Taksim 2010

Tekel deneyiminin değerlendirilmesi!

2010-09-04T09:37:00.001-07:00

Tekel mücadelesinde gelinen son aşamada, Mustafa Türkel'in açıklamarı işçinin gündemine damgasını vurdu. Mustafa Türkel TEKGIDA-İŞ aracılığıyla yaptığı açıklamada; işçilerin 4C statüsünü kabul etmesi gerektiğini belirtdi. Açıklamada şu sözler ile kararlarını nedenleştirdiler: ''Bu gelişme bizim sendika olarak; hukuk devletindeki en yüksek yargı sürecinin işlemesi ile birlikte eylem programımızı iptal etmemizi gerektirmiştir''
Mustafa Türkel yaptığı açıklamadan daha sonra 9. Ağustos tarihinde yaptığı açıklamada; gelen işçilerle görüşmeyeceğini, onların aslında birer provakatör olduğunu, TEKGIDA-İŞ'in dingonun ahırı olmadığını söyledi.Halbuki TEKEL işçileri TEKGIDA-İŞ üyelikleri düşmüş durumda Ankara’ya gelmişlerdi!

Daha önce açıklanan eylem planından vazgeçildiğini söylerek, artık 14 Eylül tarihindeki Anayasa mahkemesini beklediklerini ve tazminat hakkı beklediklerini söylerek, olumlu bir karar beklediklerini belirtiler. Solun devrimci kesimlerini, aynı bir süre önce Erdoğan'ın yaptığı gibi işçileri kötülemeye başlayan Türkel, diğer taraftan gelen tepkilerden dolayı, 17 ağustos günü çeşitli gazetelerde anayasa mahkemesinin olası bir olumsuz karar sonrası tekrar eyleme başlayacaklarını söylemek zorunda kalmıştır.

Peki bu süreç neyi anlatıyor?
TEKEL işçilerin büyük bir çoğunluğu 4C ye geçme kararlarından ellerine ulaşan mektup ile haberdar oldular. Yani TEKEL işçileri bu süreçte son derece pasif bırakılarak bundan sonraki eylemlerin durdurulması kararı alınmıştır. Yani mücadele ederken, ön saflarda yer alan TEKEL işçileri, karar mekanizmalarında en arka sıralara atılmıştır. Bu arada işçilerin mücadelerinde hep beraber olan sol örgütler bu karar mekanizmalarında artık düşman, provakör olarak adlandırılmıştır. Yani Sendika Bürokrasisi, bu karar mekanizmasında Mustafa Türkel ve onun çevresinde oluşturulmuş sendika bürokratları yer almıştır.

Türk-İş içerisinde TEKEL mücadelesinde TEKGIDA-İŞ diğer sendikalara karşı daha aktif görümlü ve daha mücadeleci bir rol üstlenmiştir. Bu daha çok iki nedenden dolayıdır. TEKEL işçilerin sendikal haklarını kaybetmesi TEKGIDA-İŞ'in önemli oranda üye kaybına yol açması anlamına geleceği ve aynı zamanda TEKEL işçilerin radikalleşmesi sırasında, bunların önünde pratik olarak engel durumuna düşen Türk-İş başkanı Mustafa Kumlu'nun yaşadığı tepkinin aynısının kendilerinin yaşanmasından duyulan endişedir. Yani radikalleşen işçilerin önünde durmanın kolay olmadığıdır. İşte tam da bu radikalleşmenin en doruk noktasına ulaştığı dönemde, işçilerin kendi karar mekanizmalarını kurmasının mümkün olduğu ve bir sonraki adım için en uygun güç dengelerinin oluştuğu an olarak tarihe geçmiştir. Karar mekanizmaların işçilerin eline geçmesi, bu dönemdeki işçilerin aktif katılımı olmadan alınan kararların veya işçilere sendika tarafından kapatılan kapıların önüne geçmek demekti. TEKGIDA-İŞ eylemin başlangıçında ve sonunda uyguladığı referandum yeni bir karar mekanizması idi ve doğru değerlendirilip kullanılamadı. “Genel grev!” sloganlarinin arasında önemi ve işlevi kayboldu.
Taban iradesi bu yöntem üzerinden örgütlenebilir ve tüm emek güçlerinin katılımları da sağlanılabilinirdi.

Sol bu dönemde ciddi olarak neyi savundu? Genel grevi. Halbuki genel grevi 4 Şubat'da TEKEL işçileri gerçekleştirmişti. TEKEL işçilerin mücadelesi, 4C ye karşı mücadeleden, Genel Greve oradan da iktidarın alınmasına gidecek düz bir yol asla olmamıştır. Genel Grev sloganı, ki özünde doğru olan bu slogan, solun reformist örgütlerinin elinde tamamen gerçeki olmayan bir slogana dönüşmüştü. Genel Grevin radikalliğine sığınmak, işçi sınıfı içindeki mücadelede doğru tavır alınıldığı anlamına gelmiyor.
Genel Grevin hazırlanması için gerekli en önemli adım hep atlanılmıştır. İşçi sınıfının diğer kesimlerinin ve bunların mücadele eden kesimlerinin harekete geçirilmesi atılması gereken adımlar. Yani ortak komitelerin kurulması. Mevcut sendikaların önemli bir kesminin TEKEL mücadelesine soğuk davranışı bu tür ortak komitelerinin kurulması ile ancak aşılabilinirdi. İşçilerin önemli bir kesminin konjektürel olarak ağır bir kriz döneminde geçerken kaybedilen haklara karşı, ortak mücadelenin gerçekleşmesi için ortak komitlerin kurulması gerektiği zorunluğudur.
Somut olarak işçi sınıfının birliği, salt TEKEL işçileri ile olamazdı. İşçi sınıfının çeşitli kesimlerinin bir araya gelerek, mücadelenin rotasının karar verilmesi ve burada daha güçlü bir çizginin ortaya çıkması anlamına gelirdi. İşçi sınıfının çeşitli kollarının ortak komiteleri kurulması için neredeyse hiçbir girişimide bulunmadı. Buradaki nedenlerden biri de, Türkiye'deki bir çok sol grupların işçi sınıfı içerisinde örgütlü olmamasından kaynaklanıyor. İşçi sınıfı içerisinde az da olsa örgütlü olan örgütler ise, TEKEL mücadelesi ile kendi örgütlü oldukları iş kollarındaki mücadeleyi birleştiremediler. Yani, madencilerin, tersane işçilerin ölüm haberleri, kot ve deri işçilerinin hastalık haberlerinin ve Marmaray'dan Çimene kadar geniş bir ağda işçilerin grev ve eylemlerinin yüksek olduğu bir dönemde solun pasifliği manidardır. 1 Mayıs Taksimin tarihsel bir rakama ulaşması bu mücadelerin ve gerçekliğinin sonucudur. Sol TEKEL üzerinden bir emek cephesi açamadı. Sol TEKEL'in yarattığı dalgalanmada yukarıda bahsedilen dar perspektiflerle hareket ederken, kaybolmuş itibar ve gücünü kısmi olarak tazelemek ile sınırlı kalabildi. Aynı süreçte başlayan sendikal bürokrasisinin sarsıntısı, 1 mayıs sürecinde devam ettirilemedi. Dar hesaplar ve DİSK in göşteriş sevdası nedeniyle 26 Mayıs sürecinde Türk-İş üst yönetiminin açık gerici ve devletci sendika bürokratları ile yenilenmesi sürecine dönüştü. Yani Türk-İş yöneticileri TEKEL sürecinde sallandılar ama dökülenler olmadı. Şu anda Türk Metal ve diğerleri ile yenilenmiş daha katı bir bürokrasi iş başındadır. Sendikalar içerisinde devrimci bir muhalefetin oluşturulaması önemli bir sorun teşkil etmektedir.

Tekel özelleştirme politikları karşısında sol ve sendikaların siyasal tutum ve teşhir ötesine geçemeyen, doğru taleplerle birleştirilemeyen süreci ile de tescillenmiş oldu. Tekel özelleştirmelerinin kurbanı ise kürt bölgesidir.
Çalışır durumda olan ve 300.000 tütün üreticisinden tütün alıp işleyebilecek durumda olan Diyarbakır, Batman, Adıyaman, Bitlis depo ve fabrikaları işçilerin denetiminde devletleştirilebilinirdi, hem bu şekilde işçilerin sermaye konusunda ve diğer altyapı konusundaki eksiklikleri gidirebilir hem de üretim üzerinde tek söz hakkı işçilerin olabilirdi. Bunun tarihsel örnekleri Latin Amerika'da yaşanılıyor. Buna en aktüel örnek ise Arjantin'deki Zanon keramik fabrikasıdır. Bu yol ile özellikle yüzbinlerce kürt köylüsünün mağduriyetini ve ekonomik çöküşü engellenilebilirdi. “Özelleştirmeyip, işçilerin demokratikleştirilmesinin” örneklerinden biri olarak da belki Latin Amerik'daki örnekleri Türkiye’ye de sıçrayabilirdi.

Solun küçük bir kısmı komitelerin kurulması için girişimlerde bulunmuştur. Ama onların da eksik bıraktığı nokta ise, işçi sınıfının çeşitli örgütlerinin ortak mücadele etmesi için, TEKEL mücadelesine destek veren örgütlerin bir araya gelmesi zorunluluğuydu. Burada her örgüt kendi ideolojik çizgisinin doğruluğuna inanarak, işçi sınıfının reformistlerinden,merkeziyetci ve devrimci örgütlere kadar uzanan geniş bir çizgide, tüm örgütlerin bir araya gelmesi için girişimlerinin olmamasıdır. Bir kısmın CHP'yi, diğer bir kısmın BDP'yi, diğer bir kısmın ulusalcı olmayanları, bir başka bir kesmin ise tamamen tek başına hareket ettiği bir ortak eylem cizgisinin doruğa oluştuğu bir mücadele oldu TEKEL mücadelesi.
İşçi sınıfının birliğini, kendi partilerinin bir şekilde işçi sınıfı içersinde tek güç haline dönüşmesi durumuyla birebir tutulduğu içindir ki, ortak çalışmalardan daha çok, işçi sınıfı içersinde kimin ne kadar daha çok işçi kazandığı bir çalışmaya dönüştüğü anlarda olmuştur. Tabiki TEKEL mücadelesinin önemli bir sürecine girildiği bu dönemde, partiye 'kazanılmış' TEKEL işçilerin nerede olduğu sorusu ise cevapsız kalmaktadır.

TEKEL mücadelesinin, tekrar kabarmasının şartları hazır bulunmaktadır. Anayasa mahkemesinin olumsuz karar vermesinden sonra, TEKGIDA-İŞ in dediği gibi bir mücadelenin tekrar başlatılması söz konusu olabilir. Bu ama yasal süreci beklerken, bir çok işçinin artık kendi örgütlü gücünden daha çok kemalist devlet aygıtının AKP’ye karşı olan tavrından beklenen bir umutla sonlacağı için bir çok umutsuzluk ve 4C ye tümüyle kabul ile bitebilir ve mücadelenin önünde engel olur. Diğer bir ihtimal ise işçilerin kendi inisiyatfileri ile başlatacağı bir eylem süreci olabilir. Bunların yanısıra UPS işçilerin ve diğer işçilerin devam eden mücadeleri de vardır. Yani işçi sınıfının önümüzdeki süreçte işçi mücadeleriyle tanışması devam edecektir. Bu süreç zorunlu olarak, ya işçi sınıfının bağımsız ve kendi çıkarlarını savunan devrimci marksist bir işçi partisinin çıkmasına gidecek yolu açacaktır ya da işçi sınıfının mücadelerinin reformist ve küçük burjuva önderlikler elinde hüsran ile bitmesi ile sonuçlanacaktır.

Suphi Toprak

''Özgürlük konvoyundaki'' katliamdan sonra

2010-06-06T10:06:00.000-07:00

İsrail-Filistin uyuşmazlığına devrimci çözüm!

31 mayısın erken saatlerinde, İsrail deniz kuvvetleri komandoları Gazze’ye yardım taşımakta olan “özgürlük gemisi”ni basarak 9 aktivisti katletti. İçinde 37 ülkeden 663 aktivistin bulunduğu, on bin ton insani yardım malzemesi (yemek, sağlık malzemeleri ve yapı malzemeler) taşıyan gemi İsrail’in 64 kilometre uzağında, uluslar arası sularda bulunmaktaydı.
1.5 milyon ile dünyanın en yoğun nüfuslu bölgelerinden olan Gazze Şeridi, 2007 Haziranından beri İsrail ablukası altında. Gazze’deki İsrail işgalinden sonra 1400 Filistinli katledilmiş ve abluka altına alınan bölgeye ev yapı malzemeleri ve yaralılara ilk yardım malzemesi girişi imkansız hale getirilmiştir. Birleşik aktivistler birçok defa ablukayı kırmak için deniz yolunu kullanmaya çalışmıştır.

Bu durum tek başına olan bir istisna değildi: Aynı gün Amerikalı bir eylemci Kalandiya'daki bir eylemde İsrail'li askerlerin göz yaşartıcı bombanın yüzüne atılması sonucu sol gözünü kaybetti. Yabancılara yapılan saldırılar İşgal edilmiş bölgelerdeki Filistinlerin öldürümesinden daha çok medyanın gündemine geliyor – Ama Filistinlikere her gün kurşunlanıyor.

Protestolar

BM'nin dünya güvenlik konseyinde ABD nin veto hakkı var. Buradaki açıklamada ''İnsan yaşamının kaybedilmesi üzücü'' denilmesi, kimin burada sorumluğu olmadığını söylerek geçiştiriliyor. Batılı basın gemilerdeki gönüllülerin bu ölümlerden kendilerin sorumlu olduğunu iddia ediyorlar. Çünkü sopa ve demir çubuklarla saldıraya karşı kendilerini savundukları için.
Buna rağmen tüm dünyada bu askeri saldırı protesto edildi, hem emperyalist ülkelerde hem de yarı sömürge müslüman ülkelerde. Yunanistan'da hükümetin kemer sıkma kararlarına karşı sokalardaki eylemler yapan halk, militan protesto eylemlere sahne oldu. Ama en dramatik protesto eylemleri Türkiye'de oldu, öldürülen eylemcilerin Türkiye kökenli olmasından dolayı. Binlerce öfkeli protestocu İsrail'in Ankara ve İstanbul'daki konsoloslukların önünde eylemler gerçekleştirdi.
Bu saldırı İsrail ile Türkiye'nin ilişkilerine zarar verdi. Türkiye bir NATO üyesi ve İsrail'in bu bölgedeki en yakın diplomatik ve askeri ilişkileri olduğu dostu. Ama Türkiye hakim sınıfları içindeki devam eden mücadele ( islami tabanlı AKP hükümeti ile geleneksel laik Türk ordusu arasındaki) Başbakan Erdoğan'ın Filistin yanlısı bir tutum almasını kolaylaştırdı. 2008 yıllındaki Gaza'ya yapılan israil saldırısını açıktan Türkiye kınadı. Ama Türkiye İsrail arasındaki askeri ortaklık devam etti ve buna dahil olarak silah ticareti ve ortak askeri operasyonlarda bundan şimdiye kadar etkilenmedi.

Türkiye Kuzey Akdeniz bölgesinde ve Ortadoğu'da belirleyici güç olmak için çaba sarf ediyor ve ABD´nin tam himayesinde ( ve İsrail'in desteğinde) olmayan bir dış politika gütmeye çalışmaktadır. Bunun yerine müslüman ülkelere ve diğer güçlü yarı sömürge ülkelere yönelmektedir. Buna güncel bir örnek, İran'la yapılan Türkiye ve Brezilya'nın da imzaladığı nükleer anlaşmalardır. İran'ın başka ABD uygulamalarından koruyacak bir girişim olarakta değerlendirilebilir.
Buna rağmen Filistin halkının haklarını savunması ikiyüzlüdür. Türkiye Cumhuriyeti kuruluşundna bu yanı kürt halkını ve diğer azınlıkları ezmektedir. Yaklaşık 14 milyon ( nufusun neredeyse %20 si) Kürdün Türkiye'de en temel hakları verilmemektedir ve onların politik partileri düzenli olarak baskı altında tutulmaktadır. Doğu anadolu'daki kürt köyleri ve şehirleri askeri bir işgal altındadır. Buradaki durum Batı Ürdün'deki Filistin topraklarından asla daha farklı değildir.

İsrail hükümetinin savunucuları diyorlar ki, bu katliamlara yapılan her türlü eleştiri anti semitizmdir. Evet, İsranin koloni projesi ve onunla oluşan şiddet ve atmosfer anti semitizmin yayılmasına yol açıyor. Özelikle müslüman dünyasının sağcı güçleri bu durumdan son derece memnunlar, israil'in şiddetini ve ''yahudilerin komplolarını' eleştirerek, kendi halklarını ezmelerini ve rüşvetci rejimlerinin gündemlerini değiştirebiliyorlar.
Yalnız bu tür suçlamalar, İsrail'de de binlerce insanın aynı şekide bu saldırıyı protesto ettiğini göz ardı etmektedir. ( Yüzüne gaz bombası atılan amerikalı eylemci aynı zamanda yahudi idi)

Perspektifler

Bu katliam bir kez daha gösteriyor ki, barış süreci –kapitalist sınıflar arasında Orta Doğu’daki barışın sağlanabilmesi için girişim denemesi– bir çıkmaz yoldur. 1993 Oslo barış anlaşmalarından sonra Filistinli kitleler, İsrail yerleşim yerlerinin işgal topraklarında yayılmasından sonra sefalete doğru sürüklendi. Bu bağlamda; İsrail ve Filistin’deki işçiler fazlasıyla milliyetçilik zehiri ile zehirlendi.
Sözde barış sürecinde, işsizlik oranı yükselir iken, El-Fetih partisinin önderliği zenginleşmiştir. Onlar, İsrail ile olan işlemleri ve anlaşmaları yaparken ve bu sırada İsrail tüm sorunlardan sorumlu kılarken, sağcı Hamas, El-Fetih liderliğindeki büyük bir yükselmeye yol açarken mutluydular. Aynı zamanda İsrail politikası her zamankinden daha fazla sağcı partiler tarafından hakimiyet altına alınmıştı.
Bu kısır döngüden kurtulmanın tek yolu, İsrail ve Filistin’deki devrimci solun savunduğu, geçmişte çok popüler olan perspektiftir. Siyonist devlet, Yahudilerin çoğunlukta olmasını muhafaza eden ve bu arada Filistin nüfusunu hariç tutan bir sisteme dayanır: 5 milyon Filistinli mültecinin bölgede (velilerinin ve dedelerinin sürüldüğü) yaşamasına izin verilmezken, İsrail’in Arap vatandaşları temel haklara sahip değillerdi. Bu devlet; genel demokratik, laik bir toplum ve bölgedeki bütün insanların eşit haklara sahip olabilmesi için, devrim yoluyla devrilmeli. Bu, İsrail’in işgal ettiği yerleşim bölgeleri, filistinli mülteciler ve her şeyden önce büyük sosyal eşitsizlik konularını gidermek amacıyla tek yoldur.

Bu bölgede sadece işçi sınıfı böyle bir programı uygulayabilir. İşçiler – Filistin kenar mahalelerinde yoksul kitleler, İsrail’deki işçi sınıfı ve tüm dünyadan yüzbinlerce göçmen işçi- gerici önderliği bırakmalı ve devrimci, sosyalist bir perspektif kazanılmalıdır.

Olanaklar

Biz, Filistin özgürlük mücadelesini koşulsuz kabul etmeliyiz, ama aynı zamanda Filistinlilerin gerici önderliğine karşı (ister Fetih ya da Hamas olsun) amansız bir mücadele vermeliyiz. Bu önderlikler gericiden fazlasıdır. Onların bu mücadeleyi kazanabilmek için bir perspektifi yoktur, çünkü onlar ya emperyalistlerin enternasyonal toplumuna, ya da bölgedeki sağcı müslüman rejime güveniyorlar, kıyaslanamayacak kadar iyi silahlı İsrail ordusu ile umutsuz askeri çatışmalar eşliğinde.
Gereken şey, sadece Filistinli kitlelerin haricinde, enternasyonal işçi sıfını da seferber edebilecek bir stratejidir. Bu durum, İsrail devletinin silah teminini engelleyerek ( geçmişte Yunan liman işçilerinin yaptığı gibi) ve İsrailli işçileri sömürüye karşı genel mücadeleye dahil ederek mümkün olabilir.
Bizler dünya çapında gösteriler düzenlemeliyiz ama aynı zamanda devrimci-marksist pozisyon ile küçük burjuva pasifistleriyle ya da dini akımlar arasında keskin bir çizgi çizmeliyiz.MHP ve NPD gibi faşist güçler bu gösterilerin dışında tutulmalıdır.

İsrail devletinin cinayetlerini protesto edin !
Gazze Şeridine uygulanan abluka kırılsın!
Filistin için işçi dayanışması! Silahların tedariği durdurulsun!
Orta Doğu’da devrimci sosyalist bir hareket için !

RIO, 5. Juni 2010

26 Mayıs'da TEKEL işçileriyle dayanışma ve madenci ölümlerine karşı Genel Greve

2010-05-22T05:51:00.001-07:00

TEKEL işçilerinin mücadelesinde başından beri mücadelenin önünde engel olan Türk İŞ başkanı Mustafa Kumlu'nun 1 Mayıs'da Taksim meydanından kovulmasından sonra, Türk İş Türkiye çapındaki eylem gününden geri çekildiğini belirtti.

Şimdi ise 26 Mayıs'daki katılımın daha öncesine göre, daha dar bir eylem günü olarak geçileceği kesin. Sendika bürokrasisinin kontrolü dışında gördüğü bu tür gelişmelerin ön belirtileri bir çok sefer TEKEL mücadelesinde ortaya çıkmıştır. TEKEL mücadelesi geldiği nokta itibariyle artık kapalı kapılar ardındaki ikili görüşmelerle çözülecek durumdan çıkmıştır. Kumlu ve arkadaşları TEKEL mücadelesinin önündeki bir engele dönüşmektedir ve TEKEL işçilerin basıncına karşı Kumlu ve arkadaşları artık açıktan karşı durabilmektedir ve ikna durumu da artık yoktur.

Bu durumda ne yapılması gereklidir? TEKEL mücadelesinin dinamiklerini oluşturan işçiler ve onların sendikal temsilcileri mevcut güçleri ile beklentileri karşılayamazlar. O yüzden TEKEL işçilerinin güçlerini dinamize etmek gerekmektedir! Bunun için TEKEL mücadelesinin talepleriyle gündemdeki diğer işçilerin mücadeleri birleştirmelidir.

Tüm ülkeyi 32 tane madencinin hayatını kaybetmesinin acısı sarmış durumdadır. Ve herkes biliyorki bir iki hafta sonra bu olay unutulacaktır. 2002 den bu yana 544 maden işçisi hayatını kaybetmiştir. Değişen bir şey olmadığı gibi, taşeronlu çalışma sistemiyle durumları daha da kötüleşmiş, başbakan madencilerin ölümünü kaderleri diye açıklamıştı.

Bir yandan TEKEL mücadelesi başta olmak üzere Tar-iş, Kent-İŞ, Marmaray, İtfayiye işçileri, Çemen tekstil işçilerinin mücadeleleri önemli bir ivme kazanmıştır. Diğer bir taraftan ise maden ve tersane işçileri iş cinayetleri, kotlama işçileri ise hastalık sonuçlarında hayatlarını kaybetmektedir. Bu mücadeleri tek bir TEKEL mücadelesiyle sınırlamak, TEKEL işçilerinin kaybetmesini istemek anlamına gelmektedir. TEKEL işçilerinin mücadesinin yükseltilmesi yukarıda sayılan iş mücadelerini başta olmak üzere işçi sınıfının ortak bir noktada buluşturabilmek olmalıdır. Çeşitli vesilerle işçiler arasında karşılıklı ziyaretler olmuş ama bunları şimdi bir ilerki noktaya taşıma zamanıdır.

Onun için 26 Mayıs'daki eylem günü acilen Maden işçilerini anma gününe de dönüştürülmelidir. Hali hazırda mücadele yürüten işçileri bu mücadeleye organik bir parça olarak çekmek gerekmektedir. Planlamaya bu işçi temsilcileri de katılmalıdır. Ortak komiteler kurulması artık kaçınılmazdır. 1 Mayıs Taksim’in vermiş olduğu moralin 26 Mayısa taşınması durumunda, işçi sınıfı önümüzdeki sürece daha toparlanmış halde girecektir. Türk İş içerisinde mücadeleye karşı açıktan tavır alan Kumlu ve yönetimi görevden en kısa sürede uzaklaştırılmalıdır. İşçilerin Türk İş yönetimine karşı olan tavrı, TEKEL işçilerinin mücadelesinin gereklerine göre şekilenmeldir.

26 Mayıs'da TEKEL işçileriyla dayanışma ve madenci ölümlerine karşı Genel Greve
Ülke çapında ve yerelde işçi komiteleri kurulmalıdır
4/C nin kaldırılması
Özelleştirilmesinin durdurulması ve TEKEL başta olmak üzere özelleştirilen tüm kurumların işçi kontrolünde kamulaştırılması gerekmektedir.

Suphi Toprak (Devrimci Enternasyonal Örgüt)
21.05.2010

Yunan hayaleti

2010-05-22T05:38:00.000-07:00

Yunan işçileri ile dayanışmaya !

Yunanistan’da, 5 Mayıs tarihinde 3 milyondan fazla işçi, yaptıkları genel grev ile ülkeyi ‘felç edecek’ hale getirdi. Plan; Okulların, büroların, dükkanların ve havalimanlarının kapatılmasıydı. Sadece Atina’da 200.000’den fazla kişi, sosyal demokrat hükümetin aldığı mali tedbirlere karşı protesto gösterisi yaptı. Aynı gün Yunan parlementosu kemer sıkma paketini yürürlüğe soktu. Buna göre : 2 Ay önce arttırılan KDV oranı yeniden arttırılarak %23 oranına getirildi. Devlet sektöründe çalışanların ve emeklilerin maaşlarına zam yapılmayacak ve devlet sektöründe 2 maaş ikramiyesi kaldırılacak. Bu kemer sıkma paketinin asıl amacı; Yunanistan’ın 110 milyar euroluk yardımı alabilmesidir.

Burjuva basını, Yunan halkından ‘ülkeyi kurtarabilmek’ için, bu sancılı dönemde alınan kararları anlayışla karşılamasını vurguluyor. Gerçekte ise, Yunan halkı bu kurtarma paketinden yararlanamayacaktır. Yunan devletinin 300 milyar dolar borcu vardır ve bunun büyük bir bölümü yabancı kamu bankalarına (örneğin; 70 milyar € Fransız bankasına, 40 milyar € Alman bankasına). Eger Yunanistan borçlarını ödemekte gecikirse, kendi devletleri tarafından ‘bankaları kurtarma’ paketi tarafından kurtarılan bankalar, büyük zararlar görecektir. Bu kurtarma paketinden gelecek olan para, borçları geri ödeyebilmek için AB’nin emperyal ülkelerine akacaktır. Aslında bu AB’deki büyük güçlerin bankaları kurtarabilmek için planladığı bir yöntem.

Yunan halkının uyguladığı sürekli direniş yatırımcıları korkuttuğu gibi, ayrıca dünya borsalarında dalgalanmalara neden oluyor. Kapitalistler, Portekiz, İspanya, İtalya ve İrlanda’daki sosyal ve ekonomik durumun daha iyi olmadığını açıklıyorlar. Avrupa kıtasındaki bütün işçilerin mali tedbirleri reddedeceği korkusu, Avrupa’da dolaşan bir ‘Yunan hayaleti’ dir.

Bu şiarın sebebi, bitmek tükenmek bilmeyen ‘ tembel Yunanlar’, ‘olanakları dışında yaşamış olan kişiler’ ve ‘ kendi finansal sorunlarından bihaber’ gibi propagandalara karşıdır. Avrupa’daki işçiler bu propagandayı reddetmelidir ve Yunanistan’dan bir örnek almalıdır. Bizler, kapitalistlerin krizleri için ödeme yapmamızı sağlayacak her türlü denemede bulunanlarla mücadele etmeliyiz. Bu yönde atılacak olan ilk adım, Yunanistan’daki grev hakkında dayanışma eylemleri düzenlemek olmalıdır.

5 Mayıs’taki protesto, bir bankadaki yangında hayatını kaybeden 3 işçinin trajik ölümlerinin gölgesinde gerçekleştirildi. Bu kundakçılığın kim tarafından düzenlendiği bilinmeyen bir durumdur. Bu anarşistler tarafından gerçekleştirilmiş olabilir ama aynı zamanda da faşistler ya da devletin provakatörleri de bu ihtimal dahilindedir. Eğer anarşistler ise, yangından sonra ortaya çıkan bu sekil izole ‘militan’ eylemler kapitalizme karşı işçi sınıfının mücadelesini ileriye taşımaz, çünkü devrimcileri işçi sınıfından soyutlatır. Bunun yanısıra biz kapitalistlerin mülkiyetlerini yıkmak yerine, devralmak istiyoruz.

Bu ölümlerin politik sorumluluğunun kime ait oldugu konusu ise açıktır; Bu işçilerin hayatlarını mahveden hükümetten kaynaklanıyor, gösterilerde şiddet ortamını yaratan ve saldırılarda bulunan polislerden kaynaklanıyor. En önemlisi ise, işçilerin grevlere katılmasını engelleyen, gösterilerin güzergahı üzerinde, yangın koruması olmadan banka binasını kilitleyen banka sahiplerinden kaynaklanıyor bu durum. ( Bakınız : “Ein Angestellter der angezündeten Bank spricht über die tragischen Todesfälle”.)

Yunanistan’da işçilerin direnişi devam edecektir. Sendika liderleri şu sıralar militan ağız kullanıyorlar ama onlar hükümetin sosyal demokrat partisi PASOK’a bağlı durumdalar. Bundan dolayı, onların ‘vatanın çıkarları’ ve işçi sınıfının çıkarlarına karşı kapitülasyon adı verdiğimiz anlaşma bilinmezdir.

Sadece tutarlı bir devrimci politika tedbir paketine karşı ciddi bir tepki verebilir. Buna göre : Yunanların yabancı bankalara olan borçları silinmelidir. Bankalar kamulaştırılmalı ve işçilerin kontrolü altında olmalıdır. Spekülasyon ve sermaye kaçışı, dış ticarette bir tekel tarafından durdurulmalıdır. Yunanistan’ın inanılmaz yüksek askeri harcalamaları bir son bulmalı ve milisler tarafından değiştirilmelidir. Bu önlemlerin uygulanması için, işçi örgütleri Yunan ve uluslararası kapitalist sınıftan bağımsız bir işçilerden oluşan bir hükümet kurmalı.

Sadece devrimci bir işçi örgütü protestoları temel değişim yönünde sürdürebilir. Yunanistan’daki çok sayıda büyük radikal sol kuvvetleri bunun için mücadele edecektir ve bizler de onlarla dayanışma içerisinde olmaya çalışacağız. Ayrıca, yakında bununla ilgili troçkist bir örgüt olan OKDE ile yapılacak olan röportajı yayınlacağız.

Yunan hayaleti Avrupa’yı sarsın!
Yunanistan’daki genel grevi ve direnişi dayanışma eylemleri ile destekleyelim!
İşten çıkartmaya karşıyız, maaşların azaltılmasına karşıyız. Kapitalistler kendi krizlerinin bedelini kendileri ödemek zorundadırlar!
Borçların ödenmesi dondurulmalıdır. Kamulaştırılan bankalar işçilerin kontrolü altına alınmalıdır!
Sosyalist bir Avrupa için!

RIO, 15. Mai 2010 ( Türkçe çeviri : Rojhat Baran )

Sosyal Şoven TKP

2010-05-02T06:34:00.000-07:00

TKP’nin yayın organı Komünist’in 260 sayısında ‘‘Günümüz koşullarında Talât Paşa'yı anlamak’’ Tevfik Cavdar’ imzalı makaleyi okuyanlar, TKP’nin Şovenizmini anlıyabilir. Ermeni halkına karşı yapılan jenositin T.C. tarafından inkar edildiği, Ermeni katliamın varlığını savunanlara karşı topluca linç denemelerin gerçekleştiği bir ortamda, Tevfik ÇAVDAR tek derdi, Talat Paşayı bizlere ‘‘doğru göstermek’’. Tevfik Cavdar yazısına bir soru ile başlıyor, ‘‘Talât Paşa'yı nasıl bilirsiniz? Bu sorunun en net cevabı Talât Paşa'da kim ne görmek istiyorsa onu gördüğüdür.’’ Ve Talat Paşaya karşı politikaların sorumlusuda hemen bulundu: ‘‘Talât Paşa ya da tehcir bunca yıl sonra niye bu kadar gündeme gelmektedir? Yanıt emperyalizmin politikalarında aranmalıdır.’’ TKP sosyal Şovenizmene hemen de bir kılıf bulmuştur. Ermeni sorunu, nasılsa unutulmuş gitmişti. Durup dururken başımıza bunu ancak Emperyalistler çıkartmış olabilirler. Ne de olsa Bu katliamı gündeme getirmek gibi bir devrimci görevi TKP kendinde görmemekte, bu konudaki devrimci girişimlerden rahatsız olmakta olduğunu ise ifade etmekten geri kalmayan bir şovenist partidir. Lenin ise şunu demektedir ‘‘ Üçüncü Enternasyonale katılmak isteyen her parti, sadece açık sosyal yurtseverlik değil, fakat sosyal pasifizmin sahtelik ve ikiyüzlüğünü de teşhir etmekle yükümlüdür.’’ ( Lenin, 3. Enternasyonale katılma Koşulları, 6. madde.)

Talat Paşayı bize tanıtmaya başlıyor şovenist TKP; ‘‘Bir kere Osmanlı İmparatorluğun'da sıradan bir vatandaş, posta memurluğundan nazırlığa, sonradan Sadrazamlığa yükselen mütevazılığı ile ün salmış bir devlet adamıdır. Osmanlı'nın ilk ve son sivil yaşamdan gelmiş başbakanıdır. Vezirlik rütbesini (Paşalık sanı oradan gelir) ancak 1917'de Sadrazam olduğu zaman alabildi; böylece İttihat ve Terakki'nin Reisi Umumisi Talât Bey, paşalığa terfi etti.’’ TKP, halkımızı bayat kemalist kitaplarla aydınlatmaya çalıştığı için, Milli Eğitim Bakanlığından kutlama alacağından şüphem yoktur. Epeyce de meziyetleri sayılmış burada. TKP tabi ki Talat Paşanın partisi olmakta övünebilir. Bizim böyle bir derdimiz yoktur.

TKP Talat Paşa konusunda bizi uyarıyor, diyor ki: ‘‘Talât Bey'i suçlayanlar tek olay olarak Ermeni tehcirini gündeme getirirler. Tehcir, Ermeni çetelerinin doğudaki (Rus) cephenin arkasında, sürekli olarak askerimizi taciz etmesi, Çarlık ordularına açık bir biçimde yardım etmesi nedeniyle alınmış bir karardır’’ TKP’de kendine göre haklı, Talat Paşanın meziyetlerini sıralamak varken, tuturmuşlar devrimciler Ermeni Katliamı diye. Burada ki bazı deyimlere iyice bakalım bir. Ermeni çeteleri, TKP’nin askerlerini taciz etmiştir. TKP kendisini Osmanlı devleti yerine koyup, askerlerini de bizim demeden utanmamaktadır. TKP’ye sormalı, Askerler onlarınsa, Askerlerin işgal ettikleri ve öldürdükleri kişilerin sorumluluğu da TKP’ye ait mi? TKP’ye parti amblemi olarak Osmanlı bayrağını ne zaman kullanmak istiyor? Ermeniler sanki durup dururken, Ruslarla ortak olup, TKP askerlerine (düne kadar Osmanlı askerleri olarak biliyorduk biz onları) saldırmış gibi bir yorum var burada. Ermeni halkına karşı gerçekleştirilen katliamlardan ya da Ermeni halkının kendi geleceğini tayin etme hakkından en ufak bir cümle bile yok. Pantürkizm ve jöntürklerin Osmanlı içersindeki rollerinden ve katliamdaki sorumluklarına değinmekten bilerek kaçınılmış.

TKP dur durak bilmeden şovenist tavır almaktan geri durmuyor ‘‘Zaten 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Amerikan, Fransız, İngiliz vb. emperyalist ülkeler doğu ve güneydoğu Anadolu misyoner kolejleri açarak Ermeni ayrılıkçı hareketini desteklemiş ve yükseltmişlerdi. İddia edilen ölümler, bu tehcir sırasında, göçen kafilelere saldıran Türk ve Kürt çeteleri tarafından meydana gelmiş. Ayrıca ağır yolculuk koşulları telefatın artmasına neden olmuştur. Tehcir kararı Talat Paşa'nın dahiliye nazırlığı sırasında alınmıştır. Bu kararı eleştirenler, Milli Mücadele sırasında Anadolu Rumlarının İonya adına, nasıl silahlanıp savaşa katıldığına tanık oldular. Nitekim Lozan Antlaşması gereğince yapılan ünlü mübadele olayının nedeni budur; bir yerde mübadele işlemi de bir çeşit tehcirdir. İlave etmeğe hacet yoktur. Tehcir nedeniyle kırılan Ermeniler bilinçli bir soykırım isteğiyle kırılmamışlardır. Savaş gereği alınan bir tedbirdir bu. Osmanlıların Rumeli'den çekiliş süresince, özellikle Balkan Savaşı sırasında yüz binlerce insanın İstanbul'a, Anadolu'ya kaçarken kırılması gibi...’’ Osmanlının bir halklar hapishanesi olduğundan tek bir noktada bile değinilmemiş. Rumların, Ermenilerin, daha önce balkan halklarının ve Arapların isyanlarını tek bir Emperyalizme bağlamak siyasi aptalıktır. Osmanlı da azınlıkların durumuna bir bakalım; “örneğin, ibadetlerini Müslümanları rahatsız etmeyecek şekilde yapmak zorundaydılar. … çan çalmaları, yeni kilise yapmaları yasaktı. Kilise tamiri için ise devletten izin almak zorundaydılar. Ayrıca ata binmeleri, silah taşımaları, bir Müslümanla karşılaştıkları zaman kaldırımda yürümeleri yasaktı. Elbiselerinin ve ayakkabılarının rengi, kumaşlarının kalitesi değişik olmak zorundaydı. … 16. yüzyılda bir fermanla, yakalı kaftan, kıymetli kumaştan özellikle ipekli elbise, ince tülbent, kürk ve sarık taşımaları yasaklanmıştı. Ayrıca … hangi renk elbise giyecekleri de bildiriliyordu. Örneğin, Ermenilerin şapka ve ayakkabıları kırmızı, Rumların siyah, Yahudilerin mavi idi. Evlerini de değişik renge boyamak zorundaydılar. Hamamlarda takunya giymeleri yasaktı, peştamallarına çıngırak takmaları gerekiyordu. … Müslümanların evlerinden daha yüksek ev yapmaları yasaktı. … Evlerin, Müslüman mahallelere bakan taraflarına pencere yapmaları da yasaktı. … tüm bu yasaklara uymayanlar para ve hapis cezasına, hatta sert bir padişaha denk gelirlerse ölüm cezasına dahi çarptırılırlardı.” (Taner Akçam, İnsan Hakları ve Ermeni Sorunu, s.55-6) TKP Osmanlının bir halklar hapisanesi olduğunu red etmekte. İsyan eden halkların kandırılmış olduğunu iddaa etmektedir. Kurulan Kürt Hamidiye Alaylarının, Ermeni halkına yönelik çete saldırılarının, çöllerde yokedilmesinin sorumlusunun Osmanlının Politikası olduğu ima bile edilmiyor yazıda. Talat Paşa’nın iyi bir örgütcü ve başarılı bir siyaset adamı olduğundan bahsetmekten vazgeçmiyor. Yazarın Talat Paşanın yakın akrabası olması ihtimalini de göz önünde alarak, TKP’nin Talat Paşaya bu ilgisi, açıkca milliyetci, şovenist tutumunun özetidir.

Yazıda ilginç bir noktada şu: Emperyalistler Ermenilere destek vererek çökertmek için elinden geleni yaparken ( Yukarıda da gördümüz gibi) , diger tarafdan da Osmanlıyı güçlendiriyormuş. ‘‘Bu yasa ile günümüzün il genel ve özel idareleri kurulmuştur. Gerçi bu yasa bir anlamda "Düveli Muazzama" denilen emperyalist ülkelerin baskısı üzerine yaşama geçirilmişse de, gene de Türkiye'nin demokratik gelişmesi yönünden önemli bir adımdır.’’

Kendilerini Sosyalizme yamamaya çalışmaları yetmezmiş gibi bir de Talat Paşaya ilaki bir yerden, Sosyalizme ilaki bağlayacaklar. ‘‘Talât Paşa, Sovyet Devrimi'ni sevinçle karşılamış, Brest-Litovsk Barış Antlaşması'yla doğu sınırlarımızı 1878 öncesine getirmiş; Kars, Ardahan ve Ağrı yeniden sınırlarımız içersinde kalmıştır.’’ Alman Kayzeride Sovyet devrimine ilk başta sevinmişti. TKP Alman Kayzeri hakkında ne düşünüyor?

Ermeni katliamının siyasi sorumlusu, Osmanlıdır. Emperyalizmin toprak paylaşımı esnasında, Osmanlının bir halklar hapishanesi olduğunu göz önüne alarak politika yapmasında emperyalist politika açısından bir cıkmaz teşkil etmemektedir. Emperyalizmin buradaki çatışmaları körüklediği bir gerçekse, bu körüklenmeye neden olan sebebler de birer gerçekcilik teşkil etmektedir. Sorun, ulusların bir arada yaşabilecekleri bir siyasi birliğin kurulmamasıdır. T.C.’de bir halklar hapishanesidir. Bu durum böyle olduğu sürece, isyanlar hep olacaktır. Cözüm halkların kardeşliğinden geçer, bu kardeşlik halkların haklarını tanımaktan geçer. TKP bu sorunların cözümünü Ermeni jenozidini inkar ederek ve ulusların kendi gelecegini tayin hakkından (UKKTH) vazgeçmede arıyor. Marksist İnisiyatif ise, jenozidin tanınması ve mağdurlarının haklarının iade edilmesini ve ukgth’nın tanınması için mücadele veriyor.

‘‘Komünistler, ayrıca, vatan ve miliyeti kaldırmayı istemekle şuçlanıyorlar. Onlardan sahip olmadıkları bir şeyi alamayız.’’( Marks. Engels) TKP ise kendi çizgisini yurtsever solda belirlemiştir. Bu politik çizgi, ancak belirli bir kitleye cazip gelir. Bu kitlenin parti içindeki temsilcileri bu tabana oynamak için eline geçen fırsatları kullanır. Onun içindir ki, Tevfik Cavdar’ın yazısı parti çizgisinin tutarlı bir devamıdır. TKP ile beraber bir cok ulusal sol güç Kemalizmin kuyrukçuluğundan prim yapmaya çalışıyor. Bu girişimler ancak Kemalizmi güçlendirmekten başka bir şey değildir. Devrimci marksistlerin görevi şovenizmin her türlüsüne karşı mücadele etmektir.

Suphi Toprak

Not : Bu makale, belli bir süre önce yazılmış olup, son çıkan olaylar neticesinde TKP’nin nasıl bir zihniyet taşıdığını yeniden gündeme getirmek açısından, bu blogda yayınlanma kararı alınmıştır.

Gemeinsam gegen die Privatisierungspolitik – international!

2010-05-01T13:00:00.001-07:00

Solidarität mit den kämpfenden TEKEL-ArbeiterInnen in der Türkei!

Die Auseinandersetzung:

Seit über 4 Monaten kämpfen die ArbeiterInnen des bisher staatlichen türkischen Tabakkonzern “TEKEL” gegen den Verkauf an den British American Tabacco Konzern (BAT) und damit gegen die Privatisierung ihres Betriebes seitens der türkischen Regierung. Rund 10.000 ArbeiterInnen wurden Ende Dez. 2009 entlassen. Ein Teil der Belegschaft sollte dann zu Hartz IV-ähnlichen Billiglohnbedingungen (dem sog. 4-C Status) vorübergehend wieder eingestellt werden. Dagegen wehrten und wehren sich die TEKEL-KollegInnen.

Mit einem 6-wöchigen Protestcamp in der Innenstadt von Ankara, landesweiten Aktionstagen mit Generalstreikcharakter, Großdemonstrationen und Unterstützung internationaler Gewerkschafts- delegationen ist es ihnen gelungen, ihre endgültige Verabschiedung in die Arbeitslosigkeit in der Schwebe zu halten. Weitere Erfolge waren, dass ihr Kampf die zersplitterte türkische Gewerkschaftsbewegung bzw. deren Führungen zu gemeinsamen Solidaritätsaktionen zwang und dass nationalistische Spaltungen in der TEKEL-Belegschaft (vor dem Hintergrund des türkisch-kurdischen Konflikts) in den Aktionen tendenziell überwunden werden konnten. Das alles führte zu den größten gewerkschaftlichen Massenmobilisierungen in den letzten 10 Jahren!

Der internationale Zusammenhang:

Die Türkei will seit langem in die Europäische Union aufgenommen werden. Die EU und insbesondere die verschiedenen deutschen Regierungen verzögern die Verhandlungen und diktieren der türkischen Regierung immer neue Bedingungen auf. Eine dieser Bedingungen ist, dass die türkische Wirtschaft - seit Kemal Atatürks Zeiten zum größten Teil in staatlicher und/oder militärischer Hand - sich dem privaten (internationalen) Kapital öffnen bzw. in großen Schritten privatisiert werden soll!

Genau das ist mit dem ehemals staatlichen Tabakmonopolisten TEKEL geschehen, indem er weit unter Wert an den BAT verschleudert wurde. Dies hatte zur Folge, dass sich BAT den gesamten ehemaligen Markt von TEKEL, der weit in die arabischen Nachbarstaaten der Türkei hineinreichte, unter den Nagel gerissen hat. Noch gar nicht in Rechnung gestellt ist, dass mit der Übernahme von TEKEL durch den BAT-Konzern zehntausenden kleinen türkischen Tabakbauern mit einem Schlag ihre Lebensgrundlage entzogen wurde.

Der ganze Vorgang ist nur eines der Beispiele wie die türkische Regierung Privatisierungspolitik im Sinne der EU betreibt. Dies stellt ein klassisches Beispiel des Ausverkaufs einheimischer Industrie an imperialistische Großkonzerne dar!

Was hat denn das alles mit uns zu tun?

1. die deutsche Regierung übt als “special-cooperation-partner” großen Druck auf die türkische Regierung aus, mit dem Ausverkauf und der Privatisierungspolitik weiter zu machen!

2. die Bundesregierung treibt auch hier bei uns die Privatisierungspolitik voran (Renten, öffentlicher Verkehr, Gesundheitsvorsorge usw.).

Der Kampf der TEKEL-ArbeiterInnen ist ein glänzendes Beispiel dafür, dass Privatisierung im Rahmen der neoliberalen Umgestaltung der Wirtschaft nicht akzeptiert werden muss. Ihr Mut und ihre Ausdauer sollten für uns, Kolleginnen und Kollegen der deutschen Gewerkschaftsbewegung, ein Ansporn sein!

Der Kampf der TEKEL-KollegInnen ist ein Beispiel dafür, sich nicht nur mit Resolutionen und allenfalls symbolischen Aktionen einzelner Gewerkschaften oder Gewerkschaftsgliederungen gegen Privatisierung zu "wehren", sondern endlich die ganze Kraft aller Gewerkschaften ins Feld zu führen.

Aktuell steht an, den endgültigen Ausstieg der Unternehmen aus der paritätisch finanzierten Krankenversicherung (Kopfpauschale!) notfalls mit dem Mittel des politischen Streiks - bis hin zum Generalstreik - zu verhindern!

In diesem Sinne zum 1. Mai 2010:

Hoch die internationale Solidarität!

Solidarität mit den kämpfenden TEKEL-ArbeiterInnen!

//Münchner Solidaritätskomitee mit den streikenden TEKEL-ArbeiterInnen

Letter to Trabzon

2010-04-27T09:44:00.000-07:00

What an impatient society are we. We started to hesitate to listen people for only a minute. We do not want to understand even the closest one. Spending the time recklessly and speaking on the ridiculous subjects... We know both very well, but we, as community, do not spare some time to read a little writting or understand the people. Consequently, we became only a "crowd" which is insensitive, blank, thoughtless and unquestioned; because, we did not understand and listen to people. We have herd behaviour, not another thing. We could not become individuals, we can not become too; because, we have already forgotten the humanistic values. We are ready to attack and destroy for all time. A spark is enough to spread the fire. It is enough to give assault with Allah Allah(*). As i said, we are a society having herd behaviour; because, we could not become individuals. How does a person manage and represent him/herself if s/he is not an individual? It is the thing that make people unbearable and treacherous. There are threatening masses on the streets with staff and guns wait for lynching all time: for the country, for the nation, for the flag...

Greece is going to join the 55th Eurovision Song Contest, whose host is Norway, with the song named as "Opa". A lot of people, in the first instance people in Trabzon, reacted to this event. Being the people in Trabzon are the first instance is too interesting, is not it? As well as Trabzon is the city that the Greeks bequeathed the most in the Black Sea and Anatolia as historical. The city that the most remembered when you say Greek or Pontic(Pontus). The city in which clemency and neighborhood relationships are lived the best for the years. You know, Trabzon is always mentioned in the Greek songs... The Greeks who lived in the area from Inebolu to Poti sound Trabzon; because, they loved Trabzon and they die for it. There are lots of Greek songs concerning love and affeciton. They always think their history and what they lived. Then they stare into far aways there are only their tears remained... They have experienced disasters, deportations, genocides, but they have never forgotten both their motherlands and their folksongs, fiddles(kemençe). The only thing they have forgotten is: The grudge and the hostility... Because, their hearts had never let it. Far far away, they have lived this nostalgia silently and lonely, but they always talked of people surviving in their homelands, have never forgotten them. They always hope getting back, watching the sea and the uplands until satisfied, breathing its air... playing the fiddle plaintively or dancing the horon, the dance of the knives... putting to the vicious Black Sea one more time, releasing their fishnets and fishing... How many times they hope returning... If someone asked them that " Do you want to come back today?" in fact, the answer is too clear: we do not hesitate, exactly yes.

The negative reactions of the people lived nera the Black Sea, especially in Trabzon, are disappointing. Here is the society which do not know their history, never read and think communally, don not understand that what have we missed about humanity from past to present. These are the reasons of the negative reactions to the Greece. Do not misunderstood, we love the people lived near the Black Sea, all of our people, all humankind, so we protect our culture. Our duty is that expalining some unseen, incoherent and unknown truths to the people So that, we judge the racism, impatience and discrimination; not the people lived near the Black Sea. Because, the love starts with the knowledge and recognizing...

Stelyo Kapodakis

Universitätsleitung gemeinsam mit Faschisten gegen linke Studierende

2010-04-18T04:03:00.001-07:00

Universitätsleitung gemeinsam mit Faschisten gegen linke Studierende

Der politische Alltag geht in der Türkei an keiner Universität vorbei, an der linke, antifaschistische Kräfte sich organisiert haben. Während kurdische Politiker_innen verhaftet, oder vor laufenden Kameras geschlagen werden, werden auch die Linken an den türkischen Universitäten massiv unterdrückt. Und das geschieht seit jeher.

Doch die organisierte radikale Linke ist aus den türkischen Universitäten nicht leicht zu verdrängen. Daher kommt es zur engen Zusammenarbeit zwischen Staat, Universitätsverwaltung und Faschist_innen. Das sieht in der alltäglichen Praxis so aus: zuerst greifen die Faschisten an. Der zweite Angriff folgt dann durch die Polizei. Die Verhafteten, sogar die Verletzten, werden danach von der Uni-Verwaltung der Universität verwiesen.

Die Ülkücüler (Idealisten) sind die stärkste organisierte faschistische Bewegung. Sie sind Anhänger und Teil der MHP (Partei der Nationalistischen Bewegung). Die MHP ist die traditionelle Partei, die seit der 70er Jahren bewaffnet gegen die linken Kräften kämpft. Sie hat sich in den Jahren eher in Richtung der „politischen Mitte“ bewegt, um regierungsfähig zu werden. Trotzdem ist die Basis militant geblieben. Die Führung dieser faschistischen Partei will in der Öffentlichkeit keine Verantwortung für die Angriffe übernehmen. Sie distanziert sich aber auch nicht. Meistens wird versucht, zu erklären, dass die Angegriffenen Linken, Kurden, Oppositionellen an den Attacken selbst Schuld seien. Die traditionellen faschistische Werte wie Rassismus, Antikommunismus, Antisemitismus, Kurdenfeindlichkeit, Panturkismus, türkischer Nationalismus werden von MHP vertreten.

Die zweite Faschistische Kraft neben MHP ist die BBP (Große Einheitspartei). Sie ist eine Abspaltung von der MHP nach dem Militärputsch 1980. Sie hält eher die „islamischen Werte“ hoch als nur den reinen türkischen Nationalismus. Die Ermordung des armenischen Schriftstellers Hrant Dink und der Christen in Malatya wurde durch BBP-Anhänger oder Mitglieder durchgezogen, aber von staatlichen Sicherheitskräften geplant. Es ist bekannt geworden, dass die Polizei von den Mordplänen Bescheid wusste. Auch der Initiator der Mordpläne war ein Polizeispitzel. Auch an den Universitäten sind diese Parteien aktiv – gegen die linken, kurdischen Studentinnen und Studenten, mit Unterstützung der staatlichen Kräfte.

Zuletzt wurden nun 6 Studierende der Marmara-Universität in Istanbul, der zweitgrößten Universität der Türkei, aus dem Studium geschmissen. Im Dezember 2009 bedrohten Faschisten einen kurdischen Studenten, als sie ihn außerhalb der Universität allein erwischten. Als die Faschisten ihn am nächsten Tag mit Schlagstöcken angreifen wollten, konnten Linke dem kurdischen Studenten Schutz bieten und die Faschisten zurückdrängen. Fast alle linken Kräfte haben gemeinsam gegen die Faschisten gehandelt, nur die TKP (Türkische Kommunistische Partei) verweigerte ihre Solidarität mit den anderen Linken, obwohl sie zahlenmäßig die stärkste Linke Kraft an der Marmara Universität ist.

Die Polizei setzte sich mit der Universitätsverwaltung in Verbindung und lieferte ihr die Namen von antifaschistischen Studierenden. Daraufhin wurden 6 Studierende für halbes Jahr von der Marmara Universität verwiesen. Bei den 6 Betroffenen handelt es sich um 5 kurdische Studierende und einen türkischen Trotzkisten.

Wir fordern:

> Schluss mit der Zusammenarbeit zwischen FaschistInnen und Uni-Verwaltung!
> Schluss mit der Unterdrückung von kurdischen und revolutionären Studierenden!
> Für die Einheitsfront der Arbeiterklasse gegen die Faschisten!
> Freien Zugang zu den Universitäten für Alle! Auch für einfache Arbeiter_innen und Bauern/Bäuerinnen!

Suphi Toprak

Hangi 19 Mayıs? Pontus Rum soykırımı neyi anlatıyor?

2010-04-14T18:07:00.001-07:00

Osmanlı çok geniş bir çoğrafya hakim olan bir imparatorluktu. Osmanlı'nın baskısından bıkan halklar peşi sıra bağımsızlıklarını kazanırken, Osmanlı'da 1908 burjuva devriminden sonra İttihat ve Terakki Cemiyeti kendi politikasını gerçekleştirmek için uygun bir ortam bulmuştu. Panislamizmin ve eski imparatorluğun işlevsizliği artık ortadaydı.

Osmanlı'nın kendi imparatorluk sınırlarını koruyabilmesi hatta belkide bir zamanlar hükmediği bölgelere tekrar kavuşabilmesi için, toplumsal altyapının yenilenmesi gerekliydi. Fabrikaların,tren yolu ağlarının, en son teknolojik savaş gereçlerinin ( tankların ve savaş uçakların kullanılmaya başlandığı bir dönemde bunlar Osmanlı için bir hayaldi) artık savaş meydanlarında boy göstermeye başladığı dönemdi. Emperyalist işgallerin ve sömürülerin döneminde Rusya, Osmanlı,Hindistan, Çin gibi devletler savaşın içersine çekilmeye çalışıldı. Özelikle Rusya ve Osmanlı bu savaş ile birlikte tekrar eski güçlerine kavuşabilmek ve ganimetlerin paylaşımında kazanan tarafta yer alabilmek için savaşa gönülü girdi. Savaşın kazanımları ile birlikte batılı kapitalist ülkelerle olan mesafeyi mümkün olduğu kadarıyla kapatmayı umuyorlardı. Osmanlı askeriyesinin yeniden inşaasını Alman İmparatorluğu üstlenirken, Bagdat'a kadar uzanan bir trenyolu hatı ile buradaki ticari yolların canlandırılması Osmanlı için devasa kazanımlar anlamına geliyordu.

Kemalistler ve ulusal solcular, Osmanlı'nın emperyalizmle olan bu ilişkisini hep tek yanlı görür ve sadece kullanılan bir Osmanlı resmi çizerler, halbuki bu ilişki dengesizde olsa karşılıklıdır. Dengesizdir çünkü güçlü olan emperyalistlerdir. Osmanlının askeri zaferlerle toprak kazanımları bir taraftan çok geniş topraklarda hakimiyet sağlar iken, diğer yandan da hantalaştırmıştır. Özel mülkiyetin osmanlı içersinde devletin kadrolarının ve askerlerinin, daha da önemlisi padişahın elinde toplanması, sanayi devriminden önce batılı ülkelerin burjuva sınıfının ticarete yönelmesi ve güçlenen burjuva sınıfının devletin bürokrasisine ve feodal güçlere karşı iktidarda yerini alması, sanayi devriminde kapitalist ilişkilerin hakim olması, Osmanlı ile Batı ülkelerin arasındaki farkları oluşturmaktadır.

Osmanlı bir süre sonra batılı ülkelerin mallarını alan, aldıkca onlara bagımlı olan bir yapıya dönüşür. Kapitalist sınıfının osmanlı da, tıpkı Rusya'da olduğu gibi, son derece cılız olması Avrupa'da 11. ile 12. ci yüzyılda ortaya çıkan kapitalist sınıfla arasında güç farkını oluşturuyordu. Rusya bu geri kalmışlığını bolşeviklerin önderliğinde sosyalist devrim ile taçlandır iken, Osmanlı, aslında kendisinin devamcısı olan kemalizme geçti.

Osmanlı için 1.ci dünya savaşı yüzyıllardır kaçırdığı kapitalist gelişmeleri çok kısa sürede yakalayabilme şansı yönetenlere göre doğmuştur. Böyle bir ilişki halkaları içersinde İttihat ve Teraki Osmanlının yeniden inşaası gereklidir. Tek bir millet yaratabilmek için azınlıkların bastırılması gereklidir ve bununla beraber Osmanlı'da ticaret ile uğraşan Ermeni ve Rumların yok edilerek, bir müslüman Türk burjuvazisinin oluşturulması gerekmektedir. Devletin hamilik yaparak Kapitalist bir müslüman Türk sınıfın ortaya çıkmasının önünde ilk engeli, Ermeni nufusu oluşturmaktadır. Ermeni tüccarların ortalıktan kaybolmasından sonra, müslüman Türklerin tüccarların rakipsiz kalması ve onların malvarlıkların ve topraklarının paylaşımı da söz konusudur.

Ermenilerin soykırıma ugramalarından sonra Pontus Rumları hedef haline gelmişti. Pontus kelime olarak ''Karadeniz'' anlamına gelmektedir. Soykırım öncesi nufusları 600.000 bin olan Rumların soykırımda 300.000 ile 350.000 Rum katledilmiştir. 1914 yılında 1919 yılına kadar sürsede, cumhuriyet dönemine kadar uzanan 1922 ile 1924 yılları arasında da bilhassa Trabzon'da saldırılar devam etmiştir. Pontus Rumları bunları kendi dilinde Sphagi (katliam) ve Xerisomos (köksüzleştirme) olarak adlandırmıştır. Lozan antlaşmasıyla beraber Türkiye'de yaşayan Rumlar aslında yaşadıkları topraklardan sürülerek Yunanistan'a gönderilmişti. Halbuki Pontus Rumları binlerce yıldır Yunanistan'da değil, Karadeniz'de, Anadolu'da, İstanbul'da yaşıyorlardı. Sadece müslümanlaşmış Rumlar kendi topraklarında kalabildiler. Onlarda Rum olduklarını asla dile getirmeyecek şekilde susmaları şartıyla.
Her sene 19 Mayıs Pontus Rumlarının soykırımı andığı tarihdir. İttihak ve Terakkinin başlatmış olduğu soykırım dalgası, Kemalizmle devam etmiştir. Ermenilerin, Süryanilerin ve Rumların soykırıma uğramasından sonra sıra Kemalizm döneminde Kürtlere gelmiştir. Bir yandan paylaşılan Ermeni, Rum, Süryani malvarlıkları ve topraklarının kemalizm tarafından yasal zeminde organize edilmesi hem tarishsel süreçte bunların yok sayılması hem de türkleştirme politikasının devamı, kemalizmin aslında bu katliamların devamcısı olduğunu gösterir. Asimilasyonun devlet aygıtı tarafından koordineli devam etmesi kemalizmin özeliklerinden biridir.

Pontus Rumların uğramış olduğu soykırımın bu 19 Mayıs'da tartışılması ve gündeme getirilmesi, Türkiye'deki ulusal soruna yönelik bir çözüm girişimi olacaktır. Tarih ile hesaplaşılması, kökenleri ve sonuçları ile ortaya konulması gerekmektedir. Pontus Rumlarının tarihini anlatan müzeler, soykırımı kınayan anıtlar, Yunancadan zamanla farklılaşmış olan Pontus Rumcasıyla yayın yapacak gazete ve medya araçlarına pozitif ayrımcılıkla finansmal destek verilmesi, atalarının yaşadığı topraklara geri dönmek isteyen Rumlara destek verilmesi, bizleri sadece tarihi yargılayan bir noktadan çıkartır, halklar arasındaki kinin bitmesini sağlar.

Suphi Toprak

15.04.2010

STRUGGLE OF WORKING CLASS

2010-04-06T16:16:00.001-07:00

STRUGGLE OF WORKING CLASS

1. Revolutionary Strategy
• Councils
• Worker Organizations
• Worker Control on Production
2. Attitude in the first four congresses of the 3rd International
3. Working with Bourgeoisie Political Parties
4. Transition Demands
5. Role of Revolutionary Party
6. Duties in the Period In Front of Us

1. Revolutionary Strategy
TEKEL resistance became one that did show the dimensions of economic crisis. In a period in which the workers' resistance such as Marmaray, Kent Is, Taris, Cimen Tekstil, with the TEKEL resistance, it is time to re-evaluate the Left's own revolutionary strategy. That is the point if theories of the political parties, which claim themselves as the leaders of the working class, are useful or not under the hard circumstances. If a theory is not working under the crisis conditions, there is a mistake with that theory. The line that separates the Marxist theories from the others is absolute: Marxist theories are functional in crisis and increasing working class movement periods.
Most of political movements in Turkey practiced to pass silently the period of TEKEL resistance. Active Political movements, on the other hand, placed with the concrete solidarity in the tent city built by TEKEL workers. This Second kind of political movements could success to break workers’ prejudices against the Left. As a concrete result: carrying consciousness to the working class, which is a Leninist principle, was transformed into carrying consciousness by the working class to political organizations. That is a measure, which shows that Political organizations are not ready for such a struggle. One of the aims of this essay is, in the light of experiences of TEKEL resistance, to examine theories and practices of revolutionary part and of other Leftist movements.
Concretely speaking, TEKEL resistance proves that carrying consciousness to working class by political organizations, which is a Leninist principle, in fact, transforms into carrying consciousness to political organizations by working class. This shows that existing political organizations are not ready to such struggle. It became obvious as a result of this basic state that there was no Leninist political party. There is a correlation between spontaneous actions of working class and revolutionary party. But in TEKEL resistance, this became a one-sided situation because where there was a working class, there was not a revolutionary worker party.
But the point worthy to talk about is that what kind of the path is the way going to revolution.
It is necessary to revise the ideas about this question. Movements arguing that the revolution in Turkey will be realized other forces rather than the working class are passive and this passivity is appropriate to the nature of things. There is a trend to remove working class from being the only class that can overcome capitalism and to reduce the working class’ importance with the other classes.
In fact, all petit bourgeoisie movements have a common point: reducing importance of proletariat and Keeping proletariat equivalent with other classes. Anarchist movements aim to create an abstract human profile and revolutionary processes unless having social changes. Movements that support urban guerilla think it is possible to realize the revolution by vanguards with a “steal discipline” and without understanding the concrete situation of working class. Worker support to this fight is important. While Che and Fidel were fighting in Cuba, workers were rebelling and they could realize the revolution. On the other hand, Che lost his life because Communist Party in Bolivia did not support him. So, these two struggles were comprehended two different fights from two different worlds. In practice, working class is reduced to supporting group of vanguards. Nobody even thinks about mobilization of workers without petite bourgeoisie political parties that has a “steal will”. It is even not argued that self-organized worker organizations. They believe in steal will of vanguards and they do not believe in workers can form their own strike committees.
Maoist Communist Party (MCP=MKP), which supports rural guerillas, reveals these ideas: ‘We will improve theoretical and practical, general and concrete struggle in every shields of public war’ (MKP, Resolution no. 101). Working class struggle is one of shields… From now on, proletariat is not the class that will realize the revolution, but it is distorted representation of reality to prove formulas, which are hidden behind the schematic forms. Whenever it even says that working class must learn, in fact, MCP cannot go beyond abstract slogans. Those slogans raised MCP:
‘Unite under the proletariat leadership in public power!’
‘Long live legal and democratic struggle of TEKEL workers for gaining Their rights!’
‘Long live workers and working classes’ unity-solidarity and struggle!’
‘We will win, People will win, people’s struggle will win!’
Actually these abstract slogans are nothing than an attitude that does not have any preparation and looks proletarian struggle from far away.
There is a concrete result which sources from vanguards using themselves in place of working class, and tradition of working with guerilla groups. Those guerilla groups’ point of view affects many Leftist people, too. From now on, struggles are divided into two as struggle of proletariat and struggle of non-proletariat. Groups, which want to realize the revolution rather than to look for the ways making working class as the determinant of the revolution, see the working classes that act for ‘economic demands’ and thus think that political struggle is out of the proletariat. A lack about executing two struggles together. Political struggle is given to the party and economic demands is brought to working class. There are two separate worlds for petit bourgeoisie organizations that do not accept political struggle from inside of the working class. There is an interesting example for this situation. An intellectual, Temel Demirer, comments and declares that: ‘From now on, there are people at the Center of Ankara, who support others on the highs of Dersim.’ Two separate worlds will unite and there is nothing to do for this unification. People in Dersim will certainly take workers’ support. This quotation explains distortion, at all. Broken struggle lines are being established, rather than being unified all struggles under the ropt of class struggle.

A movement that can be called reformist constituted a center in TEKEL resistance. This center was formed by organizations and political parties such as TKP (Turkey’s Communist Party), ODP (Freedom and Solidarity Party), EMEP (Labor Party) and Halkevleri (People’s Houses). They were established on de facto denial of workers’ own organizations. They did not attempt to constitute worker control and worker councils. They tried to get support by addressing ‘back conscious’ of people.

Secretary General of TKP, Erkan Baş, describes TEKEL workers as real defender of the country. In fact, he considers salvation of TEKEL workers the same with loving the country. Supplying an utopist capitalist Turkey to workers as an aim constitutes program of TKP. National consciousness is made the main part of revolutionary conscious of workers. TKP consciously reduces the struggle down to anti-AKP (Justice and Development Party-governing party of Turkey) rather than an anti-capitalist attitude. It is the AKP Government as target, not Turkish capitalists. On the other hand, TKP refrains from organizing workers. Rather than forming common resistance committees, TKP misleads its root. It is argued inside party that if other organizations’ is suitable with TKP’s political workings. In Short, TKP puts its own benefits in front of benefits of working classes.

Generally, those parties met on a line, which did not contain socialism, and they even did not mention necessary steps to form a worker government that was the cornerstone of a socialist regime. While their social demands did not go beyond capitalism, socialism became a dream of far future. However, the problem is to call slogans that bring us socialist revolution in today’s struggle. Reformist movements mentioned above is incomplete at this point and this is not a surprise. Parties that replace themselves with the workers’ government (TKP and EMEP), or ODP and Halkevleri that do not take proletarian dictatorship even into their utopist agenda do not fulfill all the requirements of class struggle.

People, who stayed at Kadıköy on 2009/1st May and argued supposedly the unity of working class, in fact, could succeed to stay away from the practical duties of this unity in TEKEL struggle. In case of TEKEL resistance, lack of experience and rigging, which was necessary to mobilize working class, appeared. People, who turned their back to KESK, DISK and other Leftist groups that wanted to make Taksim as a celebration square, and who legitimized to organize a meeting in Kadıkoy, did not step towards uniting two struggles and did try to realize the unity of working class under one of the most retrogressive attitude of syndical bureaucracy. The problem here is to transform demands about Taksim into general demands of workers. Those groups, which avoid uniting dynamics of demands about Taksim, continue this wrong attitude when it comes to TEKEL struggle. Proletariat has different strata; each has different level in the struggle. To include them in general struggle is a revolutionary duty. Most of the fights become unsuccessful because of breaking among struggles. To unite these different strata of working class, it is necessary to organize all workers around the demands of struggling workers. That is to say, the problem is to not transform TEKEL workers’ demands into strata of non-strugglers; attitude about Kadıkoy has been lived. People, who thought that they provided unity of working class by excluding others executing to celebrate 1st May at Taksim Square, did the same against TEKEL workers. The reason why whose organizations were quiet was that their attitude towards the workers in general.

Attitudes towards TEKEL resistance take this question into the agenda again and again: what is the route of revolution in Turkey?

Revolution means changing owners of political power. Socialist revolution is a step towards socialist society. On the other hand, socialist revolution has its own features. Socialists do not support coup d’états because they do not aim at giving the power to a party, a central committee or, more mistakenly, a leader. The determining character in struggle for power is the active status of working class. Bolsheviks had the majority of population in Soviets when they were struggling for power. In Russia, workers could gain the power with the support of peasants and later then, they both could resist against the White Army attacks in collaboration with imperialists.

If active participation of working class determines the way to socialist political power, how can this active participation be provided? Working class-political power relationship will not be as a result of a bureaucratic order comes from somewhere else. Increasing in working class’ political power is, at the same time, to transfer the decision mechanism to workers’ own organizations. In this process, the aim is both to provide experience to the workers and to make working class closer to consciousness of the party.

Duty of Bolshevik party in this process is to spread the revolutionary program in working class and to organize workers around this program. But the program does not always affect the working class at the same degree because workers have different levels of conscious in different processes. While it was too difficult to pull a small group among TEKEL workers into a revolutionary program couple of years ago, it is obvious that Left groups can develop much better relations with workers now.

One of the particular points here is that a party, which has a revolutionary program and practice, caught the opportunity to organize among workers. In terms of consciousness, various parts of working class are following a wide road. For instance, terms of “motherland” and “nation” can be dominant in TKP. In this way, ideas that are prevalent among workers can be absorbed in a shorter time. But as the struggle becomes widespread, TKP and its nationalist program appears reactionary. This kind of political parties, which represents economic development, does not even think about self organizations of workers controlling means of production. General consciousness level of workers in progression of and at the end of the struggle, in fact, determines workers’ political representators, too.

One of the duties of revolutionary party at this point is to explain its own program in accordance with the struggle conditions by using agitation and propaganda even in a period that its power is very limited. And especially those realities cause to carry revolutionary party to front. This is ‘to transform the idea that surrounds the mass into a concrete power’ (Karl Marx). Slogans and demands, which are taken into consideration by a very limited number of workers, can become a shocking strength against the political power as a result of progressing struggle. Thus, Marxists do not hide their own aims even in periods in which the struggle is not strong. Main strength of a revolutionary Organization is the correctness and clarity of their political line. Reformist, centralist, guerilla organizations can be stronger than revolutionary worker party because of consciousness of working class. Duty of revolutionary party is to explain Marxist demands and analyses to workers when it is a core structure. Even if there is not a balance between revolutionary party and reformists, this may change in periods of sharpening of struggle.

Even revolutionaries are the weakest, their propaganda and agitation helps workers to see the difference between revolutionary party and others. Comprehension, which decomposes demand of socialism and daily demands, cannot undertake this duty.

Social democrats and reformists just talk about daily demands without talking about socialist society. Working class that believes social problems will be overcome by reforms supports such political parties. On the other hand, anarchist and left-declination groups, which see any daily demand to fail into reformism swamp, talk about the final target, abstractly. They believe that the more talking about it the more being revolutionary. They regard with distain and do not like workers, who do not mention communism. Separate from those groups, there are other groups, which say that they form a revolutionary program by uniting both minimum and maximum demands together. In this way, daily demands and demands of socialist society have only a relationship in terms of staying together in a text. Way that goes to socialism passes from both demands of current struggle and demands, which pave the path for socialist government.

In Tariş struggle, demand to open financial books to workers points out the path going to socialism. This demand is not one, which can only realize in a socialist society. To realize this demand, neither political power nor economic infrastructure has to be changed. In fact, it is an answer to one of the workers’ daily problems; that is to say, it is a just demand to see who is/are responsible of closing factory. This also means a new stage about who has the control over the management of factory. To start controlling financial books means to have a word about the expenditures of factory. To exhibit bosses, who escape from workers and do not take any responsibility, leads the transferring management to workers and transforming the movement into a promoter for such initiatives. While choosing slogans suitable to the concrete conditions of struggle, those slogans also have to include instruments of socialist government. For a long time the Left has not used any other one rather than the slogan ‘General strike, general resistance’. In fact, this has been an empty one of a just slogan. It was just, because it was an important step towards escaping from passivism and breaking the influence of syndical bureaucracy. It was emptied because it did not talk about any concrete step towards preparing the working class to this aim. There was not any step to realize preparation for general strike among workers. There was not any preparation such as arranging common meetings and forming resistance committees. Strike committees were not even in agenda: This proved how a rightful demand could be emptied.

Interventions to objective conditions draw society near socialism. It is indispensible to evaluate existing problems of capitalism from a socialist point of view in order to transfer political power to working class. Capitalism could overcome many deep and effective crises. It succeeded this sometimes by World wars, sometimes by colonial wars, sometimes by enforcing working class to live under worse conditions or sometimes by fascism. That is to say, if it was brought own dynamics of capitalism to be able to overcome crises, it could handle crises in some way. But giving birth to a socialist political power perspective is only possible with an intervention by a revolutionary party. In Turkey, many political organizations use violence to create a crisis and for artificial breaking of balance. To not be able to deepen existing crises in society, in fact, undervalues social objective conditions and appears as a political line, on which the party can move without the working class and it sees working class as a passive class. Or by not telling that there is no struggle for socialism, it puts bourgeoisie Politics arguments. Perhaps struggle for socialism becomes visible as a result of existence of revolutionary situation. Besides, separations such as ‘struggle for socialism’ and ‘not struggle for socialism’ are artificial ones.

To review Lenin's ideas will help to understand Leninism:

So that’s the point! To the Narodovoltsi, the term political struggle is synonymous with the term political conspiracy ! It must be confessed that in these words P. L. Lavrov has managed to bring out in bold relief the fundamental difference between the tactics in the political struggle adopted by the Narodovoltsi and by the Social-Democrats. Blanquist,[10] conspiratorial traditions are fearfully strong among the former, so much so that they cannot conceive of political struggle except in the form of political conspiracy. he Social-Democrats, however, are not guilty of such a narrow outlook; they do not believe in conspiracies; they think that the period of conspiracies has long passed away, that to reduce political struggle to conspiracy means, on the one hand, immensely restricting its scope, and, on the other hand, choosing the most unsuitable methods of struggle.

They think that the fight against the autocracy must consist not in organising conspiracies, but in educating, disciplining and organising the proletariat, in political agitation among the workers which denounces every manifestation of absolutism, which pillories all the knights of the police government and compels this government to make concessions.” (Lenin; RUSYA SOSYAL-DEMOKRATLARININ GÖREVLERİ http://www.scribd.com/doc/9583164/Vladimir-lyic-Lenin-Orgutlenme-Uzerine)

Class struggle in Turkey is defensive struggle at the moment. Several operations are held to defend working rights in work places. Political understanding, which separates processes from each other, cannot be successful in determining tactics and strategy of revolution. TEKEL resistance is a defense struggle to prevent right to work. Which will come after the First 4/C attack? Will workers stay at defense or will they go beyond the existing demands? This is only possible by a Bolshevik party, which does not separate several struggles from each other; perceives any small resistance as a part of the big picture, that is to say, class struggle; puts forth tactics and demands for consideration while defending present rights.

To provide continuousness of demands and struggle inside of each one is the duty of a revolutionary party. Struggles of TEKEL, Tariş, Çimen, Marmaray, shipyard, mining workers will either be run not in relation or be shared. As a result of global crisis of capitalism, countries that have problematic economies like Turkey are strained to accept the most basic demands of working class. ‘Commonalization’ should be made with suggesting general demands of workers as well as organizing in associated councils and committees. Those general demands may be ones such as prohibiting to expel workers and to open companies, which expel workers, to workers’ inspection.

Government in Turkey constantly accuses the Left with dividing the country. AKP government, which provides developing a grudge -among other workers, who earn lesser than TEKEL workers- against TEKEL workers, triggers envy. AKP aims to keep minimum wage at the current level but, on the contrary, it declares workers, who take a little bit as enemies and tries to pull those “high” wages down.

Syndicate is an important economic gain. There is a difference about conscience between member and non-member workers, at the beginning. While one is accepting common struggle even on a reformist basis, the other is abstaining about it. Syndical gains are workers’ gains. Whilst those have to be protected, at the same time, workers have to put their own will and control against syndical bureaucrats. To do so, syndical leaderships must be changed. Secretary General of Türk-İş, Mustafa Kumlu, faced with critics because he could not answer TEKEL workers’ expectation and did behave like a yellow syndicate leader. Actually workers reacted against him, perhaps earlier accepting him as their leader, with their consciousness gained in resistance. Secretary General of Tek-Gıda-İş (Tobacco, Distillery, Food and Co-workers Syndicate of Turkey), Mustafa Türkel, came and went between reaction and putting over shoulders. Türkel, who brought the responsibility to Kumlu by inviting Kumlu to resign, introduced himself as supporter of workers’ rights against Kumlu but it was not questioned that why did not he try to form solidarity in work places, where Tek-Gıda-İş is dominant. In my earlier essays, i stressed both that workers were not mobilized and syndical bureaucracy legalized its passive standing by alleging immobilized workers. Mustafa Türkel stood at classical social democratic line and not at workers’ side openly but opposed yellow syndicates. This opposition was periodical. Bureaucrats, who were together some time ago, perhaps temporarily, had to diverge from each other.

Within the struggle, workers, who attacking forward, enforce their leadership and political parties that support them. In TEKEL resistance, a more positive act from the government may end the resistance but now, expectations are quite high. Attacking forward gives workers to examine political parties to which they trust. AKP was a party that was supported by workers. Many workers were telling this. Because AKP disappointed workers, TEKEL workers became to protest ministers and parliamentarians of AKP. Workers started to protest AKP in several cities of Turkey. Leaping forward also weakens ties between workers and bourgeoisie political parties. Workers’ trust to bourgeoisie political parties, in fact, is a set in front of the struggle. It is workers’ support that strengthens those parties. This support helps capitalist to hold the political power even they are less in number. That is to say, capitalists have helpers. Helpers have other helpers. This sense of trust to bourgeoisie political parties among workers sources from workers’ belief that bourgeoisie political parties can solve problems of working class. This is an abortive trust, in fact. Those political parties will not be able to answer demands of TEKEL workers in further stages of resistance. Revolutionary party that works inside the working class has to evaluate relationship between workers and bourgeoisie political parties. To unite all organizations that support TEKEL workers has this aim. In this way, as a minority, it does not externalize political parties that are trusted by workers. An egocentric approach, which disregards the will of working class; sees itself as the only representator of the class; and shows a sectarian behavior in its works, is an obstacle for common action, which is inevitable.

Leninist behavior against political organizations that talk about practical and theoretical obstacles to not work together is to unite those parties around the struggle of working class. To exclude them from common work just means to strengthen barriers on workers in requesting them. Whilst Lenin foresaw to work with organizations that had different points of views, the Left in Turkey stayed away from each other. Lenin's ideas about common work are below:

“The question may be asked: Why cannot the Soviet of Workers’ Deputies become the embryo of such a centre? Is it because there are not only Social-Democrats in the Soviet? But this is an advantage, not a disadvantage. We have been speaking all the time of the need of a militant alliance of Social-Democrats and revolutionary bourgeois democrats. We have been speaking of it, and the workers have actually done it. It is splendid that they have done it. When I read in Novaya Zhizn a letter from worker comrades who belong to the Socialist-Revolutionary Party,[4] and who protest against the Soviet being included in one of the parties, I could not help thinking that those worker comrades were right in many practical respects. It goes without saying that our views differ from theirs, and that a merger of Social-Democrats and Socialist-Revolutionaries is out of the question, but then there is no suggestion of it. We are deeply convinced that those workers who share Socialist-Revolutionary views and yet are fighting within the ranks of the proletariat are inconsistent, for they retain non-proletarian views while championing a truly proletarian cause. Their inconsistency we must combat, from the ideological point of view, with the greatest determination, but in so doing we must see to it that the revolutionary cause, a vital, burning, living cause that is recognized by all and has brought all honest people together, does not suffer. We still consider the views of the Socialist-Revolutionaries to be revolutionary-democratic and not socialist. But for the sake of our militant aims, we must march together while fully retaining Party independence, and the Soviet i, and must be, a militant organization. To expel devoted and honest revolutionary democrats at a time when we are carrying out a democratic revolution would be absurd, it would be folly. We shall have no difficulty in overcoming their inconsistency, for our views are supported by history itself, are supported at every step by reality. If our pamphlet has not taught them Social-Democracy, our revolution will. To be sure, those workers who remain Christians, who believe in God, and those intellectuals who defend mysticism (fie upon them!), are inconsistent too; but we shall not expel them from the Soviet or even from the Party, for it is our firm conviction that the actual struggle, and work within the ranks, will convince all elements possessing vitality that Marxism is the truth, and will cast aside all those who lack vitality. And we do not for one moment doubt our strength, the overwhelming strength of Marxists, in the Russian Social-Democratic Labor Party.”
( Our tasks and the soviets workers’ Deputies
http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1905/nov/04b.htm)

Common action gives chance to both reaching masses and addressing people, who trust bourgeoisie political parties. At this point, the main requirement for revolutionary political party is to not give up its own programmatic corrects. To avoid critics is a mistake. This kind of action is also the process of revealing the difference between revolutionary political party and bourgeoisie parties. ın current situation, most of TEKEL workers neither know nor minds the differences of political parties, which stand on the Left side of political spectrum. Common action means to show masses difference between revolutionary party and bourgeoisie parties. Workers can see clearly that who work seriously for workers’ struggle.

TEKEL and other struggles prove that existing political groups cannot execute the leadership of working class. Problems they cannot overcome by personal acts are reacted along with organized resistances. During the last two weeks, there were examples of such acts: a worker in Hacılar town killed mayor, who was a member of MHP (Nationalist Action Party). A worker, who wanted to commit suicide and went up the roof of a building, passed out as a result of his three day long hunger. Suicide attempts, psychological traumas, lunacy are all results of policies practiced by capitalists on workers. And if they are read correct, in some way, those reflect conditions of working class. Such violence trends among workers may become strong as a result of hopelessness. People, who do not see the proletariat as the only revolutionary class and do put other classes or their own political parties instead of the working class, cannot establish relations with the working class on a revolutionary perspective. Revolutionaries do not refuse any kind of action, they evaluate kinds of action in accordance with the struggle of working class. At this point, style of revolutionary action is related to content of action. Violence is at the second place here. Petit bourgeoisie groups make violence the main criterion or revolutionary politics to cover their reformist programs. However, Marxism neither reject nor bless violence. Reformists declare themselves as non-Left- variance because their actions do not contain violence, and declare petit bourgeoisie revolutionaries as revolutionaries because of violence. This wrong attitude is a result of not evaluating acts of workers in terms of coercive styles of the struggle. Petit bourgeoisie political parties politicize reactions given as a result of unorganized state of workers (murder, suicide, lunacy) and carry the action styles of unorganized state of workers into political arena. Unless transforming into an organized power center within the working class, in order to prove its revolutionary stand point, they put the bravery and decisiveness in their actions at the first place. Whilst TEKEL workers do not commit suicide, unorganized workers tend to do so. Steps, which are chosen by a political party organized within the working class, are the action styles of organized workers.

• Councils

To be continued

Suphi Toprak

March 25

Trabzon´a Mektup

2010-04-04T10:16:00.000-07:00

Ne kadar tahammülsüz bir toplumuz değilmi? İnsanları bir dakika olsun dinlemeye tereddüt eder olduk.En yakınımızdakini bile anlamak istemiyoruz.Saatlerce boş yere vaktimizi çok güzel harcamayı,ceviz kabuğunu doldurmayacak şeyleri konuşmayı...Çok iyi biliriz her ikisini de.Ama oturupta toplum olarak iki satır yazı okumaya ve insanları anlamaya vakit ayırmayız.Ve insanları anlamadığımız,dinlemediğimiz için duygusuz,ifadesiz,düşünmeyen,sorgulamayan bir "yığın"olduk sadece.Sürü psikolojisi taşıyoruz toplum olarak başka bir şey değil.Birey olamadık,olamayız da;çünkü insani değerleri çoktan unuttuk.Saldırmaya,kırmaya,dökmeye hazırız her an.Bir kıvılcım düşsün yeter ki yangının yayılması an meselesi.Herşey yeter Allah Allah nidaları ile hücuma geçmemiz için.Sürü psikolojisine sahip bir toplumuz;çünkü birey olamadık.Birey olamadıktan sonra bir insan kendini nasıl idare ve ifade eder? Dayanılmaz ve korkulurda yapan budur insanı.Her an linç etmeye hazıe eli satırlı,sopalı tehditkar guruhların beklediği sokaklar var:vatan için,millet için,bayrak için...
Yunanistan'ın Norveç'te düzenlenecek olan 55'inci Eurovision Şarkı yarışmasına Opa adlı şarkı ile katılması başta Trabzonlular olmak üzere pek çok insanın tepkisini çekti.Trabzonluların gösterilen bu tepkilerde başta olması ne kadar ilginç değilmi? Hem de tarihsel süreci incelendiğinde rumların karadeniz ve anadolu coğrafyasında en çok mirasını bıraktığı şehir.Bugün rum dediğinizde,pontus dediğinizde ismi en çok anılan şehir.Yıllarca hoşgörü ve komşuluk ilişkilerinin en güzel yaşandığı şehir.Hani rum türkülerinde hep ismi geçer trabzon'un...İneboludan poti'ye kadar uzanan coğrafyada yaşayan rumlar hep dillendirir trabzonu uğruna ölecek derecede severler,aşıktırlar trabzona çünkü.Aşka ve sevgiye dair nice şarkıları vardır pontusluların. Geriye bakıp hep düşünürler geçmişlerini,yaşadıklarını sonra gözleri dalar uzaklara gözyaşlarıdır bir geriye kalan... Felaketler,sürgünler,soykırım geçmiştir başlarından;ama yıllar var ki ne unutmuşlar geldikleri toprakları nede kemençelerini,türkülerini.Unuttukları tek bir şey vardı:Kin ve düşmanlık...Çünkü yürekleri buna izin vermemiş.Çok uzaklarda yaşamışlar bu özlemi sessiz ve yalnız;ama geride kalanlara hep selam etmişler,birgün olsun unutmamışlardır.Hep geri dönmenin o toprakları,denizi,yaylaları doya doya seyretmeyi,havasını solumayı...Aşka gelipte kemençesini dertli dertli çalmayı yada horon oynamasını,bıçakların dansını... Birkez daha karadenizin hırçın dalgalarında takalarla açılıp,ağlarını denize salmayı ve balık tutmayı...Kim bilir? Kaç zaman umut ettiler geri dönmeyi...Belki birisi sorsaydı onlara"Bugün geri dönmek istermisiniz diye?"Aslında verilecek cevap çok net:-Bir kez olsun düşünmeyiz,tereddüt etmeyiz.
Karadenizlilerin özellikle de trabzonluların tepki vermesi çok üzücüdür.İşte tarihini bilmeyen,okumayan ve toplumsal düşünmeyen dünden bugüne insanlık adına neler kaybettiğimizi anlamayan insanların akibeti ve yunanistana gösterdiği tepki budur.Yanlış anlaşılmasın biz karadenizlileri seviyoruz tüm insanlarımızı,tüm insanlığı seviyoruz ve onun içindir ki kültürümüze sahip çıkıyoruz.Görülmeyen ve anlaşılmayan,bilinmeyen birtakım gerçekleri insanlara anlatmayı kendimize görev bildik.Bunun içindir ki biz karadenizlileri değil;ırkçılığı,tahammülsüzlüğü,ayrımcılığı yargılıyoruz.Çünkü sevmek, bilmek ve tanımakla başlar...

KEMENÇE İSYANI

2010-04-04T08:28:00.000-07:00

Mayıs ayında Norveç'te düzenlenecek olan 55'inci Eurovision Şarkı Yarışması'nda Yunanistan'ı temsil edecek ‘Opa’ adlı şarkıda kemençe kullanılması, şarkının ve şarkıcıların kostümlerinin Karadeniz izleri taşımasına Trabzon'dan tepki geldi haberleri basında yer aldı.

Yunanistan'ın Norveç'te düzenlenecek olan 55'inci Eurovision Şarkı Yarışmasına Opa adlı şarkı ile katılması Türkiye'de tepkileri ortaya çıkardı. Şarkıda kemençenin kullanılması, şarkının ve şarkıcıların kostümlerinin Karadeniz izleri taşımasına başta Trabzon'dan olmak üzere bir çok tepki geldi.

Kemençenin ellerinden alındığına inananlar, bu olaya karşı bir milli tepki duyulması gerektiğini söylüyorlar. Ne de olsa Kemençe Karadenizdir, Karadeniz kemençedir. Yunanlılar buna sahip çıkmak istiyorlar. Karadenizin tarihinde bir çok halklar vardır Buu bölgenin en eski halklarından biri olan Pontus Rumları, Karadenizin en temel taşlarından biridir halbuki. O topraklarda yaşayan halk olan Pontus Rumları katliama ugramış, sürgüne gönderilmiş, geride kalan ufak bir azınlığa ise sadece kendilerini saklamak kalmış. Ermeni katliamının devamı sayılan, cok uluslu topraklardan tek dil ve tek ırk oluşturmak isteyen Osmanlı'da 1916'da başlamış ve son aşamalarına 1919'da varmış olan Rumlara yönelik katliamda 300.000 yakın Rum hayatını kaybetmiştir. Türkiye devleti kurulduktan sonra Rum malvarlıklarının ve topraklarının Türkler arasındakı dağıtımına devam edilmiş ve resmi devlet tezi haline getirilmiş bir Anadolu çıkmıştır karşımıza. Türklerden başka hiçbir halkın olmadığı ve olmayacağı toprakların resmi tarih tezleri.

Karadeniz'de olan kültür aynı zamanda bir Rum kültürüdür, halkların ortak kültürüdür. Yunanistan'a göçmek zorunda kalan Rumların yanında götürdükleri tarih ve kültürleri orada yaşamaya devam etmiştir. Her Kemençede bir Rum ezgisi, bir Laz sevdası, bir Türk umudu saklıdır. Bunları ne resmi tarihler ne de devletlerin sınırları ayırabilir. Miliyetci hazeryanlara katılmış olanlar ancak katliamın devamını getirebilir, nedir bu katliamın devamı? O topraklarda Rumların da yaşadığı konusunun ve onların soykırıma ugradığının gündeme gelmesinin engelenmesidir katliamın devamcılığını yapmak. Bunun için bizler, halkların kardeşliğinin, ancak katliamların aydınlatmasıyla olabilceğini biliyoruz. Bunun için önümüzdeki dönemde tarihimizi aydınlatan yazılarada blogumuz da yer verecegiz.

Suphi Toprak

4 Nisan 2010

İŞÇİ SINIFININ MÜCADELESİ

2010-04-03T05:05:00.000-07:00

1. Devrim statejisi

· Konseyler

İşçi örgütleri

Üretimdeki işçi kontrolü

2. 3. Enternasyonal”in ilk 4 kongresindeki tutum

Burjuva partileri ile çalışma

Geçiş talepleri

Devrimci partinin rolü

Önümüzdeki süreçteki görevler

· Devrim statejisi

TEKEL mücadelesi, dünya ekonomik krizinin Türkiye'de varmış olduğu durumu ortaya çıkartan bir süreç oldu. TEKEL mücadelesi ile birlikte; KENT İŞ, MARMARAY, TARİŞ, ÇİMEN TEKSTİLDE vb. gibi işçi mücadelerinin yükseldiği bir dönemde, solun kendi devrim statejisini yeniden gözden geçirmesinin zamanı gelmiştir. İşçi sınıfının önderliğine soyunmuş olan partilerin teorilerinin ölçüldüğü nokta, onların zor şartlar altında işe yarayıp yaramadığıdır. Eğerki bir teori yükselen işçi sınıfı ve kriz anlarında işe yaramıyorsa, o teoride bir hata vardır. Marksist teorinin kendisini bu noktada diğerlerinden ayıran nokta kesindir, kriz ve yükselen işçi sınıfı hareket dönemlerinde işlevseldir.

Aslında Türkiye'deki bir çok hareket, TEKEL mücadelesinde sessizce dönemi geçirme taktiği uyguladı. Aktif olanlar ise, daha çok TEKEL işçilerinin kurmuş olduğu çadır kentdeki somut dayanışma içerisinde yer aldılar. Burada bir çok işçinin sola karşı olan önyargılarını kırabildiler. Bu yazının amaçlarından biri de TEKEL mücadelesinin getirmiş olduğu tecrüberin ışığında, devrimci partinin ve soldaki diğer teori ve pratiklerin gözden geçirilmesidir.

Somut olarak TEKEL mücadelesinde şu ortaya çıktı; Leninist bir ilke olan, işçi sınıfına bilinç taşıma özeliği, aslında işçi sınıfının siyasal örgütlere bilinç taşımasına dönüştü. Bu da mevcut siyasal örgütlerin böyle bir mücadeleye hiçbir şekilde hazır olmadığının göstergesidir. Hele ki Leninist bir anlayışla olması gereken bir partinin olmadığı, bu basit durumla ortaya çıktı. İşçi sınıfın spontane bilinciyle yaptığı eylemler ve devrimci parti ile arasında karşılıklı bir ilişki vardır. Ama TEKEL mücadelesinde bu tek yanlı bir duruma dönüşmüştür, çünkü işçi sınıfı var iken, devrimci bir işçi partisi somut olarak yoktur.

Ama asıl konuşulması gerekilen konu, devrime giden yolun nasıl bir yol olduğudur. Bu konuda savunulan düşünceleri ilk başta bir gözden geçirmek gerekli. Türkiye'deki mücadeleyi işçi sınıfının dışındaki güçlerle yapılacağını söyleyen hareketlerin, Tekel mücadelesinde pasif kalması aslında eşyanın tabiatına uygundur. İşçi sınıfını, kapitalizmi aşabilecek tek sınıf olmaktan çıkartıp, diger sınıflar ve mücadelerle aynı dereceye indirme eğilimi var.

Aslında tüm küçük burjuva hareketleri şu noktada birleşiyorlar; İşçi sınıfının mücadelesinin önemi sıradanlaştırma ve işçi sınıfını diğer sınıflarla eşdeğer tutmakta. Anarşist hareket soyut bir insan profili yaratıp, toplumsal değişimlere gerek kalmadan bireyin iç dünyasında yaratılan devrimci süreçleri hedeflemektedir. Şehir gerilacılığını savunanlar ise, gerekli kararlılığa kavuşmuş 'çelik disiplinli' bir örgütlenmenin işçi sınıfının somut durumunu anlamaya gerek kalmadan, öncü gücün önderliğinde devrime gidilebileceğini savunmaktadır. Bu mücadele içersinde 'çelik disiplinli' bu örgütlenmenin mücadelesine destek verilebilecek işçi desteği önemlidir. Küba'da Che ve Fidel mücadele ederken, işçi sınıfı da ayaklanmış ve devrim gerçekleşmiştir. Che ise Bolivya'da işçi komünist partinin Che'ye destek vermemesi ile yaşamını yitirmişti. Yani bu iki mücadele birbirinden iki ayrı dünyanın mücadeleri olarak kavranılmış ve devamı getirilmişti. İşçi sınıfı pratikte ancak öncü güçün destekleyicisi konumuna indirgenmiştir. Bu pasiflik içersinde kavranan işçi sınıfının 'çelik iradaye' sahip olan bu tür küçük burjuva partileri olmadan harekete geçebilmesi düşünülemez. İşçi sınıfının kendi örgütlenmelerini yaratma ihtimalinden bile bahsedilmez.Öncü gücün çelik iradesiyle sosyalizme ulaşacaklarına inanırlar, ama işçilerin TEKEL mücadelesinde kendi grev komitelerini kurabilceğine inanmazlar.

Kır gerilalarını savunan MKP ise TEKEL sürecinde şunları belirtmiştir: ' Halk Savaşının tüm siperlerinde teorik pratik, genel ve somut güncel mücadelemizi geliştirerek ilerleteceğiz.' (MKP 101 nolu açıklama) İşçi sınıfın mücadelesi herhangibi bir siper. Artık işçi sınıfı onlar için devrimi yapacak sınıf değil, şematik kalıpların arkasına sıkıştırılmış formüllerin gerçekliğini (Feodal komprador bürokratik burjuvazi önderliğindeki faşist Kemalist Türk devletine yedeklenen emperyalist patentli işbirlikçi sarı sendikalara karşı da uyanık olmak!!!.) kanıtlamak için gerçeğin çarpıtılarak sunulmasıdır. MKP, işçi sınıfından öğrenmeli derken bile, aslında sadece işçi sınıfından uzakta, soyut slogan atmaktan ileri gidememektedir. Şu sloganları MKP ön plana çıkarmıştır:

''Proletarya Önderliğinde Halk İktidarı Mücadelesinde Birleşelim!

Yaşasın Tekel İşçilerinin Meşru Demokratik Hak Alma Direnişi ve Mücadelesi!

Yaşasın İşçi ve Emekçilerin Birliği-Dayanışma ve Mücadelesi!

Biz Kazanacağız, Halk Kazanacak, Halk Savaşı Kazanacak! ''

Aslında bu soyut sloganlar, basma kalıp sloganların ortaya atılması aslında, işçi sınıfının TEKEL mücadelesinde hiçbir hazırlığı olmayan ve işçi sınıfının bu mücadelesine uzaktan bakanların tavrından başka birşey değildir.

İşçi sınıfının içinden gelişen bir hareket yerine kendinisini işçi sınıfı yerine ikame ettiren öncü güç, gerilla grupları ile yürütülecek bir çalışma geleneğinden kaynaklı bir somut sonuç var. Bu grupların ilgi alanın dışında kalan işçi sınıfının mücadelesine bakış açıları, sol içersinde bir çok kişiyide etkilemiştir. Artık mücadeler, işçi sınıfının mücadelesi ve diğer mücadeler diye fiili ikiye ayrılmış durumdadırlar. İşçi sınıfının devrimci mücadelede belirleyici sınıf olmasının yollarını aramaktan daha çok, kendi güçleri ile devrimi gerçeleştirmek isteyen güçler, işçi sınıfını baştan itibaren 'ekonomik talepler' üzerinden hareket eden bir sınıf olarak gördükleri için, politik mücadeleyi işçi sınıfı dışındaki kendi yapılarına verirler. İki mücadelenin birlikte yürütülmesi konusunda eksiklik oluşur. Politik mücadele fiili olarak partinin eline verilir ve işçi sınıfına ekonomik taleple mücadele etme gömleği giydirilir. İşçi sınıfının içerisinde odaklanmış ve buradan politik mücadele etmeyi kabul etmeyen küçük burjuva örgütleri için iki ayrı dünya vardır. Bunun ilginç örneklerinden biri mesela şudur. TEKEL mücadelesi için yorum yapan aydın Temel Demirer şu demeci verdi:'Dersim'in yüksekliklerinde olan insanlara, Ankara'nın göbeğinde omuz veren işçiler var artık." İki ayrı dünya bir şekilde bir araya gelecektir, bunun için ekstra bir şey yapılmasına gerek yoktur, Dersim dağlarında olanlar elbet birgün işçi sınıfınındesteğini alacaktır ve işçiler onlara omuz verecektir. Bütün bu çarpıklığı bu söz son derece iyi anlatmaktadır. Tüm mücadeleri sınıf ekseninde birleştirilmesi yerine, birbirinden kopuk bir mücadeleler hattı kuruluyor bu şekilde.

TEKEL Mücadelesinde bir çıkış noktasını ise reformist diyebileceğimiz odak noktası oluşturdu. TKP, ÖDP, Halkevleri, EMEP gibi parti ve örgütlerdir bunlar. Çıkış noktaları itibariyle, işçi sınıfının kendi öz örgütlülüklerinin fiili inkarı üzerine kurulmuşlardır. İşçi denetimine ve konseylerine gidecek yol için herhangibi bir girişimleri olmamıştır. Bilinç olarak kitlenin geri bilincine seslenerek, güç kazanılmaya çalışılmıştır.

TKP başkanı Erkan Baş yaptığı konuşmada, TEKEL işçilerini vatanın gerçek savuncusu yapmıştır. Aslında TEKEL işçilerinin kurtuluşunu daha çok vatanı sevmekle bir tutmuştur. Emperyalizmden kopartılmış bir ütopik kapitalist Türkiye'nin hedef olarak işçilere sunulması TKP programını oluşturmaktadır. Ulusal bilinci, işçi sınıfının devrimci bilincinin ana unsuru haline getirilmiştir. TKP mücadeleyi bilinçli olarak AKP hükümetine indirgemiştir, anti kapitalist bir tavır yerine anti AKP tavrı geliştirilmiştir. Türk sermayesi değilde, AKP hükümeti hedefin ana noktasına oturtulmuşdur.

Politik hedefleme olarak TEKEL mücadelesi ve işçi mücadelesinde bir AKP karşıtlığına sıkıştırılmış bir politik hat ile kendini belirtirken, işçi sınıfının atması gereken adımları örgütlemekten bilinçli bir geri duruş vardır. Ortak direniş komitelerini kurmak yerine, kendi tabanların gözünü boyamakdan başka birşeye girişilmedi. Diğer kurum ve kuruluşların kendi politik çalışmalarına uygun olup olmadığı tartışıldı. Kısacası; işçi sınıfının çıkarının önüne kendi parti çıkarlarını koydular.

Genelikle sosyalizm hedefinin olmadığı bir çizgide buluştu bu partiler, sosyalist rejimin temel taşı olan işçi iktidarının oluşumu için gerekli olan adımlardan bahsedilmedi bile. Bir yandan toplumsal talepleri kapitalizmin ötesine gitmeyen talepler olarak sınırlanırken, sosyalizm uzak geleceğin bir hayali olarak kaldı. Halbuki sorun günümüz mücadelesinde sosyalist devrime gidecek olan sloganları atabilmektedir. Reformist hareket olarak nitelendirebilceğimiz bu hareketlerin burada eksik kalmaları bir şans değil. İşçi sınıfının iktidarı yerine ya kendi partilerinin iktidarını koyan (TKP, EMEP) ya da halk iktidarı diyerek; Proleterya diktatörlüğünü ve işçi sınıfını bile utopik gündemlerine almayan bir noktada buluşan (ÖDP, Halkevleri), işçi sınıfının mücadelesinin hakkını verememektedir.

2009 1 Mayıs'ında Kadıköy'de kalıp, işçi sınıfının birliğini sözde savunanlar, aslında TEKEL mücadelesinde işçi sınıfının birliğinin pratik görevlerinden uzak durmayı çok iyi başarabilmişlerdir. İşçilerin mücadelesinde TEKEL işçileri öne çıkmış iken, işçi sınıfı içerisindeki kesimleri harekete geçirebilmek için gerekli olan donanım ve tecrübe eksikliği ortaya çıkmıştır. Taksimin kazanılması için mücadele eden Disk ve Kesk ile solun geri kısmına sırt çeviren, Kadıköyde katılımı doğru sayan, bu iki mücadelenin birleşmesi için atılması için gereken somut adımları, Kadıköy'dekiler atmadığı gibi, işçi sınıfının birliteliğini, sendika bürokrasisin en geri duruşunda gerçekleştirmeye çalıştılar. Taksim için mücadele edenlerin talepleri etrafında, tüm işçi sınıfının genel mücadelesinin taleplerine dönüştürmektir mesele burada. Taksim mücadelesinin dinamiğini, genel işçi talepleri ile birleştirmekten itina ile kaçınan bu gruplar, TEKEL mücadelesinde de bu hatalı tutumlarını devam ettirmişlerdir. İşçi sınıfı değişik katmanlardan oluşmaktadırlar, bunların mücadele içersinde bulundukları seviye farklıdır. Bunların mücadeleye dahil edilmesi ise bir devrimci görevdir. Çoğu mücadele, birbirinden kopuk gerçekleştiği için başarısızlığa uğramaktadır. İşte işçi sınıfının bu çeşitli katmanlarının biraraya getirebilmek için gerekli olan, işçi sınıfının mücadele eden kesminin talepleri etrafında örgütleyebilmektir, yani TEKEL işçilerinin taleplerini, mücadele etmeyen işçi sınıfının katmanların taleplerine dönüştürmek meselesi değildir, yani Kadıköydeki tutumun pratik sonuçları yaşanmıştır. Kadıköy'de işçi sınıfının birliğini, Taksim mücadelesini yürütenlerini dışlıyarak gerçekleştirdiğini zannedenler, aynı pasifize tutumu mücadele eden TEKEL işçilerine karşı takındılar. Bu mücadelede bu örgütlerin seslerinin duyulmaması aslında mücadele eden işçilere karşı tutunan genel çizgilerinin devamıdır.

TEKEL mücadelesindeki alınan çeşitli tutumlar, şu soruyu tekrar tekrar gündeme getirmektedir; Türkiye'de devrimin rotası nedir?

Devrim, politik iktidarın el değiştirmesidir. Sosyalist devrim, sosyalist toplumun inşası için bir adımdır. Yalnız bu sosyalist devrimin kendine has özellikleri vardır. Sosyalistler darbe yanlısı değillerdir, çünkü sosyalistlerin amacı iktidarı partinin ya da bir merkez komitenin ya da daha yanlışı bir önderin ele geçirmesini amaçlamaz. İktidarın ele geçirilme sürecinde belirleyici olan işçi sınıfının bu mücadeledeki aktif konumudur. Bolşeviklerin iktidarı ele geçirdiği süreç içerisinde sovyetlerdeki çoğunluk kendi tarafındaydı. Rusya'da işçi sınıfı, köylülerin desteğiyle iktidarı alabilmiş ve daha sonrasında beyaz ordunun emperyalistlerle olan saldırılarına karşı gelmişlerdir.

Sosyalist iktidara giden yolu, işçi sınıfının aktif katılımı belirliyorsa, bu aktif katılım nasıl sağlanmalıdır? İşçi sınıfının iktidar ile olan ilişkisi bir gün bir yerlerden gelecek bürokratik bir emirle olmayacaktır. İktidarın ele geçirilmesinin öncesinde ve sonrasında işçi sınıfının politik gücünün artması karar mekanizmalarının işçilerin kendi örgütlenmelerine devir edilmesidir aynı zamanda. Bu süreç içersinde hem işçi sınıfının tecrübe kazanması, hem de bilinç olarak işçi sınıfının geniş kesimlerinin öncü kesimi oluşturan partinin bilincine yaklaştırılması sürecidir.

Bolşevik partinin bu sürecteki görevi, devrimci programın işçi sınıfı içinde yayılması ve bu programın etrafında işçilerin örgütlenmesidir. Bolşevik partinin programı ama her zaman her koşul altında işçi sınıfını aynı derece etkilemez, çünkü işçilerin bilinç olarak çok farklı oldukları süreçler vardır. TEKEL işçileri içersinde birkaç yıl önce belki çok dar bir grubu devrimci bir programa çekmek zor bir iş iken, mücadeleye başladıkları zamandan sonra çeşitli sol grupların bu dönem içerisinde işçilerle çok daha iyi bir ilişki geliştirebilecekleri ise aşikardır.

Buradaki hussulardan biri, devrimci bir program ve pratiğe sahip bir partinin çok kısa işçiler arasında örgütlenme fırsatının doğmasıdır. Bilinç olarak işçi sınıfının çeşitli katmanları çok geniş yol izlemektedir. Örnegin toplumda var olan vatan, ulus kavramları, kendi hakimiyetlerini TKP'de devam ettirebilmektedir. Böylelikle işçiler içersinde zaten hakim olan düşüncelere uygun olan düşünceler çok daha kısa sürede rağbet görebilmektedir. Ama mücadele genişlediği sürece, TKP nin ve onun ulusalcı programının aslında gerici bir program olduğu ortaya çıkar. Kalkınmacı ekonomik programın temcilcileri olan bu tür partiler, işçilerin kendi öz örgütlenmeleri ile üretim araçlarını denetimlerine almalarını düşünemez bile. Mücadelenin gelişimi ve bittiği yerdeki genel bilinç seviyesi aslında onların siyasi temsilcilerini de belirler.

Devrimci partinin buradaki görevlerinden biri, gücünün son derece cılız olduğu dönemde bile politik ajitasyon ve propaganda ile kendi programını mücadele şartlarına göre anlatılmasıdır. Ve tamda bu gercekleri, işçi sınıfı içersinde doğruları sayesinde devrimci partinin öne çıkmasını sağlar. 'Kitleyi saran düşüncenin maddi bir güce dönüşmesidir'' (Karl Marx). İşçi sınıfı içersinde uzun bir süre ancak cılız bir kesim tarafından dikkate alınan sloganlar ve talepler mücadelenin gelişmesi ile iktidarı sarsacak bir güce dönüşebilmektedir. O yüzden, mücadelenin düşük seviyelerde seyretiği dönemlerde bile marksistler kendi hedeflerini saklamazlar. Devrimci örgütlenmenin ana gücü siyasal cizgisindeki netlik ve doğruluktur. Reformist, merkeziyetci, gerilacı örgütler, işçi sınıfının bilinci ile alakalı olarak devrimci işçi partisinden daha çok güce ve imkana sahip olabilir. Devrimci partinin görevleri çekirdek bir yapılanma iken marksist talepleri ve analizleri işçi sınıfına anlatabilmektir. Reformistlerle güç dengesizliği mevcut koşullarda olsa bile, bu mücadelenin keskinleştiği dönemlerde çok kısa sürede değişebilmektedir.

Devrimciler en güçsüz oldukları dönemde bile propagandalarını ve ajitasyonlarını yapmaları, işçi sınıfının devrimci parti ve diğerleri arasındaki farkı görmesine yardımcı olur. Sosyalizm taleplerini ve günlük talepleri birbirinden ayıran anlayış bu görevi üstlenemezler.

Sosyal demokrat ve reformistler, sosyalist toplumun taleplerini dile bile getirmeden, günlük talepleri gündeme getirirler.Toplumsal sorunların reformlarla aşılacağına inanan işçi sınıfı bu partilere destek vermektedir. Diğer bir taraftansa, herhangi bir günlük talebi reformizmin batağına saplanmak olarak gören anarşist, sol sapma gruplar soyut bir şekilde devamlı nihai hedefin taleplerinden bahsederler. Ne kadar çok bundan bahsederlerse, o kadar çok devrimci olunacağına inanırlar. Komünizmden bahsetmeyen işçiyi hor görürler ve beğenmezler. Bundan ayrı olarak bu iki ayrı programı yanyana getirip, hem asgari hem de azami talepleri yan yana ekleyince, devrimci bir program oluşturulduğunu söyleyen gruplar da mevcut. Böylelikle gündelik sorunların talebi ile sosyalist toplumun talepleri birbiriyle sadece aynı yazıda yer almaktan başka hiçbir bağlantısı olmayan bir konuma gelirler. Sosyalizme giden yol, günümüzdeki mücadelerdenin taleplerin aynı zamanda sosyalist iktidarın yolunu açan taleplerden geçer.

Tariş mücadelesinde işçilerin mali defterlerinin denetime açılmasını talep etmek sosyalizme giden yolu işaret eden bir talepdir. Bu talep sadece sosyalist toplumda gerçekleşmesi mümkün olan bir talep değildir. Bu talebin gerçekleşmesi için aslında ne politik iktidarın ne de ekonomik altyapının değişmesi zorunludur. Aslında işçilerin gündelik sorunları içerisinde önemli bir soruna da cevaptır; yani fabrikanın kapatılıp, işçilerin atılmasında kimin suçu olduğunu net görmek için haklı bir taleptir. Bu talebin gerçekleşmesi aynı zamanda, fabrikada kimin söz sahibi olduğu noktasında yeni bir aşamanın habercisidir aynı zamanda. Mali defterleri kontrol etmeye başlamak, fabrikadaki giderler üzerine de söz sahibi olmak anlamına gelmektedir. Fabrikanın iflas etmesinde bile hiçbir şekilde sorumluluk almadan işçilerden kaçan patronların teşhir edilmesi, işyerinin işçilere devredilmesinin ve işçi sınıfının bu tür olası girişimlerini destekleyecek bir harekete dönüşmesinin yolunu açar.

Mücadelenin somut şartlarına uygun sloganları seçerken, aynı zamanda bu sloganların kendi içersinde sosyalist iktidarın ögelerini taşımasını seçmekte gereklidir. Uzun bir süre sol 'Genel Grev, Genel Direniş' sloganından başka bir şey atamadı. Aslında bu slogan doğru bir sloganının, içinin boşaltılmış haliydi. Doğruydu çünkü, işçi sınıfının pasifize edilmiş halinden kurtulması ve sendika bürokrasisin etkisini kırabilme imkanını ortaya çıkmasının bir önemli adımıdır. İçi boşaltılmıştı, çünkü işçi sınıfının bu slogana nasıl hazırlanması noktasında herhangi bir somut adımdan bahsedilmiyordu. Genel Grevin hazırlıklı geçmesi için işçi sınıfının geniş kesimleri içinde gerekli çalışmalardan bir adım yoktu. Ortak toplantılar, TEKEL direniş komiteleri kurmak gibi 'Genel Grev, Genel Direniş'in hazırlığını yapacak adımlardan bir eser yoktu. Grev komiteleri gibi unsurlardan bahsedilmiyordu bile. Bu ise doğru bir talebin bile ne kadar içi boşaltılabileceğini gösteriyordu.

Objektif şartlara yapılan müdahaleler ile devrime bir adım daha yaklaşmanın yolu açılır. Politik iktidarın işçi sınıfına geçmesi için, kapitalizmde mevcut olan sorunların sosyalist bir bakış açısıyla değerlendirilmesi gerekmektedir. Kapitalizm, tarihi boyunca bir çok derin ve etkili krizlerini atlatabilmiştir. Kah bunu dünya savaşları, kah bunu sömürge savaşları kah bunu işçi sınıfının daha kötü şartlarda yaşamaya zorlamakla kah faşizme gitmekle atlatabilmiştir. Yani kapitalizmin krizlerinden çıkıp çıkamayacağı konusu kapitalizmin kendi dinamizmine bırakılırsa, bir şekilde atlatabilmektedir. Fakat bir devrimci partinin müdahalesiyle mevcut krizlerden sosyalist iktidar perspektifi çıkması olanaklı hale gelir. Türkiye'de bir çok örgütlenme siyasi kriz çıkartabilmek için suni denge bozulması için siddete başvurulur. Toplumdaki mevcut krizlerin derinleştirilmesi yönünde gerekli adımları atamama, aslında toplumsal objektif şartların göz ardı edilip, yerine partinin işçi sınıfına gerek kalmadan hareket edebildiği ve işçi sınıfının edilgen bir sınıftan öteye gitmeyen görevselliği verdikleri bir politik hat ortaya net bir şekilde çıkar. Ya da mevcut koşullarda sosyalizm mücadelesi olmadığını söylereyerek, burjuva politikaları yapılmasının argümanları çıkartır. Sosyalizm mücadelesi belki devrimci durumun iyice ortaya çıkması ile iyice gün yüzüne çıkar. Onun dışında, sosyalizm mücadelesi ve sosyalizm mücadelesi degil diye ayrımlar yapay ayrımlardır.

Lenin”in bu konudaki görüşlerine bakmak leninist düşünceyi anlamakta yardımcı olacaktır.

''İşte sorun budur! Narodovoltsi için siyasi mücadele deyimi siyasi komplo ile bir ve aynıdır. Burada itiraf edilmelidir ki, P.L. Lavrov bu kelimelerle, Sosyal-Demokratlar ve Narodovoltsi tarafından kullanılan siyasi mücadelede taktikler arasındaki esas ayrılığı cesur bir ferahlıkla ortaya getirmiştir. Birincisinde Blanquist komplocu gelenek korkutucu bir şekilde güçlüdür, o kadar ki, siyasi komplo dışında bir siyasi mücadeleyi akılları alamamaktadır. Mamafih Sosyal-Demokratlar, böylesi bir dar bakıştan suçlu değildirler, onlar komplolara inanmazlar, onlar, komplolar döneminin çok önceden bittiğini, siyasi mücadeleyi komplolar seviyesine indirgemenin bir yandan, onun sahasını son derece kısıtlamak ve diğer yandan en uygunsuz mücadele metotlarını seçmek anlamına geldiğini düşünürler....

Fakat onlar bu mücadelenin komplocular tarafından değil, işçi sınıfı hareketini temel alan bir -devrimci parti tarafından yürütüleceğini her zaman düşündüler ve düşünmeye devam ediyorlar. Onlar, istibdada karşı mücadelenin komplolar örgütlemekten değil, proletaryayı eğitmek, disiplin altına almak, ve örgütlemekten, mutlakiyetin her belirtisin reddeden ve polis hükümetinin bütün şövalyelerini teşhir eden ve bu hükümeti tavizler vermeye zorlayan işçiler arasındaki siyasi ajitasyondan oluştuğunu düşünür...

...onların sosyalizm için mücadele görevini hiç bir zaman siyasi özgürlük için mücadele görevinden ayırmadığını anlayacaktır...

...St. Petersburg İşçi Sınıfının Kurtuluşu için Mücadele Ligası’nın yürüttüğü faaliyet tam da bu türden bir faaliyet değil midir? Bu örgüt, proletaryanın sermayeye ve istibdad hükümetine karşı sınıf mücadelesine hiçbir komplo düzenlemeden önderlik eden ve gücünü sosyalist ve demokratik mücadelenin St. Petersburg proletaryasının tek, bölünmez sınıf mücadelesinde birleşmesinden alan işçi sınıfı hareketi üzerine temellenmiş bir devrimci partinin nüvesini temsil etmemekte midir!...

(Lenin; RUSYA SOSYAL-DEMOKRATLARININ GÖREVLERİ http://www.scribd.com/doc/9583164/Vladimir-lyic-Lenin-Orgutlenme-Uzerine )

Burada Lenin'in karşı çıktığı siyasi çizgi parti ile işçi sınıfının ilişkisini kopartan, parti'nin işçi sınıfından kopuk komplocu bir anlayışa indirgenmiş siyasal çizgidir. Bu siyasi akımların kendini Leninist diye tanımlıyabilmeleri için tek yol şimdiye kadarki siyasal çizgilerinden vazgeçmeleridir. Mücadele şartlarına göre en uygunsuz mücadele metotlarını seçmeleri bu partilerin hala ortak özeliğidir. Mücadelerin ortaklaştığı bir politik program ve örgütlenme yerine işçilerin kaderlerine terk edilerek, kendilerin onlar adına mücadele ettiği bir siyasal hat kurulmaya çalışılmaktadır.

Sorun sol adına iktidarı ele alabilmek değildir salt. Çeşitli örgütlerin iktidarı ele alabildiklerini gördük, sorunun kapitalist ilişkilerinin işçi sınıfı iktidarının kurulması ve kapitalist devletin sönmesi idi. Bu olmadığı gibi kalkınmacı devlet bürokrasisinin kanatları altında gelişen bir ülkeler zinciri karşımıza çıktılar. Biz iktidarın alınamayacağını söylemiyoruz, sadece bu şekil ele alınan iktidarların sosyalist topluma geçişi sağlayacak sosyalist devrim olamayacağını söylüyoruz.

Türkiye'deki sınıf mücadelesi, şu an itibari ile savunma mücadelesidir. İş yerindeki hakların ya da iş haklarının savunulması için çeşitli eylemlikler düzenlenmektedir. Süreçleri birbirinden ayıran politik zihniyetin, sosyalist devrimin gerçekleşmesi için gerekli taktik ve stratejileri belirlemede başarılı olamayacağı kesindir. TEKEL mücadelesi, iş haklarının korunması için başlatılan bir savunma mücadelesidir. Püskürtülen ilk 4/C saldırısının peşinden ne gelecektir? Sadece Hükümetin aldığı hakların bir kısmını geri alma mücadelesi olarak savunmada mı kalacaktır, yoksa bu hakların geri alınması ile beraber şu anki mevcut talepleri aşan taleplerde mücadelenin içine girecek midir? Bunun yapılması ancak, mücadeleri birbirinden ayırmayan, en kücük hak arama mücadelesini sınıf mücadelesinin bir parcası olarak algılayan, hakları savunurken aynı zamanda ileriye atak için taktiklerini ve taleplerini de ortayan koyan bir anlayış ancak, bolşevik parti ismini hak eden bir parti tarafından gercekleştirilebilir.

Taleplerin ve mücadelenin birbiri içersindeki sürekliğini sağlamak devrimci bir partinin görevidir. TEKEL, TARİŞ, ÇİMEN, MARMARAY, TERSANE, MADEN işçilerin mücadeleri vs. ya birbiriyle alakasız zamanlarda ve şartlarda yürütülecek ya da bunlar ortaklaştırılacaktır. Kapitalizmin global krizinin sonuçları olarak Türkiye gibi ekonomileri zorda olan ekonomiler, işçi sınıfının en basit taleplerini yerine getirmekte zorlanmaktadır şu an. Bu ortaklaşma İşçi sınıfının genel taleplerinin ortaya atılması ile beraber; işçilerin konseylerde, komitelerde, ortak komitelerde birbiriyle bağlantılı olarak örgütlenmesi ile de olur. Bu genel talepler, işçilerin işten çıkarılmasının yasaklanması, işçi çıkartan kurumların işçilerin denetimine açılması gibi talepler olabilir.

İkide bir Türkiye'de hükümet solcuları ülkeyi bölmekle suçlar. TEKEL işçilerin aldıkları maaşları bahane ederek, onlar kadar alamayan işçilerin TEKEL işçilerine kin tutmasını sağlayan AKP hükümeti kıskançlık, kin duygularını tetiklemektedir. Milyonlarca insanın asgari ücret ya da onun altında maaşla yaşadığı bir ülkede, bu insanların maaşlarını yükseltmeyip, tam tersine biraz yüksek alanları düşman ilan edip, onları da asgari ücrete ve herhangi bir hak dahi vermeden çalıştırmayı hedeflemektedir.

Sendikal mücadele işçi sınıfının ekonomik talepler çercevesinde önemli bir kazanımdır. Sendikasız işçiler ve sendikalı işçiler arasında bir bilinç farkı baştan bulunmaktadır. Biri ortak mücadele etmeyi reformist bir önderlikle olsa da kabul etmiş iken, diğeri ise ortak mücadele konusunda çekimser kalmıştır. Sendikal kazanımlar işçi sınıfının kazanımlarıdır. Bunların korunması gerekirken, aynı zamanda işçilerin sendikal bürokratlarına karşı kendi denetimlerini ve iradelerini ortaya koymaları gerekmektedir. Bunun içinde sendikal önderliklerin değişmesi gerekmektedir. Türk-İş başkanı Kumlu, TEKEL işçilerinin beklentilerini karşılayamadığı ve mücadelenin gelişen aşamalarında hükümet yanlısı sendika bürokratı karakterine uygun davrandığı için şiddetli tepkilerle karşılaştı. Aslında bu işçilerin mücadele içerisinde gelişen bilinçleriyle, belki bir süre önce kendi başkanları olarak da gördükleri Kumlu'ya tepkilerini yöneltiler. Tekgıda-İş in başkanı Mustafa Türkel ise tepkiler ve omuza almalar arasında gidip geldi. Olayın sorumluluğunu Kumlu'ya yaptığı istifa manevrasıyla bırakan Türkel, işçilerin mücadele içersinde haklarını Kumlu'ya karşı savunan bir cizgide olduğunu göstermeye çalışırken, neden en azından Tekgıda İş’in aktif olduğu işyerlerinde TEKEL işçileri ile ilgili ciddi bir dayanışma oluşturulmadığı sorusu gündeme bile gelmemektedir. Önceki yazılarımda, işçi sınıfının mücadele içersinde hem bürokrasi tarafından harekete geçirilmediğini hem de bürokrasinin bu harekete geçirilmemiş işçi kesimlerini de bahane ederek, kendi pasif cizgilerini haklı çıkartmaya çalışmaktadır. Mustafa Türkel mücadele içersinde klasik sosyal demokrak cizgide bulunarak, açıktan açığa işçinin değilde, AKP hükümetinin yanında alan sendikalara karşıda bir tavır almıştır. İşte bu karşı tavır alış dönemseldir. Birsüre öncesine kadar beraber olan bu bürokratlar, TEKEL mücadelesi içersinde belki geçici de olsa ayrışmak zorunda kalmıştır.

Mücadelenin içinde ileri doğru hamle yapan işçi sınıfı aynı zamanda kendi bürokratlarını ve destekledikleri siyası partileri de hamle yapmaya zorlarlar. İşçi sınıfı ileri hareket etmek zorunda bırakılır. TEKEL mücadelesinde, hükümetin daha olumlu bir tavrı, belki mücadele başlamadan bitmesine neden olabilir iken, artık işçiler için bir çok beklenti yukarı çekilmiş hale gelmiştir. İşçilerin ileri hamleleri, aynı zamanda güven duydukları partileri sınama fırsatı verir. AKP hükümeti kesinlikle TEKEL işçileri tarafından da desteklenen bir partiydi. Bunu bir çok işçi zaten kendisi söylemekteydi. AKP’nin işçilerin beklentilerini boşa çıkartması, TEKEL işçileri AKP bakanlarını, milletvekillerini gördükleri yerde protesto eden bir hale gelmiştir. Türkiye'nin çeşitli illerinde işçiler artık AKP karşıtı eylemlere imzalar atmaktadır.

İşçi sınıfının ileriye hamle yapması, aynı zamanda burjuva partileri ile olan arasındaki bağları zayıflatır. Burjuva partilerine işçilerin duydukları güven aslında mücadelenin başarıyla sonuçlandırılması önünde bir engeldir. Bu partileri güçlü kılan işçi sınıfının içinde bu partilere verilen destektir. Kapitalistlerin sayıca azınlık olmasına rağmen iktidarda tutan onlara işçi sınıfı ve kücük burjuva içindeki destektir. Yani kapitalistlerin yardımcıları var. Yardımcılarının yardımcıları var. İşçi sınıfı içersinde burjuva partilerine karşı olan bu güven duygusu, aslında onların programlarının kendi sorunlarına cözüm getirecegine olan güvendir.

Bu güven aslında boş bir güvendir. TEKEL işçilerinin mücadelenin ilerleyen aşamalarındaki taleplerine bu partiler cevap veremeyecektir. İşçi sınıfı içersinde çalışan devrimci parti, işçi sınıfının burjuva partileriyle olan ilişkisini de değerlendirmek zorundadır. TEKEL mücadelesine destek veren tüm örgütlerin ortak bir TEKEL dayanışma platformunda buluşturulması bu amacı taşımaktadır. Böylelikle azınlık bir grup olarak, işçi sınıfının büyük bir coğunluğunun güven duyduğu partileri dışlamak hatasına düşmez. İşçi sınıfının iradesini hiçe sayarak, kendisini tek temsilci olarak gören ve yaptığı çalışmalarda sekter bir davranışla merkeziyetci yaklaşım, işçi sınıfının mücadelesinin gelişmesi ve güçlenmesi için zorunlu olan ortak çalışma önünde engeldir.

TEKEL mücadelesinde ortak çalışmamak için her türlü pratik ve teorik engelleri sıralayan örgütlerin tersine Leninist tutum, bu partileri işçi sınıfının mücadelesi etrafında toplamaktır. Onları bu ortak çalışmanın dışında tutmak, işçi sınıfının onları tanımasındaki engelleri güçlendirmektir sadece.İşçi sınıfının mücadele organlarında olan İşçi konseylerin de bile Lenin diğer görüşte olan işçi ve partileri ile beraber çalışmayı öngörürken, sol TEKEL mücadelesinde birbirine selam vermemek için tüm politik ve siyasal güçünü kullandı.

Lenin'in işçi konseylerindeki ortak çalışma ile ilgili görüşleri şunlar:

''Neden İşçi Temsilcileri Sovyeti”nin böyle bir merkez olmaması sorusu ortaya çıktı. Cünkü sovyetlerde sadece sosyal demokrat işçiler oturmuyorlar. Bu bir eksi değildir aksine bir artıdır. Biz her zaman dedik ki, sosyal demokrat işçilerinin burjuva devrimci demokratlarıyla mücadeleci ortak çalışması zorunludur diye. Biz onu dedik,fakat işçiler onu yaptılar. Onu yapmaları ise harikadır. Fakat ''Novaya Zhizn' da sosyal devrimci partiye mensup bir işçi yoldaşın sovyetlerin bir partiye dahil edilmesini eleştiren mektubu okuduğumda, beni bu yoldaş işçinin bir çok noktada somut olarak haklı olduğu düşüncesi sardı. Tabiki bir çok konuda bizim ve onların düşünceleri ayrılmaktadır, tabiki sosyal demokratların ve sosyal devrimcilerin birleşmesi söz konusu bile olamaz fakat söz konusu olan da bu değil. Sosyal devrimcilerin düşüncelerini savunan işçiler bizin sarsılmaz inançımıza göre tutarsızdır. Bir taraftan proletaryanın mücadelesini yürütürken, diğer taraftan proleter olmayan düşüncelerini koruyorlar. Bu tutarsızlığa karşı bizim bizim kararlı bir ideolojik bir mücadele yürütmemiz gerekmektedir, fakat bu güncel, yakıcı, hayati , herkes tarafından tanınmı, tüm dürüst insanları birleştiren devrimci mücadelenin zarar görmesini de engelleriz. Bizler sosyal demokratların düşüncelerini sosyalist olarak değil, aksine devrimci-demokrat düşünceler olarak görürüz. Ama mücadele hedefleri bizleri partilerin bağımsızlığımı tümüyle koruyarak ortak yürümeye zorunlu kılmaktır. Sovyetler bir mücadele aracıdır ve öyle de olmalıdırlar. Demokratik devrimi yapmaya çalıştığımızda dürüst ve kararlı demokrat devrimcileri kovmaya çalışmamız bir saçmalık ya da delilik olabilir ancak.Onların tutarsızlığıyla mücadele etmek kolay, çünkü tarih bizim düşüncelerimizi doğrulamaktadır ve gerçeklik te her adımda bunu doğrulamaktadır. Eğer bizim literatür onları sosyal demokrasiyi ögretemez ise, bizim devrim onlara sosyal demokrasiyi ögretecektir. Tutarsız olan işçiler, hristiyan kalıp tanrıya inanlar ve saçma sapan mistizmin taraftarı entellektüellerdir ayrıca,biz ama onları sovyetlerden, hatta partiden de kovalamayacağız, çünkü biz gerçek mücadelenin canlı unsurların marksizm tarafından ikna edilceğini ve canlı olmayan unsurların ise kenara atılcağından eminiz. Kendi gücümüzden ve Rus Sosyaldemokrat İşçi Partisinin içinde marksizmin üstün gücünden biran bile kuşku duymadık.''

http://www.marxists.org/archive/lenin/works/1905/nov/04b.htm )

Ortak çalışma hem TEKEL mücadelesinde geniş kitlelere ulaşma şansı verirken hem de burjuva partilerine güven duyan tabanlarına seslenebilme şansı verir. Burada devrimci partinin kendi programatik doğrularından vazgeçmemesi ama şarttır. Ortak çalışma adı altında, devrimci partinin eleştirilerinden sakınması da bir hatadır. Bu tür çalışma aynı zamanda işçi sınıfının gözü önünde partiler arasındaki farkın ortaya çıkma sürecidir. Şu anki mevcut durumda TEKEL işçileri büyük bir çoğunlukla soldaki partiler arasındaki farkları bilmemekte ya da önemsememektedir. Ortak çalışma burjuva partileri ile devrimci partinin ayrışma noktalarının kitleler tarafından görülmesidir. Kim ciddi olarak işçilerin mücadelesi için gerekli adımları atmaktadır, işçiler bunu ortak çalışmada net bir şekilde görmektedir. TEKEL mücadelesi gibi hayati bir mücadele de bile, hayati öneme rağmen solun önemli kesimleri yan yana gelmemek için her türlü ideolojik bahaneleri yaratmaya çalışırken, bu konuda Marksizm onların bahanelerine izin vermeyecek kadar net.

TEKEL mücadelesi ve şu an bir çok noktada devam eden işçi mücadeleri, mevcut politik grupların işçi sınıfının politik önderliğini yürütemeyeceğini ortaya koymuştur. İşçi sınıfı içersinde bireysel eylemlerle aşamadıkları sorunlara tepki de aynı zamanda, örgütlü mücadelerin yanı sıra verilmektedir. Son iki haftada da bu tür eylemler göze çarpmaktadır, buna iki güncel örnek: İşten çıkartıldığı için bir işçi Hacılar beldesindeki MHP li belediye başkanını öldürmüştür. İşşiz kaldığı için ailesine bakamayan bir işçi intihar için çıktığı çatıdan 3 günlük açlığın sonucu olarak açlıktan bayılmıştır. İntihar etme girişimleri, psikolojik tramvalar, cinnetler kapitalizmin işçiler üzerindeki uyguladığı politikaların bir sonucudur. Ve doğru okunursa aslında işçi sınıfının mücadelesinin bulunduğu şartları da bir şekilde yansıtmaktadır. İşçi sınıfın bu tür eğilimleri ancak örgütlü bir devrimci güçün eksikliğinde umutsuzluğa kapılan işçiler arasında güçlenebilir. Yükselen işçi sınıfı mücadelesinde işçi sınıfını salt devrimci sınıf olarak görmeyenler, onun yerine başka sınıfları ya da ara sınıfları, kendi partilerini koyan zihniyet sınıf ile olan ilişkilerini devrimci bir perspektif ile oturturamaz.

Devrimciler herhangi bir eylem biçimini reddetmezler, eylem biçimlerini işçi sınıfının mücadelesi ile bağlantılı olarak değerlendirirler. Devrimci eylemin biçimi aslında bu noktada eylemin içeriğiyle alakalıdır. Şiddet burada ikinci plandadır. Küçük burjuva gruplar, kendi reformist programlarını üstünü örtmek için, şiddeti devrimci politakanın ana kıstası haline getirler. Halbuki şiddetin reddedilmesi veya kutsanması gibi bir anlayış marksizmde yoktur. Reformistler yaptıkları eylemlerin şiddet unsuru içermediği için sol sapma olmadığını söylerek, küçük burjuva devrimcileri işe yaptıkları eylemlerin şiddet unsurunu taşıdığı için devrimci olarak ilan ederler. Bu hatalı tutumun altında, işçi sınıfının mücadelesinin gerektirdigi eylemleri mecburi biçimleriyle değerlendirmemek yatmaktadır. İşçi sınıfının örgütüsüzlüğünden vermiş olduğu tepkiler ( öldürme, intihar, cinnet) gibi tutumları, küçük burjuva örgütler politize edip, işçi sınıfının örgütsüzlüğün eylem biçimlerini siyasal alana taşımaktadırlar. İşçi sınıfının içinde örgütlü bir güce dönüşmekten daha çok; işçi sınıfının örgütsüz kesimleri arasında palazlanan bu eğilimin devrimciliğini kanıtlamak için, yapılan eylemlerdeki gözü karalığı ve kararlığı ön plana tutulmaktadır. Mücadele eden TEKEL işçisi intihar etmez iken, örgütsüz işçiler arasında intihar eğilimi güçlenir. İşçi sınıfı içersinde örgütlü mücadele eden bir partinin seçtiği adımlar, bu kesiminin yani örgütlü mücadele eden işçilerin eylem biçimleridir.

Devam edecek.

Suphi Toprak

25 Mart 2010

Info-Veranstaltung und Solidaritäts-Party zum Streik der Teke l -Arbeiterinnen und -Arbeiter in der Türkei

2010-03-23T12:36:00.000-07:00

Info-Veranstaltung und Solidaritäts-Party zum Streik der Teke l -Arbeiterinnen und -Arbeiter in der Türkei, am Freitag, 26. März

Nach dem Verkauf der Tabakproduktion an den Lucky-Strike-Produzenten British-American-Tobacco im Jahr 2006 will die islamisch-konservative AKP-Regierung alle noch in staatlicher Hand befindlichen Tekel-Lager- und-Produktionsstätten schließen. Damit drohte bis Ende Februar rund 12.000 Arbeiter(inne)n der Verlust ihres Jobs oder die Überführung in eine
11-monatige Kurzarbeit bei halbiertem Lohn und dem Verlust aller erworbenen sozialen Rechte. Zu Beginn des Streiks Mitte Dezember '09 hatten Spezialeinheiten der Polizei die Tekel-Arbeiter/innen mit Pfefferspray und Wasserwerfern attackiert. Nach einem dreitätigen Sitzstreik von Tausenden Tekel-Arbeiterinnen und Arbeitern vor der Zentrale des
Gewerkschaftsdachverbandes Türk-Is haben im Januar 100.000 Menschen an einer Solidaritätsdemonstration teilgenommen. Anfang Februar beteiligten sich über 1 Million Arbeiterinnen und Arbeiter an einem politischen Massenstreik für die Tekel-Beschäftigten. Die Privatisierung von Tekel und die Schließung der Tekel-Lager ist auch eine Folge der neoliberalen Politik der Europäischen Union, die von der Türkei im Zuge der Beitrittsverhandlungen die Herstellung eines völlig freien Marktes fordert. Hartz IV und 1 € Jobs in Deutschland und die Massenentlassungen und der Niedriglohnsektor für die Tekel-Beschäftigten in der Türkei sind Auswirkungen des gleichen neoliberalen, weltweiten
Kapitalismus. Deswegen gilt es über alle Grenzen und Nationalitäten hinweg einen solidarischen und internationalen Kampf zu führen. Inzwischen errangen die Streikenden einen Teilerfolg: Anfang März wurde höchstrichterlich entschieden, dass die Fristsetzung durch die Regierung verfassungswidrig war.

Hoch die internationale Solidarität!

Wann? Am Freitag, den 26. März 2010 / Beginn: 19 Uhr / Ende: ca. 23 Uhr
Wo? Im DGB-Haus, Schwanthalerstr. 64 (U4/U5 Theresienwiese)
Eintritt frei / Spenden für die Streikenden werden auf freiwilliger Basis und durch Getränkeverkauf gesammelt
Ablauf:
- Kurzfilm über den Streik
- Information zum aktuellen Stand vom NGG-Kollegen Selahattin aus Dortmund, der mit einer gewerkschaftlichen
Solidaritätsdelegation bei den Tekel-ArbeiterInnen vor Ort war
- Ein Beitrag Der Linken (angefragt)
- Zeit für Fragen und Diskussion
- anschließend ein bisschen Live-Rap von Guerilla System und Lea-Won
- Zum Ende dann CD-Musik von Lili Tralala / Flamingo DJs zum gemütlichen Zusammensein und lockeren Feiern.

Veranstalter: Münchner Solidaritätskomitee zum Streik der Tekel-ArbeiterInnen in der Türkei.
Unterstützt von: Orhan Akman, Gewerkschaftssekretär Verdi München
V.i.S.d.P. und Kontakt: Münchner Gewerkschaftslinke
c/o Christiaan Boissevain, Guldeinstr. 35 , 80339 München,
Tel. + Fax: 089 / 540 72 283 / E-Mail: info@mgl.labournet.de / internet: www.labournet.de

Alman, Türk, İsviçreli rapçiler Tekel işçileri için söylüyor

2010-03-18T06:05:00.000-07:00

Alman, Türk ve İsviçreli üç rapçi Tekel direnişi için ortak bir çalışma yaptı. Klipte Almanya’daki dayanışma eylemlerinden ve Tekel direnişinden görüntüler yer alıyor. Suphi Toprak, şarkıyı seslendiren sanatçılardan Lea Won’la Sendika.Org için bir söyleşi yaptı.

Bu şarkıyı seslendiren sanatçılar kimler?
Topfchopf’u 1 Mayıs 2004 yılında, Zürih’te verdiği protesto çerçevesindeki konserden beridir tanıyorum. O , İsviçre Almancasında, siyasi konular hakkında bilinçlendirici bir müzik yapıyor. Örneğin, İsviçre’deki İslam müzakeresi hakkında, Afganistan’daki savaş hakkında ve ekonomik kriz hakkında çalışmaları mevcut. Onun haricinde başka toplumsal konuları ve kendi ruh halini ele alıp, yaptığı müziklerde gösteriyor.

EXXIL’i Münih’te, kendi grubu olan GUERILLA SYSTEM ile sahneye çıktıktan beridir tanıyorum ve bir de ortak arkadaş üzerinden bir tanışmamız oldu. GUERILLA SYSTEM’in yaptığı müziği açıklamam gerekirse; dünya siyasetinde varolan temel sorunların burjuva medyasında yeterince konu olmamasından dolayı, kendi izlenimlerini konu alarak hayatlarını, duygularını ve sorularını yaptıkları müzikle bağdaştırıyorlar.

Rap, Türkiye’de gelişmekte olan bir müzik dalı. Rap nedir, nasıl tanımlarsın?
Rap müziği, 1970’li yılların sonlarında, New York’ta, Jamaika’dan esinlenen Reggae müziğine bağlı DJ kültürüyle başlamıştır. Bu müziğin konsepti gettolarda spontane ve doğaçlama yaparak eğlenmekti. DJ’lerin yaptıkları müzikler eğlenceler için sade kalıyordu ve bu şarkıları sunucular kitleyi coşturmak için kullanıyordu. Bu sunucular sonrasında MC/Rapper (rap müziğinde kitleyi harekete geçiren, programı sunan kişilerin aldıkları isim) olup, sadece kendi hayatlarını konu almaktan daha çok, etrafında gelişen olayları, yanlış buldukları şeyleri konu alıp, yaptıkları bestelerle kitleye bildiriyordu. Rap müziğin hikayesi buradan geliyor açıkçası. Rap müziğinin tarihinden herhangi bir müzik oluşabilirdi ama mesele, müzik parçalarının üzerine söylenen ritmik kafiyeli müziği ortaya çıkarabilmekti. O zamanlar Funk ve Disko müziği temel konulardı. Bugünün koşullarında var olan teknolojik materyalleri ele alarak veya orjinal müziklerden esinlenerek çok değişik tarzlar ortaya konabilir, benim Tekel işçileri için yaptığım şarkıdaki gibi.

Rap müziği işçiler ve göçmenler tarafından söyleniyor. Buradaki ilişki nedir?
Yukarıda da belirtildiği gibi, Rap insanın kendisini direk olarak ifade edebileceği bir sanattır. Buradaki avantaj, kişilerin konservatuar veya müzik eğitimi görmeden rap yapabileceğidir. Genellikle zengin ailelerin çocukları daha iyi bir eğitim görerek, müzik eğitimi alabiliyor. Her kişi kendine göre bir beste yapabilir ve yabancı bir müzik ile birleştirip söyleyebilir. Konuşmak yerine şarkı söylemek uzlaşılmaz bir durum. Bir insan güzel veya uyumlu olması için şarkı söylemez, bilakis kendi perspektifiyle olaya yaklaşarak, kendi cümleleriyle, kendi şivesiyle yapar bu işi. Bu sosyal durumlar içerisinde ağır baskıları hisseden insanlar için diğer kişilerle iletişim kurabilmek adına, kendi sorunlarından kurtulabilmek adına iyi bir ihtimaldir.

Almanya’daki göçmenler de ABD’deki gettolarda yaşayan kişilerle kendilerini özdeşleştirebilirler, çünkü aynı dışlamayı onlar da yaşadılar.

Sen çoğu zaman faşizm, savaş, işsizlik hakkında şarkılar yazdın. Rap müziği ile Tekel mücadelesi arasındaki bağlantı, köprü nedir?
Müzik duyguları yansıtır. Az kelimelerle bile şiirsel bakımdan bir kişi çok fazla anlamlar oluşturup, bunları belirtebilir. Buna rağmen biz rap yaptığımız zaman, yavaş ve daha az kelime kullanarak müzik yaptığımız zamanlara oranla tabii ki daha fazla konuyu ele alıyoruz. Ayrıca, Rap somut saldırganlık, öfke ve açlık kavramlarını hissedilir yapmakta güzel bir şeydir. Çünkü biz açık açık, doğrudan hissettiğimiz şeyleri belirtiyoruz. Ritmik hızı da stres ve baskı ya da telaş yansıtıyor olabilir. Aksi takdirde insanlar Tekel mücadelesi hakkında herkesin söyleyebileceği bir şarkı yapabilirdiler. Ancak o zaman daha fazla kişi ve zaman gerekiyor, bir şarkıyı birden fazla enstrümanla kaydetmek için. Böylelikle biz rapçiler olarak, diğer ülkeden ortak sanatçılarla çalışmaya gerek kalmadan da birşeyler yazabiliriz ve Türk–Kürt müziği ile, Türkiye’deki insanlarla olan bağımızı ortaya koyabilir, diğer protest müzik geleneğimizle en son güncelliğiyle bunu da ekleyebiliriz.

Söyleşi: Suphi Toprak
Almancadan Türkçeye çeviren: Rojhat Baran

Soli-Song zum TEKEL-Streik in der Türkei und allen sonstigen sozialen Kämpfen gegen Privatisierung

2010-03-12T03:50:00.000-08:00

1. Strophe - LEA-WON (aus München/Deutschland):
das ist für die Arbeiter und Arbeiterinnen -
bei TEKEL, in den staatlichen Tabakfabriken -
die privaten Konzerne kaufen eure Betriebe auf -
und die Menschen werden gegen neue Maschin' getauscht -
von Deutschland bis in die Türkei -
wir sind dabei, während ihr streikt -
ihr macht den Herrschenden klar, dass sie nur solange die Macht haben
wie die Massen bereit sie, für sie anzuschaffen -
wir sind alle Geschwister, und kennen dabei kein Vaterland,
fast überall auf der welt tobt der Klassenkampf,
zwischen denen, die besitzen,
und uns, die ihnen nützen -
um ihren Reichtum noch weiter zu steigern -
nie genug, die Konkurrenz als eine Peitsche -
wir erschaffen, doch uns bestehlen die Firmen -
Unternehmen gewinnen, während die Menschen verlieren -
doch so international wie das Kapital, ist auch der Widerstand -
weil alles zusammenhängt, und wir gemeinsame Ziele habn -
und weil wir Gefühle haben, solidarisch im Kampf -
Herz, Verstand, Faust! wir handeln zusamm' -

2. Strophe - TOPFCHOPF (aus Zürich/Schweiz):
Ob Türkei oder Schweiz, das Spiel ist das gleiche
Alles was zählt ist der Geiz der Reichen
Für sie bist Du nur ein Kostenpunkt
der verschwindet wenn Du selbst mal in die Gosse abrutschst
sie verdienen damit extrem viel Geld
es kostet ja nur Deine Existenz
der Druck auf Deinen Lohn, der treibt Dich ins Minus
doch so steigt ihr Reichtum, und so steigt ihr Einfluss
es ist 2010 und die Krise regiert
absurd, dass man heute noch privatisiert
wir sparen unsere Wirtschaft kaputt
sie verlangen, dass wir mehr konsumieren, doch niemand hat Geld
es ist klar, dass man so nur die Krise verschärft
doch die Reichen können das ja leicht verschmerzen
doch wir machen jetzt das was sonst gar keiner schafft
und zeigen im Streik unsere Arbeitermacht.

Türkce Cevirisi

1. kita - LEA-WON (Münih/Almanya )

Bu sarki isciler icin gelsin
TEKEL´de, devletin tütün fabrikasinda calisan isciler icin
Özel gruplar firmalarinizi satin alirken
insanlar yeni makinalar karsiliginda takas ediliyor
Almanya´dan, Türkiye´ye kadar
Grev sürecinde yaninizdayiz
Saltanat sürenlere ögrettiginiz sudur ki
sadece kitleler onlar icin calistigi sürece güclüdürler.
Hepimiz kardesiz ve hicbir vatana ait degiliz.
Yönetenler ve yönetilenler arasindaki sinif kavgasi
Dünyanin her yerinde kiyameti kopariyor.
Servetlerini daha fazla arttirabilmek isteyenler rekabeti kamciliyorlar
Bizler üretenleriz, ama sirketler calanlar ...
Sirketler kazaniyor, insanlik kaybederken
Direnis de sermaye enternasyonalligi gibidir
Cünkü bütün parcalar birbirine bagli ve ortak bir hedefimiz var
Ve kavgada dayanisma duygularina sahibiz.
Yürek, anlayis, tek yumruk! Biz beraber harekete geciyoruz.

2. kita- TOPFCHOPF (Zürih / Isvicre )
Türkiye ya da Isvicre olsun farketmez, bu oyun ayni
Zenginlerin cimriligidir hakim olan gercek
Onlar icin sen sadece bir malsin
Eger sen batakliga sürüklenirsen, ortadan kaybolurlar
Kazandiklari para cok fazladir
Fiyati sadece senin varligindir.
Mükafatindaki yük seni asagiya ceker
Böyle yükselir varliklari
2010 yilindayiz ve kriz hüküm sürüyor
Özellestirmenin bugün bile sürmesi absürt bir olaydir
Biz ekonomiyi batiriyoruz
Kimsede para olmamasina ragmen daha fazla tüketmemizi istiyorlar
Böylelikle krizin daha da vahimlesecegi kesindir.
Halbuki zenginler bunu rahatlikla atlatabilirler
Biz kimsenin basaramayacagi seyi basaracagiz
Ve grev sürecinde isci sinifinin gücünü herkese gösterecegiz.

Es ist die Zeit, in Izmir Solidaritätskomitee mit Tariş–Tekel-Arbeiterinnen und -Arbeitern zu gründen!

2010-03-10T04:11:00.000-08:00

Es ist die Zeit, in Izmir Solidaritätskomitee mit Tariş–Tekel-Arbeiterinnen und -Arbeitern zu gründen!

Das Schicksal von 600 Taris Fadenfabrik Arbeiterinnen und Arbeitern, die ihre Arbeit verloren haben, hängt von ihren eigenen Schritten in den nächsten Zeiten ab. Der Kampf von den Tariş- Arbeiterinnen und -Arbeiter beginnt in einer Phase in der Türkei, wo der TEKEL Kampf einen Etappensieg errungen hat und die Gesellschaft für solche Themen sensibilisiert ist.

Der Kampf von TEKEL- Arbeiterinnen und Arbeiter wurde bis 1. April pausiert. Die Arbeiterinnen und Arbeiter kehren in ihre Heimatstädte zurück. Daraus ergibt sich auch die Chance, in jeweiligen Heimatstädten den Kampf auszuweiten. Die TEKEL-Arbeiterinnen und -Arbeiter besuchten bereits in Izmir die Tariş- Arbeiterinnen und –Arbeiter. Dieser Schritt muss weitergeführt werden. Um den Kampf in Izmir zu vereinigen muss ein gemeinsames Komitee von TEKEL – Tariş gegründet werden. Es ist die Zeit, in Izmir Solidaritätskomitee mit Tariş–Tekel Arbeitern zu gründen. So können inzwischen erfahrenen und organisierten Tekel-Arbeiterinnen und -Arbeiter ihre bisherigen Erfahrung Tariş -Arbeiterinnen und –Arbeiter geben. Jede Gruppen und Personen, die diesen Kampf unterstützen, sollen in dieses Komitee.

Alle Finanzbücher sollen den Arbeiterinnen und Arbeitern geöffnet werden, trotz den Bossen, die behaupten, dass sie rote Zahlen geschrieben hätten. Ob sie tatsächlich die roten Zahlen geschrieben haben und wer daran schuld ist, sollen die Arbeiterinnen und Arbeiter selbst sehen. Bis die Tariş-Arbeiterinnen und -Arbeiter ihre Sache bis zum Ende geführt haben, sollte die Fabrik unter Kontrolle der Arbeiterinnen und Arbeiter gestellt werden, um die Waren und Maschinen vorm Klauen aus der Fabrik zu schützen. Gegen die Interessen der nicht mal 5 Kapitalisten stellen sich gegen die Interessen der 600 Arbeiterinnen und Arbeiter mit ihren Familien entgegen. Um die Gefahr zu verhindern, dass die Arbeiterinnen und Arbeiter arbeitslos werden, müssen die Finanzbücher den Arbeiterinnen und Arbeiter offen gelegt und muss die Fabrik unter die Kontrolle der Arbeiterinnen und Arbeiter gestellt werden, um das Klauen der Maschinen und Waren zu verhindern.

In den nächsten Tagen sind die folgenden ersten Schritte notwendig:

1. in Izmir soll das Solidaritätskomitee mit Tariş–Tekel -Arbeiterinnen und -Arbeitern gründet werden!
2. Die Finanzbücher von Tariş sollen geöffnet werden!
3. Die Fabrik soll unter die Arbeiterkontrolle gestellt werden, um das Klauen der Waren und Maschinen zu verhindern!

Deutsche Übersetzung eines Artikel von Suphi Toprak auf Sendika.org vom 03.03.2010

IT IS TIME TO ESTABLISH COMMITTEE FOR SOLIDARITY IN TARIS-IZMIR

2010-03-10T03:51:00.000-08:00

WORKERS, WHO LOST THEIR JOB IN TARIS YARN FACTORY-IZMIR, WILL DETERMINE THEIR OWN DESTINY BY THEIR FUTURE STEPS. AS A RESULT OF SUCCESSFUL TEKEL RESISTANCE, TARIS WORKERS WILL START THEIR FIGHT IN A PERIOD IN WHICH SOCIAL SENSITIVITY IS VERY HIGH.
BECAUSE TEKEL WORKERS TOOK A BREAK TILL APRIL 1 AND RETURNED TO THEIR HOMES, THEY MAY MEET WITH OTHER RESISTING WORKERS. TEKEL WORKERS IN IZMIR VISITED TARIS WORKERS IN THE SAME CITY. THIS STEP MUST BE DEVELOPED. A COMMITTEE MUST BE ESTABLISHED TO FORM A COLLECTIVE STRUGGLE. IT IS TIME TO ESTABLISH THE COMMITTEEOF SOLIDARITY WITH TARIS-TEKEL WORKERS IN IZMIR. IN THIS WAY, TEKEL WORKERS CAN SHARE THEIR EXPERIENCES WITH TARIS WORKERS. EVERYONE SUPPORTING THE RESISTANCE MUST BE INCLUDED IN THIS COMMITTEE.
AGAINST THE BOSSES OF TARIS FACTORY WHO SAYS THAT THE FACTORY IS IN LOSE, FINANCIAL DOCUMENTS MUST BE OPENED TO WORKERS. WORKERS HAVE TO SEE IF THERE IS A LOSE AND WHO ARE RESPONSIBLE OF THIS SITUATION. WORKERS MUST TAKE THE FACTORY UNDER CONTROL IN ORDER TO PREVENT LOSES OF RAW MATERIALS AND MACHINES TILL THEY WILL REACH THE END. THERE ARE 600 WORKERS AND THEIR FAMILIES VERSUS SOME BOSSES.

IN ORDER TO INCREASE THE STRUGGLE IN THE NEAR FUTURE, THOSE STEPS ARE NECESSARY:

1. SOLIDARITY COMMITTEE WITH TEKEL-TARIS WORKERS MUST BE ESTABLISHED IN IZMIR!

2. FINANCIAL DOCUMENTS OF TARIS MUST BE OPENED TO WORKERS!
FACTORY MUST BE UNDER THE WORKERS‘ CONTROL IN ORDER TO PREVENT STEALING MACHINES AND RAW MATERIALS!

SUPHI TOPRAK

03.03.2010

EXAMINATION OF THE LEFT WITH TEKEL

2010-03-10T03:50:00.000-08:00

IT MUST BE ACCEPTED THAT TO EDUCATE LEFT CADRES IS DIFFICULT WHEN CLASS STRUGGLE HAS LOW PROFILE. UNEXPERIENCED CADERES ARE INEVITABLE FOR POLITICAL PARTIES THAT LIMIT ORGANIZING WITHIN THE NATIONAL BORDERS AND DENY INTERNATIONAL ORGANIZATION. THEY CANNOT LEAD THE TEKEL RESISTANCE THEORETICALLY AND PRACTICALLY.
THERE IS ANOTHER MISSING POINT BY THE LEFT, WHICH COULD NOT GO BEYOND THE SLOGAN “GENERAL STRIKE, GENERAL RESISTANCE”. THAT IS HOW TO REALIZE THE DEMANDS. THE LEFT IS LEAVING THE STRUGGLE TO DESTINY OF FIGHT BETWEEN WORKERS AND SYNDICAL BUERAUCRACY.

WHILE TURKEY’S COMMUNIST PARTY (TCP-TKP) WAS REDUCING THE STRUGGLE TO ANTI-JUSTICE AND DEVELOPMENT PARTY (JDP-AKP), FREEDOM AND SOLIDARITY PARTY (FSP-ÖDP) AND PEOPLE’S HOUSES (HALKEVLERI) WERE IGNORING DIFFERENCE IF WORKING CLASS BY USING A AMBIGIOUS TERM WHICH WAS “PEOPLE”, OTHER DIMENSIONS OF THE LEFT WAS TELLING TEKEL WORKERS TO CONTINUE THE RESISTANCE. ON THE OTHER HAND, LEADERS OF CLASS STRUGGLE HAVE HAD DIFFERENT ROLE AND RESPONSIBILITY. TEKEL RESISTANCE IS WAITING FOR AN ACTIVE INTERVENTION FROM THE LEFT.

1. IN ORDER TO PROVIDE A SUCCESS, GENERAL DEMANDS OF WORKING CLASS RATHER THAN ONLY TEKEL WORKERS‘ DEMANDS HAVE TO BE EXPRESSED. THIS IS THE ONLY WAY TO PREVENT A POSSIBLE DIVISION AMONG TEKEL WORKERS.

2. TEKEL WORKERS HAVE TO ESTABLISH COMMITTEES TO DECIDE ABOUT HTE FUTURE OF THE RESISTANCE. WORKERS CAN BE MORE EFFECTIVE EVEN AT THIS STAGE OF RESISTANCE.

3. THERE MUST BE AN ACTIVE STUDY TO COLLECT ALL PARTIES AND ORGANIZATIONS THAT STAND WITH THE WORKERS IN ORDER TO MOBILIZE MASSES. THE BIG MARCH OF FASCISTS IN DRESDEN COULD BE PREVENTED BY 600 ORGANIZATIONS INCLUDING PARTIES. SENSITIVITY ALL OVER GERMANY WAS PROVIDED AND ATTACKS FROM POLICEMEN AND FASCISTS COULD BE PRECLUDED. TEKEL RESISTANCE HAD THE SAME IMPORTANCE TO ACT COLLECTIVELY. THE LEFT CHOOSES TO FOLLOW IN İTS OWN ROOT RATHER THAN TO UNITE WORKERS. PRECONDITION OF COLLECTIVE ACTION IS TO SUPPORT TEKEL WORKERS’ STRUGGLE.

4. THE ONLY POWER TO ENFORCE REFORMIST PARTIES AND ORGANIZATIONS TO NOT ACT COLLECTIVE IS WORKERS’ PRESSURE. THUS, WORKERS HAVE TO MAKE A CALL FOR SOLIDARITY WITH TEKEL WORKERS AND COMMITTEES. WORKERS MAY BETTER SEE WHO TAKES WORKERS’ DEMANDS SERIOUSLY.

5. COMMON MEETINGS OF WORKERS FROM TEKEL AND OTHER SECTORS MUST BE PROVIDED IN ORDER TO MOBILIZE MASSES. IE: SHIPYARD WORKERS AND TEKEL WORKERS MEET TOGETHER WITH OTHER STRUCTURES SUPPORTING THE RESISTANCE.

6. REVOLUTIONARIES MUST PROVIDE A POLITICAL CLARITY WHILE RESISTANCE IS BEING REACHED TO MASSES. COMMON ACTIVITY CAN SHOW WORKERS THE DIFFERENCES BETWEEN REVOLUTIONARY AND REFORMIST PARTIES.

SUPHI TOPRAK

20.02.2010

TEKEL WORKERS AND GENERAL STRIKE

2010-03-10T03:48:00.000-08:00

Revolutionary situations are the situations which evolved to political power question created by capitalism. Is there objectively a situation that may approach masses to revolution? May be but does it has to be in this way? Absolutely no! Determining attitude here is the way which is followed by the vanguards of struggle. Unless the vanguard leadership gains proletarian trust, the struggle cannot be completed properly. If Mustafa Kumlu, Secretary General of the Turk-Is did not deliver the TEKEL workers into the hands of the government, this was because of the stability of TEKEL workers, who occupied the chair at the meeting and the headquarters of Turk-Is. But this stability could not find its leadership. If the situation continues, working class may be abandoned. Revolutionizing of TEKEL workers is about how and where the struggle will be ended.
Trade unions confederations will meet and argue the future of the struggle at this noon, after the government decides that the 4-C, which is the paid slavery, will be practiced. It is expected a general resistance or, even if with a little possibility, a general strike on 3rd of February. There may be a mass hunger strike, too. An important part of the Left has been arguing a general strike for a long time. This slogan of strike has a significant feature about the target of working class. It is important to be said and argued with workers. Self initiative and self creativity of proletariat is also important. Proletariat can step towards its own aims. TEKEL workers, who were standing stable, occupied first the chair of meeting and then the Turk-Is headquarters against Mustafa Kumlu, who did not act in accordance with the workers. That was the self initiative of TEKEL workers.
Organization of the proletariat struggle must be executed in accordance of objective conditions, consciousness of workers, and self initiative of workers. Most of the time needs to be done is to lift the obstacles in front of workers self initiative. Passive bureaucrats, petit bourgeoisie and reformist leadership are some of these obstacles. For instance, passive bureaucrats want to limit workers struggle into a determined area. In fact, this weakens the struggle. These must be overcome within the struggle. It is natural if workers start to struggle with those obstacles that are the dominant powers in a society.
If workers do not choose the right tactics, this may result with the wasting of revolutionary cadres. Revolutionary cadres may lose their trust to workers and they may become semi-anarchist, semi-social democrat persons. In fact, wrong tactics of the past are the lost cadres of today, like the wrong tactics of today will cause the wasted cadres of tomorrow.
The struggle started with workers, who trusted the Nationalist Action Party (NAC-MHP), Justice and Development Party (JDC-AKP) and Republican Peoples Party (RPP-CHP). The Left has tried to explain standings of these political parties to workers but most of workers sees those parties in struggle and test them. It has to be provided to proletariat to payoff with its leadership.
Unfortunately, there is confusion among revolutionaries about standing point of workers. Workers are detected as a rebelling and resisting class but they are not trusted about being able to manage their factories. Workers must be turned into main determining factors starting from included in 4-C negotiations between the government and Turk-Is. It is necessary to increase demands about this.
TEKEL workers are ready for a general strike. General strike is to spread the strike all over the country. It means to stop the production and life. If general strike is not prepared well, it may result with demoralization of resisting TEKEL workers. Thus, general strike must be prepared well. What is preparing to general strike? All branches of activity that will join the strike must be mobilized. Because the strike will be the result of current TEKEL resistance, it is a great gain. But even this situation may not automatically mean a well-prepared general strike. TEKEL workers are the main dynamo of the strike but the strike should include demands of firefighters, health workers, and Kent-A.S. (an anonymous firm operating in Izmir related with the municipality) workers. This is the only possible way to provide unity within the working classes. Workers, who cannot make a general strike by themselves, will reach an important point in their own struggle. In this way, the struggle will be turned into a general class struggle and the general strike will be more effective. Working classes cannot make a general hunger strike; thus massive hunger strike is an obstacle for now.
To make a well-prepared general strike, strike committees must be formed and they must have the word about the strike. Additionally, strike committees may meet under the local committee and to discuss about the strike. The task of revolutionaries is to work for transferring the management of the strike to workers.

2 February 2010

Suphi Toprak

TEKEL DİRENİŞİ, İŞÇİ SINIFININ SORUNLARI VE SONRAKİ ADIM

2010-03-05T04:48:00.000-08:00

"Komünistler, kendi görüşlerini ve amaçlarını gizlemeye tenezzül etmezler. Hedeflerine ancak tüm mevcut toplumsal koşulların zorla yıkılmasıyla ulaşılabileceğini açıkça ilân ediyorlar. Varsın egemen sınıflar bir komünist devrim korkusuyla titresinler. Proleterlerin zincirlerinden başka kaybedecek bir şeyleri yok. Kazanacakları bir dünya var. BÜTÜN ÜLKELERİN İŞÇİLERİ, BİRLEŞİNİZ! " Karl Marx’ın bu sözleri meşhurdur.

Tekel direnişinde işçi sınıfının dayanışmasına ve beraber verdikleri mücadeleye tanık olduk. Bu açıdan TEKEL direnişi işçi sınıfı açısından tarihi bir önem taşır. Bu direniş sırasında yurt içinde ve yurt dışında gelen olumlu tepkiler onların kararlılığını muhakkak arttırmıştır. Ama bu dönemde devrimci bir örgütün olmaması da direnişin belirli boyutlara gelmesine engel olmuştur. Devrimciler bu özeleştiriyi yapmak zorundadırlar. Tekel işçilerinin kararlılığı, onların sadece soyut sloganlarla ve TEKEL işileirnine yakılan kahramanlık destanlarıyla desteklenmesi gerektiği anlamına gelmiyor. Bu süreçte yapılacak stratejik planların, oluşturulacak komitelerin bu direnişi daha da güçlü kılıp, daha büyük bir kitle desteği almasını sağlanılaabilirdi. Bütün ülkelerin işçilerini birleştirmesi gerekenler, Türkiye’deki işçi sınıfının birleştirilmesi yolunda gerekli adımları atmaktan çekinmiştir. Bu gibi stratejik yol haritalarıyla işçi sınıfına önderlik edebilecek bir devrimci örgütün olmaması bu direnişi sekteye uğratmıştır. Bu bir tarihi fırsattır ve artık çok geç olmadan belirli kararlar alınmalı ve uygulamaya koyulmalıdır.

Türkiye’de sadece Tekel işçileri değildir neo liberal politikaların hışmına uğrayan. Kent Aş ve TARİŞ işçileri de bu politikalar karşısında zor durumda kalmışlardır. Ayrıca Tersane, Maden işçileri gibi ölüm tehlikesini günlük yaşayan işçi kesmide mevcuttur. İşçi sınıfı içersinde bir çok mücadeleye hazır ya da tek başlarına mücadele etmeye çalışan kesimler var. İşçi sınıfının bir sonraki hamlesi, onlarla bağlantıya geçip, belirli kararlar almak olmalıdır. TEKEL mücadelesi artık işçilerin kapitalist düzene boyun eğmediğinin göstergesidir. Onlardan feyz alıp, direnişe geçenler her gün artıyor. Bu aslında işçi sınıfının ne kadar kısa sürede bilinçlendiğinin bir göstergesidir. Önceleri onları köle gibi kullananlar karşısında sessiz kalan işçiler, artık haklarını almaya koyulmuşlardır ve grevlerle kitleyi arkalarına alarak bir mücadele göstermişlerdir. TARİŞ işçileri de çadırlar kurarak, grev sürecini başlatma kararını aldı. Fabrika patronlarının egemenliğine boyun eğmemek için tek çıkar yolları budur. TEKEL işçilerinin mücadelesini gördükten sonra alınan bir devrimci umuttur bu tavır.

İşçi sınıfı hareketli zamanlar yaşıyor. Onların bu mücadelesine destek olmak her bireyin asıl sorumluluğudur. Ekmek davası, sömürüye başkaldırı onurlu bir mücadelenin temel konularıdır. Bunu ülke geneline yaymanın çeşitli yolları vardır. Grev komiteleri, dayanışma örgütleri kurulup, onların ne istediğini, neye karşı mücadele ettiğini geniş kitlelere açıklanabilir.

Peki işçi sınıfı ne istiyor ?

Bu zamana kadar kapitalist dünya sisteminde değişmeyen tek bir şey ; İşçi sınıfının üçretli köle olarak kullanılmasıdır. Onların fikirlerine, düşüncelerine, hayat felsefelerine, ailelerine, yaşamlarına önem vermeyen bu sistem, ancak onları biat kültürü ile yozlaştırıp, birer kukla haline getirmeye çalışmıştır. Değişik entrikalarla emeklerinin hakkı verilmeyip, onları çalıştırmaya devam ettirmişlerdir. Bu kapitalist düzen işçileri ‘insan’ olmaktan çıkarıp, kukla haline getiriyor. Avuçlarının içine işçi sınıfını alıp, onları boğmaya çalışıyorlar.

İşçi sınıfının çıkarı objektif olarak, bu kapitalist düzenin değişmesidir. Bilinçli ve örgütlü olan her işçi kapitalistlerin oyununu çözebilir ve buna karşı stratejik hamleler uygulayarak, onları devirebilir. İşçi sınıfının kaybedecek birşeyi olmaması onları daha da kararlı kılan etkendir. Kaybedecek birşeyi olmayan kişi yenilmez.

Devrimcilerin artık işçi sınıfına yüksekten bakıp, kendi küçük burjuva egolarını tatmin etme zamanı geçtiğinin farkına varmaları lazım. Onların bu mücadelesinde devrimcilerin rolü kilittir. İşçi sınıfının ideolojik olarak uzağında olan bu reformist, merkeziyetci, sendika kuyrukcusu, gerilacı örgütler, işçi sınıfının taban inisiyatifinin geliştirilmesi konusunda en ufak adım atmaktan uzak kalmak zorunda kalmışlardır. Devrimic politika, işçi mücadelesinin keskinleştiği, sistem içersinde krizlerin çıktığı noktada, tam da bu noktada aslında, uygulanabilirliği olması gereken politikadır. TEKEL mücadelesinde solun önemli bir kısmının işçi sınıfının mücadelesin de yer almasının mümkün olmadığı da görülmüştür.

Güzel günleri getirecek olan kilit gene de devrimcilerin elindedir. İşçi sınıfı kendisine destek veren kurumları bir arada tutup, bu mücadeleyi büyütmek ve organize olmak istiyor. Kurulacak olan komitelerle bu başarı sağlayabilir. Artık sömürüye dur demenin, işçilerin birleşmesi gerektiğinin bilinmesi lazım. Bu birlik devrimcilerin politasının önünü açabilecek eylemlerin çıkış noktası olacaktır. Bizim şiarımız ise ‘BÜTÜN ÜLKELERİN İŞÇİLERİ, BİRLEŞİNİZ ‘ olmalıdır.

Rojhat Baran

5 Mart 2010

BERLİN'DE TEKEL İŞÇİLERİNE DESTEK YÜRÜYÜŞÜ

2010-03-03T06:39:00.001-08:00

Almanya'nın başkenti Berlin'de Tekel işçileriyle dayanışma yürüyüşü gerçekleşti. Haftalardır, içinde birçok ilerici kişi ve kurumun yer aldığı, Tekel İşçileriyle Dayanışma Komitesi, 28 Şubat Pazar günü de yürüyüş gerçekleştirdi.

Saat 14.00'de toplanma yeri olan Hermenplatz'da, anonslar, müzikler, sloganlar ve konuşmlarla kitlenin toplanması beklendi. 500'ü aşkın bir kitleyle, 14.45'de yürüyüşe geçen kortej, yürüyüş boyunca ses düzeninin taşındığı araçtan yapılan, destek anosları ve sloğanlarla birlikte, Almanca Tükçe devrimci marşlar çalındı. Almanca ve Türkçe olarak Tekel işçileriyle dayanışma sloganları atıldı.

Kruzberg Kottbusser Tor meydanına gelindiğinde, düzenlenen mitingde konuşmalar yapıldı.

Tekel işçileriyle Dayanışma Komitesi adına yapılan konuşmada "Bugünkü yürüyüşü; Başbakanın ağzından TEKEL işçilerine "ay sonuna kadar 4-C'ye geçmeleri ve direnişi bitirmeleri" için süre verilmişti; Bu sürenin dolguğu bugün Ankara'daki Tekel işçileriyle dayanışmak için yürüyüşümüzü düzenledik. Direniş devam ettiği sürece, bizim de Berlin'den dayanışma destek eylemlerimiz sürecektir. Tekel işçilerine bir saldırı olması durumunda aynı gün burda toplanacağız. Tüm duyarlı insanlarımızı da, saldırı olması durumunda Tekel işçileriyle dayanışmak için buruya çağırıyoruz." çağrısında bulunuldu.

Direnişçi bir Tekel işçisiyle telefon bağlantısı kurularak, kitleye dinletildi. Tekel işçisinin mesajı buyük bir çoşkuyla karşılanırken "Tekel İşçilreri Yanlız Değildir, Direne Direne Kazanacağız" sloganlarıyla karşılandı.

Alman ve Türkiye'li kişi ve krumların konuşmasıyla devam eden mitingde Berlin Özgürlük Komitesi adına da bir konuşma yapıldı. Konuşmada, 24 Şubatta Wuppertal, Köln, Dortmund şehirlerinde Anadolu Federasyonu ve çalışanlarına yönelik baskınlar ve tutuklamalar anlatıldı. "Ülkemizde Tekel işçileri baskıya ve saldırıya maruz kalırken, bizler, Anadolu Federasyonu ve göçmen örgütlenmeleri de, "demokrasinin beşiği" denilen Avrupa ve Almanya'da maruz kalıyoruz. Artık istisnasız bir-iki yıl arayla kurumlarımız, bizleri sindirme ve yıldırmak amacıyla basılarak, çalışanlarımız tutuklanıyor. Haklı ve meşru mücadelemizin sesi kesilmek isteniyor. Son baskında iki arkadaşımız daha tutuklandı. Sizleri baskılara karşı düzenleyceğimiz eylemlere katılamya çağırıyoruz." denildi ve "Devrimci Tutsaklar Onurumuzdur, Baskılar Bizleri Yıldıramaz" sloganlarıyla konuşma bitirildi.

Özgürlük Komitesi çalışanı, 4 Mart Perşembe günü saat 15.00'da Almanya Federal Parlementosu önünde Baskıları ve Tutuklamaları protesto gösterisi düzenleyeceklerini duyurdu.

Tekel İşçileriyle Dayanışma Komitesi de çağrıyı desteklediğini duyurarak, katılım çağırısı yaptı.

Grup Dendar ve yerel bir sanatçını söylediği Kürtçe ve Türkçe türkü ve marşlarla birlikte çekilen halaylarla miting bitirildi.

Miting bitiminde topluca Enternasyonal marşı söylenerek dağılındı.

İzmir´de TARİŞ – TEKEL İşçileriyle dayanışma komitesini kurma zamanıdır

2010-03-03T06:34:00.000-08:00

Tariş iplik fabrikasında işlerini kaybeden 560 işçinin kaderini belirleyecek olan, işçilerin bu süreç içerisinde atacakları adımlardır. TEKEL mücadelesinde ilk adımın başarıyla sonuçlanması, Türkiye gündemine mücadele eden işçilerin tekrar girmesi ile Tariş işçilerin mücadelesi aslında toplumsal duyarlığının yüksek olduğu bir dönemde başlayacaktır.

TEKEL işçilerinin 1 Nisana kadar ara vermesi sonucunda, şehirlerine geri dönen TEKEL işçilerinin bulundukları şehirlerde ki diğer işçi mücadeleriyle buluşma şansı daha çok artmıştır. İzmrir'deki TEKEL işçileri Tariş işçilerini ziyaret gittiler. Bu adımın geliştirilmesi gerekli. İzmirde bu iki mücadelenin ortaklaşması için ortak komite kurulması gereklidir. İzmir de TARİŞ – TEKEL İşçileriyle dayanışma komitesini kurma zamanıdır. Bu şekilde mücadele içersinde daha tecrübeli ve örgütlü olan TEKEL işçileri Tariş işçileriyle tecrübelerini paylaşması sağlanabilir. Bu komiteye İzmir'de bu mücadeleye destek veren herkesin katılması sağlanmalıdır.

Tariş fabrikasının zarar ettiğini söyleyen patronlara karşı, tüm mali defterlerinin işçilere açılması gerekmektedir. Fabrikanın zarar edip etmediğini ve kimin bundan dolayı suçlu olduğunu işçiler görmelidir. Tariş şplik fabrikasının işçileri davalarında sonuca ulaşana kadar, fabrikadaki makine ve hammadde kaçışlarını engelemek için, fabrikayı kontrol altına almalıdır. Sayısı 5 i geçmeyecek zenginlerin çıkarına karşı 600 tane işçi ve ailelerin çıkarları vardır. 600 tane işçinin işşiz kalmasına engel olmak için fabrikadaki mali defterlerinin işçilere açılması, hammade ve makine kaçırılmasının engellemek için, fabrikanın işçiler tarafından kontrol edilmesi gerekmektedir.

Önüzmüzdeki günlerde mücadeleyi yükseltmek için şu ilk adımlar elzemdir:

1. İzmir de TARİŞ – TEKEL İşçileriyle dayanışma komitesini kurulmalıdır!

2. Tariş in mali defterleri işçilere açılmalıdır!

3. Makine ve hammadde kaçırılmasını engellemek için fabrika işçilerin kontrolüne geçmelidir!

Suphi Toprak

03.03.2010

Leninist parti nedir? Fikret Başkaya’ya cevap!

2010-03-03T06:32:00.000-08:00

Türkiye'de TEKEL mücadelesi, aslında bu dönemde bile teorik birçok sorunu ortaya koymaktadır. İlk olarak Türkiye'de solun işçi mücadelesinin siyasal sorunlara cevap üretmekte göstermiş olduğu acizliktir. TEKEL işçilerinin mücadelesini işçi sınıfının tümüne yaymak için gerekli olan TEKEL işçilerine destek veren tüm kurumlarla ortak çalışmaktan itina ile kaçan sekter anlayıştan, 'Genel Grev Genel Direniş' sloganın cazibesinden çıkamayıp, işçi sınıfının çeşitli fabrikalarda ve şehirlerde kendi örgütlüklerinin kurulması ve buralarda birer kontrol merkezlerine dönmesini sağlayacak sloganlardan ve çalışmalardan uzak durulmasına kadar geniş bir yelpazede solun önünde bir sorunlar yığını durmaktadır. Politik çizgisini salt TEKEL işçilerinin atacağı daha radikal adımların üzerine kurulmuş iken, aslında sol; TEKEL işçilerinin daha da radikalleşmesinin en önemli şartının, işçi sınıfının diğer kollarının mücadeleye katılmasını sağlayarak mücadeleyi ortaklaştırmakla olduğunu fark etmemektir.

TEKEL işçilerinin yaratıcı inisiyatifi ve direnci, TEKEL mücadelesinin önündeki devlet, sendika bürokrasisi engellerini kısmî de olsa aşılmasının temelini oluşturmaktadır. Bu süreçte aslında sol, bir noktada siyasal çizgide eksik kalmıştır. Bu eksiklik bir rastlantı eseri değil, 1968’den bu yana Türkiye'de izlenen küçük burjuva, reformist çizgilerinin doğal sonucudur. Daha önceki senelerde de reformist TKP ve TİP ikilemi arasında geçmiştir. Kendisini işçi sınıfının yegâne partisi olma sıfatını kimseye bırakmayanların ülkesinde, işçi sınıfının mücadelesinde ortaya çıkması gereken siyasal önderlik, yerini işçi sınıfının mücadelesi karşısında şaşkın ve hazırlıksız kalmışlara bırakmıştır. Yani pratik olarak, işçi sınıfının önderliğini elde edebilecek bir Bolşevik parti Türkiye'de hali hazırda yoktur.

Program ve pratik diyalektiğinde yaşanılan bu eksiklik, TEKEL mücadelesinde ve işçi sınıfının önümüzdeki süreçlerdeki yeni mücadelelerinde daha hazırlıklı olmak için, mevcut sorunun adını koymakla başlamaktır. Bu da Türkiye'de devrimci bir partinin yokluğudur. Devrimci parti olmadığı gibi, teorik olarak bunun gereksinimini de reddeden kurumlar ve aydınlar vardır. İşçi sınıfı yok sayarak yerine muğlâk halk kavramını kullanan sol ( ÖDP, Halkevleri vs.) ya da işçi sınıfının devrimci bir sınıf olmadığını iddia eden yazarlar aslında bir bütünün parçasıdır. O yüzden Bolşevik partinin kurulma süreci, Bolşevik partiyi kuracak dinamik güçlerinin pratiklerinde ve teorilerinde bu güçlerden kendilerini ayrı noktalarda tutması gerekliliğidir. Türkiye'deki entelektüel tabaka içersinde Kemalizm ile ilgili tezlerinde haklı bir üne kavuşan Fikret Başkaya, Leninist parti modelini ve Leninizm’i bir tartışma konusu yaparak, aslında Bolşevik parti pratik ve teorik oluşturulma sürecinde, bu sürece açıkça tavır alan kesimde yer almaktadır. Omnis determinatio est negati (her tespit bir yansımadır), yani Leninizm’i ve parti modelini reddetmek, Türkiye'de bir işçi devrimini reddetmek ile aynı anlamına gelmektedir.

Bu yazının sahibi, Fikret Başkaya’nın Paradigmanın İflası kitabındaki tezlerini mest olarak okumuş, Kemalist devlete karşı almış olduğu tutarlı tavrına hayranlık duymuş biridir. Muhakkak ki buradaki eleştiriler, Fikret Başkaya’nın diğer doğrularını silmez, ama ortadaki tezlere verilmesi gerekilen cevap, biraz da Fikret Başkaya’nın sol içersinde yer tutuğu önemli yerden dolayıdır.

Köylülük

‘Devrimi Yeniden Düşünmek‘ adlı yazısında Fikret Başkaya ilk olarak şu tezi savunmaktadır.

Kavramlar anlamlarını yitirdikçe, çünkü kavramları yaratan ‘şeyler, sosyal olgular ve süreçler’ değişmekteydi. Konunun akışının dışına da çıkmak zorunda kalsak da Fikret Başkaya’nın izlediği yöntemi anlamak için onun köylülerle ilgili değerlendirmesine bakmamız zaruridir. Fikret Başkaya diyor ki: ’Şimdilerde çiftçi ve köylü kelimelerinin artık reel bir karşılığı olup-olmadığı tartışmalı... Köylü sadece köyde yaşadığı için köylü değildir, sahip olduğu üretim araçlarıyla kendisinin ve ailesinin ihtiyacı olan şeylerin çoğunu ürettiği ve genel bir çerçevede kendi kendine yettiği için köylüdür. Şimdilerde köylü ekseri tek bir ürün üretiyor ve onu satarak yaşamını sürdürüyor, dolayısıyla sadece emeğini satarak yaşayan işçinin durumuna yaklaşıyor. İşçi haftalık veya aylık ödenen ücretiyle ihtiyacı olan şeyleri satın alır. Oysa köylü ihtiyacı olan unu-ekmeği, sütü- yoğurdu, yağı-peyniri, yumurtayı, sebze ve meyveyi velhasıl yaşamak için ihtiyacı olan şeylerin büyük çoğunluğunu kendisi ve ailesi üretiyorsa köylüdür. Köylüler artık domatesi pazardan, ekmeği fırından, sütü, yumurtayı marketten satın alıyor... Sözleşmeli tarım denilenin devreye daha çok girmesiyle de çiftçi-köylünün artık kullandığı üretim araçlarının hukukî mülkiyetine sahip olmasının bir kıymet-i harbiyesi yok... Çokuluslu tarım tekelleri, kapitalist tarım işletmeleri, çiftçinin ne üreteceğine, ne zaman üreteceğine, nasıl üreteceğine, ne kadar üreteceğine, ürünü ne zaman teslim edeceğine, fiyatın ne olacağına, hangi gübrenin ve pestisitlerin-herbisitlerin ne kadar kullanılacağına, vb. karar veriyor. Böyle bir çiftçi olabilir mi? Aslında orada söz konusu olan çiftçi-köylü kelimeleriyle ifade edilenden çok, tuhaf bir 'modern serflik’ durumuna tekabül ediyor...’’

Fikret Başkaya haklı çıkmak için ekonomik kavramları alt-üst etmektedir. Hiçbir zaman köylüler yaşamak için gerekli olanların büyük bir çoğunluğunu kendileri üretmemiştir, üretebilmesinin de imkânı yoktur. Köylünün tarlarda ektiği ürün çeşidi birkaç çeşit ile sınırlıdır çoğu zaman (Buradaki anlatılan köylü Fikret Başkaya’nın anlatmaya çalıştığı toprak sahibi küçük veya orta halli köylüdür. Marabalar veya Toprak Ağalarının durumu ise gene farklıdır). Köylü bu üretim içerisinde çoğu zaman borçlanma yoluna gider ve ekinlerle beraber bu borcu öder ( Burada yine hangi toplumda Köylü sınıfından bahsediyoruz, belli değil, kapitalizmi, feodalizm mi, Asya tipi üretim mi?). Bir kavramla tüm zamana yayılmış bir açıklama getirir iken aslında, anti materyalist bir duruşu simgelemektedir. Köylü ürettiği ürünleri satar veya değiş tokuş yolu ile diğer gerekli olan ürünleri alır. Bunun yolu da çoğu zaman pazardır. Pazarlarda mallarını satmaktır. Fikret Başkaya sanki yeni bir şey keşfetmişçesine, kendi zannettiği geçmiş zamanı günümüzle yorumlayarak tuhaf bir sonuca varıyor. Otonom yaşayan köylüler önermesini, artık otonom olmayan köylülere bırakıyor. Köylülerin pazara olan bağımlıkları yeni değil, tefecilere, bankalara, ağalara, efendilere olan borçlanma da yeni değil. Köylülük çok tuhaf bir modern serflik durumuna yeni tekabül etmemektedir, bu durum eskiden beri çeşitli şartlar altında mevcuttur. Kıtlıkların ortaya çıktığı dönemlerde köylülük kendisini bile doyuramayanların kitleselliği olmuştur. Köylülük, refah dönemini ya da kıtlık dönemini toplumsal-ekonomik gelişmelere göre yaşamıştır. Bu dönemler onun niteliğini değiştirecek dönemler değildir.

Kavram ve kelimeler - demokrasi

Bir sonraki tez olarak kavramların ve kelimelerin manipülasyona açık olduğunu belirtmektedir.

Fikret Başkaya diyor ki ‘Mesela demokrasi kavramının bir içeriği olması gerekiyor. Genel bir çerçevede demokrasi insanların kendi kendilerini yönettiği [self- government / auto-gouvernement], kendi kaderlerini kendilerinin belirlediği bir durumu ifade ediyor. Dolayısıyla sosyal demokrasi demeye gerek yok zira demokrasi kavramı tanımı gereği zaten sosyali ve bireysel özgürlüğü içerir, içermesi gerekir. Şundan dolayı ki ekonomik planda özerk olmayan bireyin, politik planda özerk olması mümkün değildir. Ya da yan yana gelmeleri uygun olmayan kelimeler, kavramlar yan yana getirilerek oxymore' ye başvuruluyor. Bu amaçla ekseri bir kelimenin veya kavramın önüne bir niteleme sıfatı getirilerek, bilinç çarpıtması veya ideolojik manipülasyonla insanların ideolojik egemenliği, gönüllü köleliği içselleştirmeleri amaçlanıyor. Mesela XX. yüzyıl devrimci, sol, sosyalist, komünist örgütlerin temel işleyiş aracı olarak kabul ettikleri, üstelik 'evrensel bir ilke' mertebesine yükselttikleri demokratik merkeziyetçilik tam bir oxymorondur. Bu iki kelimenin yan yana getirilmesi uygun olmadığı için... Ya merkeziyetçi bir işleyiş geçerli olur ya da demokratik bir işleyiş geçerli olur ama hem o hem öteki olmaz.’

Fikret Başkaya belli ki kavramları ilk önce soyut bir şekilde ele almakta, buradan yola çıkarak bu soyut kavramı eleştirmektedir. Kendisi aslında ancak bu şekilde haklı çıkabilir. Demokrasi kavramının ideal ve sınıfsız bir toplumda ancak mümkün olan anlamını, günümüz içinde kullanmaktadır. Antik Yunan’daki demokrasi, kapitalizmdeki burjuva demokrasisi ve sosyalizmdeki işçi demokrasisi çok farklı sınıflar tarafından kurulmuştur ve onların sınıfsal içeriğine bağlıdır. Evet, bu demokrasiler hiyerarşiktir ve sınıfsız toplumun demokrasi anlayışından uzaktır, tek bir farkla sosyalist işçi demokrasisi söner. İşçi sınıfının ve devletinin sönmesi gerektiği gibi… Buradaki çelişki kavramlarının kullanılmasındaki çelişki değil, yaşadığımız kapitalizmin ve sosyalizmin sınıflı birer toplum olmalarından dolayıdır. Bir sınıfın diğer sınıflar üzerinde kurduğu hâkimiyettir. Fikret Başkaya, kendi arı demokrasi anlayışının doğruluğunu ispatlamak için, bir sınıfsız toplumun gelmesini bekleyebilir, devrimcilerin görevi ise bu toplumun inşasıdır. manipülasyona her kavram uğrayabilir. Marksizm’in adını Bernstein ve Kautsky’ler manipüle ettiler ama bu ancak sınıfsal gelişim içerisinde, işçi sınıfı içinde işçi aristokrasisinin çıkması ve işçi sınıfının kendi burjuvazisine reformistler önderliğinde teslim olmasıyla bu tür manipülasyonlar daha güçlü hale gelmiştir. Kavramlar ve kelimeler toplumsal şartları anlatır, bunların anahtarlarıdır ama yanlış kapıdaki anahtarlar kapıyı açamaz. Yani uygun zaman ve aslında şartlar gereklidir.

Toplumsal şartları yok saymak aslında Fikret Başkaya’nın izlediği yöntem olmuş, gerçekliği ve toplumsal şartları yok sayarak en radikal sol tavrı alabilmektedir. İdealize edilmiş köylü tanımı, idealize edilmiş demokrasi tanımından sonra, sıra idealize edilmiş siyasete geldi. Çelişkilerin toplumsal kökenlerini görmeden sonuçlara varmak, sadece bizi yanlış sonuçlara götürecektir. Örneğin burjuva demokrasisinin geliştirmiş olduğu yönetim biçimlerinden hâkim olan biçim, parlamentodur (Faşizmde ya da savaş durumlarında fiilî olarak parlamento yok sayılabilmektedir). Bu konuda Fikret Başkaya şunları savunmaktadır: ‘...parlamenterizmi bir siyaset aracı olarak kullanma tercihi yaptığında, burjuva düzeninin bir parçası haline gelmesi kaçınılmazdı ve geldi... Burjuva parlamentarizmi ve seçim oyununa dâhil olmak demek, burjuva politikasını sol bir dil ve söylemle yeniden üretmek demekti. Başkalarının tasarladığı oyuna dâhil olmak, başkalarının oyununu oynamaktır. Sosyalist-komünist denilen partiler, örgüt modeli olarak burjuva örgütlerinin ve partilerinin işleyiş modelini kopya ettiklerinde, burjuvazi de partiye, örgüte nüfûz etmiş oluyordu.’ Sanki devrimcilerin önünde ya parlamentarizm ya da sınıfsız toplum seçeneği var da devrimciler ikincisini seçmeyip, burjuva ile parlamentarizm dansındadır gibi bir durum koymaya çalışmıştır burada Başkaya. Parlamentarizm kapitalist toplumun belirli bir aşamasında oluşan bir burjuva yönetim aracıdır. Ortaya çıkması, herkesin oy hakkına sahip olması, kadınların oy hakkı gibi hakların savunulması devrimcilerin önderlik ettiği ya da destekledikleri girişimlerdir. Milyonlarca işçinin parlamentoyu bir umut olarak gördüğü esnada, işçi konseylerin ortaya çıkmadığı bir dönemde, salt en doğru olabilmek için kendisini işçi sınıfından soyutlamasını somut olarak öneriyor.

Başkaya kendi duruşunu ‘Başkalarının tasarladığı oyuna dâhil olmak, başkalarının oyununu oynamaktır’ cümlesi ile açıklamaktadır.’ Bu durum şuna benziyor, ailesiyle ziyarete gittiğinde geri dönen devrimci bir kadın ile onun eşi erkeğin evlerinin soyulmuş olduklarını ve birikimlerinin hepsinin çalındığını fark ettiklerinde, onların karşısına çıkıp hayır polise şikâyete gitme, onlar kapitalizmin işçi sınıfı üzerindeki baskı araçlarıdır, demeye benzemektedir. Polise gidersen, onu, onun yaratan yasaları, kapitalizmin günahlarını kabul edersin demektir bu. İşçi sınıfı sırf parlamentoda değil, yasalarını da örneğin kabul eder. Kapitalizmin yasalarını kabul etme, çünkü başkasının oyunudur bu, demenin ne anlamı olur? Örneğin işçilerin hak mücadelesinde kazandığı yasalar, kapitalist sistemin yasalarıdır son kertede, ama aynı zamanda işçi sınıfının direnişin, gücünün, mücadelesinin, saldığı korkunun sonucudur. Bir hak kazanımdır.

Alternatifinin yaratılmadığı bir noktada, evi soyulan devrimci kadın ve erkek ne yapacaktır? Ya tüm birikimlerinin gitmesine göz yumacak, ya da zorunluluktan polise başvurmak zorunda kalacaktır, bu polise güvendiği anlamına gelmez, gidilmesi sonucunda belki birikimlerine kavuşma umudu olduğu içindir. İşçi milislerinin kontrol ettiği şehir veya bölgelerde tabiî ki bir devrimci seve seve işçi milislerine gider, ama bu alternatif ne zaman ve hangi şartlarda ortaya çıkar, onu da düşünmek gerekir. Olmadığı zamanları ve şartları işçi sınıfına bunları dolaylıda olsa şart koşmanın ne anlamı olabilir ki? Parlamento’da devrimciler için bir zorunluluktur. Alternatifin toplumsal olarak ortaya henüz çıkmadığı bir şartlar diliminde, kitlelere seslenebilme, kapitalizmi bir teşhir kürsüsü olarak kullanabilme imkânını sağlar.

Fikret Başkaya bu konudaki yanılgılarını sürdürmeye devam etmektedir: ‘Sosyalist-komünist denilen partiler, örgüt modeli olarak burjuva örgütlerinin ve partilerinin işleyiş modelini kopya ettiklerinde, burjuvazi de partiye, örgüte nüfûz etmiş oluyordu.’ Burada gene bir hata var; mutlak ki sosyalist partiler ile kapitalist partiler arasında parti içi işleyiş konusunda fark vardır ve olmalıdır. Fikret Başkaya burada şunu atlamaktadır: Burjuva ve sosyalist partisi arasındaki fark salt işleyiş modeli değildir. Temsil ettikleri sınıftır. İşleyiş olarak klasik burjuva parti modellerini aşan yeşiller parti modeli olarak çok değişik şeyler sunmalarına rağmen, Almanya’da savaş suçlusu bir partiye dönüştüler. Bire bir bakıldığında bu partideki işleyişin hiç de kopya olmadığını görebiliriz. Ama onu diğer burjuva partileri ile aynılaştıran veya farksızlaştıran ana etken temsil ettiği küçük burjuva sınıf ve onun politik programıdır. Eğer mevcut şartlarda, devrimci olduğunu iddia eden birçok örgüt burjuva partileri ile aynılaşmışlarsa bunların nedeni işleyiş modeli kesinlikle değildir. Örneğin birçok burjuva tarihçisi tarafından iddia edilen, Hitler faşizmi ile Stalin Rusyası’nı ( Stalin’in Rus ve Enternasyonal devrimci harekete olan suçları başka bir yazının konusu) bir tutma anlayışı doğru bir anlayış değildir. Burada ortak kullanılan yöntemlerin olduğundan varılan bu sonuçta, belirleyici olanın, birisi kapitalist, emperyalist, faşist bir ülke iken, diğeri ise üretim araçlarının kamulaştırıldığı, plan ekonomisinin olduğu, 1917 sosyalist devrimin değerlerinin hâlâ kısmen de olsa mevcut olduğu, parti ve devlet bürokrasisinin hâkim olduğu bir yozlaşmış işçi devleti idi. İkisini bir tutmaya çalışmak, işçi sınıfına ihanet anlamına gelmektedir. Yıllar sonra Maoistler, Sovyetlerin izlediği işleyiş modeli (geniş bir kapsamda üst yapıdaki işleyişler diyebiliriz) dolayısıyla yine Sovyetler Birliği’nin toplumsal altyapısını göz önünde tutmadan, Sovyetler Birliğini dünyanın bir numaralı emperyalist düşmanı olarak ilan ettiler. Fikret Başkaya bu şematik ve anti materyalist çizginin görünen o ki tutarlı bir savunucusu.

Solun tarihi ve dersler

Fikret Başkaya kendine göre solun tarihinden dersler çıkarmaktadır:’ XX. yüzyıl deneyleri başarısız olup, geride kaldığına göre, bu ilk deneylerin neden başarısız oldukları sorusu, devrimi yeniden düşünmeyi gerektiriyor... Elbette başarısızlığın birçok nedeninden bahsedilebilir ama nedenler hiyerarşisinde en önemli olanı veya olanları tespit etmek, tahlil ettiğimiz, bilince çıkarmaya çalıştığımız durumun anlaşılması için elzemdir. Fakat daha önce devrim nedir sorusuna açıklık getirmekle tartışmaya başlamak gerekiyor. Tabiî devrim nedir sorusuna devrimi kim yapar sorusunun da eşlik etmesi gerekir. Devrim [Révolution] Eski egemenlik sisteminden radikal bir kopuş demektir veya öyle anlaşılması gerekir. Bu kopuş sadece sorunun egemenlik veçhesini, yöneten-yönetilen, sömüren-sömürülen, ezen-ezilen ilişkisini angaje etmez. Ezilen toplum sınıflarının, halk sınıflarının çok yönlü emansipasyonunu da [özgürleşmesini] varsayar. Birincisi, devrim yaşamın tüm veçhelerini [ ekonomik, politik, kültürel, ideolojik, etik, estetik...] kapsadığında, daha önce de yazdığım gibi, politika denilenin ve politika yapmanın farklı bir versiyonunun gündeme gelip ete-kemiğe büründüğünde mümkündür.’

Aslında tarih, Fikret Başkaya’nın istediği gibi işlememektedir. Devrimler ‘yaşamın tüm veçhelerini [ ekonomik, politik, kültürel, ideolojik, etik, estetik...]’ kapsamak zorunda değildir. Bunlar devrim için ön şartlar da değildir. Etik olarak toplum hala feodal toplumda iken, kapitalizm hâkimi olabilmektedir. Fransız devriminden önce örneğin kapitalizm ülke çapında hâkim ekonomik altyapı haline gelmesine rağmen, politik iktidarı çok daha sonra almıştır. Politik iktidarın kapitalizme geçmesi devrim için belirleyici olmuştur. Kültürel ve estetik, etik olarak feodalizmden radikal kopuşlar bu süreçte ne kadar olmuştur, bu ancak bir hayır ile cevaplanabilir. Devrimden sonraki süreçte buradaki kopuşlar devam etmiştir, çünkü devrim eski toplumun tüm estetik, etik, ideolojik, politik vs konularından radikal kopuşu değildir. İktidarın sınıfsal el değiştirmesidir. Bunun objektif ve sübjektif şartları vardır. Devrimden sonra çözülmesi gereken sorunlardan biridir, örneğin sosyalist toplumda kapitalist ideolojinin kaybolması bir tek devrim ile olabilecek bir durum değildir. Altyapı ve üstyapı birbirlerine paralel gelişme göstermezler, ekonomik olan hakim olan kapitalizm çok daha sonra siyasal devrim yapabilmiştir.

Yanlış düşünceler mi? Yanlış altyapısal gelişi mi? Yoksa ikisi mi?

Devrimci toplumdaki değişimlerin dinamiğini anlamakta Fikret Başkaya zorluk çekmektedir. Sosyalist partilerdeki değişimleri, parti içindeki yanlış düşüncelere bağlamaktadır. Sorun salt düşünsel doğrular ve yanlışlar değildir. Örneğin devrim sonrası, ülkede olması gereken kültürel değişim nasıl sağlanılacaktır? Kemalizm ülkedeki ekonomik çıkmazlığı görmeyerek, olayı sadece bir eğitim soruna indirmeye çalışmıştır. Hâlâ birçok sorunda ülkedeki sorunların arkasında eğitimsizlik olduğunu savunan Kemalistler ordusu bulunmaktadır. Örneğin işçilerin kültür sorunu nasıl çözülecektir? Kemalist burada, işçiye daha çok okunması yönünde telkinlerde bulurken ve okumadığında bunu işçilerin geriliğine bağlarken, sosyalist toplumdaki kültür oluşumu farklıdır. Burada sosyalist kültürün gelişmesi için aynı zamanda bir maddi değişim şarttır.

Üretim araçlarının işçilere devredilmesi, işsizlerin de iş dünyasına katılarak çalışma saatlerinin aynı maaşlarla büyük orada düşürülerek kapitalizmin kâr etme çılgınlığından, planlı ekonomiye geçiş ile işçilerin daha çok kendilerine ayırabilecekleri zamanlara kavuşturulması gibi somut adımlarla kültür seviyesi artmasının maddî zemini sağlanır. Öbür türlü bu kültürel değişimin tek bir hamlede ortadan kalkmasını beklemek hayalperestliktir. Toplumsal ekonomik değişime bağlı olarak üstyapıdaki gelişimler belirli bir çizgi izler.

Halk devrimi mi, Proleter devrimi mi?

Fikret Başkaya devamında şunları da savunmaktadır: ‘(…) ikincisi, devrimi halk adına bu işi bilen öncüler [avangard] , velhasıl örgüt yapmaz, yapamaz... Bizzat halkın kendisi yapar. Bunu şöyle de ifade edebiliriz: Devrimi ya halk yapar ya da devrim diye bir şey mümkün değildir...’ Devrimin öncüler tarafından yapılamayacağı noktasında hemfikiriz. Ama bu yazıdaki asıl sorun, ikinci önermedir. Devrimi halk yapmaz, sınıflar yapar. Aslında TEKEL mücadelesinde de ortaya çıkan, halk devrimini ve halk kavramını tutan ÖDP ve Halkevleri gibi kurumlar da mevcuttur. Devrimleri hiç bir zaman halk yapmamıştır. Feodalizmden burjuvaziye geçişi sağlayan halk değil, kapitalist sınıfıdır, sayıca azınlıkta olmalarına rağmen ekonomik konumlarının vermiş olduğu güç ve köylüleri ve şehirlerde zanaatkârların ve yeni yeni ortaya çıkan işçilerin desteğiyle bu devrimi gerçekleştirebilmiştir, sonrasında kendi politik sistemini kurmuştur.

1917 Rus devriminde, işçi sınıfın devrimi vardır, bu yüzden sosyalist devrimdir; sayıca az olan işçi sınıfı, üretim ilişkilerindeki güçleri ve merkezlerdeki yığılmış toplu güçleri ile devrime önderlik ederken, köylüleri kendi tarafına çekmeyi başarabilmiştir. Halk denilen şey nedir? İçerisinde sınıfların olduğu bir topluluk ise ve sınıflı toplumunun iktidarı bu sınıflar üzerinde oluyorsa, bu sınıfların iktidarını konuşmak gerekir. Türkiye’deki Bolşeviklerin amaçladığı devrim ne olduğu belli bile olmayan bir halk devrimi değil, işçi sınıfının devrimidir. Onun bu devrimde köylüleri katabilmesi, ulusal soruna dair devrimci çözümler üretebilmesi onu devrime götürür. Halk iktidarı, kapitalist ilişkilerin devam ettiği, aşamalı devrim teorisinden başka bir şey değildir. Halk devriminde hangi sınıfın programı gerçekleşecek? İşçi sınıfı, burjuva, küçük burjuva? Hepsinin toplamı bir program olmaz. Devrimleri sınıflar yapar, yalın gerçeğini tekrarlamak, buradaki kafa karışıklığına bir net tavır almaktır.

Marx’ın çarpıtılan sözüne atıf yapmaktadır ayrıca Fikret Başkaya, Marx: ’Devrimi çoğunluk yapar, yani tüm ulus tarafından’ der. Halk kelimesini (Alm. Volk ) kullanmaz burada Karl Marx, onun yerine Ulus (Alm.Nation) der. (MEW 36, 514) Burada gene Marx, çoğunluğun iktidarından bahseder, buradaki durum bir muğlâklığın işaretçisi değildir. Darbeci anlayışlara karşı çoğunluğun desteğinin alındığından bahseder. Rus devriminde, işçi sınıfı, köylülerin desteğini kazanarak çoğunluk olmuştur. İşçi sınıfın kurtuluşu ancak işçi sınıfın eseri olacak derken, bu kurtarma anlayışını diğer sınıflara vermez. Sadece işçi sınıfın diğer sınıflara öncülük yapacağından bahseder. Devrimleri bir sınıf önderlik yaparken, toplumdaki diğer sınıfları da kendi talepleri ile çekerken bir çoğunluk olma durumuna denk düşmektedir. Fikret Başkaya’nın burada işçi sınıfı yerine ‘bizzat halkı’ tercih etmesi aslında, kendisinin bu konuda net olmadığını gösterir. Örneğin gelişmiş kapitalist ülkelerde, işçi sınıfı ezici çoğunluğu oluşturmaktadır.

Bilinç taşıma, işçi sınıfının küçümsemek midir?

Fikret Başkaya işçi sınıfına önderlik yapılması öngörülen Leninist parti modelini eleştirmektedir. Fikret Başkaya’dan kendisini daha iyi ifade ettiği bölümü olduğu gibi almak gerekli bir duruma dönüşmüş durumdadır, şu önermeler de bulunuyor: ‘Geride kalan yüzyılın sosyalist mücadele anlayışında, 'işçiler, ezilen-sömürülen sınıflar, kendiliklerinden durumlarının farkına varamaz, olup-bitenleri anlayamaz, dolayısıyla bilinçlenemez, ona 'gerekli' bilinci ancak devrimci entelektüeller dışarıdan taşıyabilir...' şeklinde bir anlayış hâkimdi. Bu tespitten hareketle de devrimi ancak devrimci-entelektüeller ve devrimcileşmiş işçilerden oluşan, mücadelelere öncülük edecek, devrimci partinin yapabileceği görüşüne varılıyordu. Bu tespit aynı zamanda profesyonel devrimciliğin gerekçesini de oluşturuyordu. Oysa devrim ve profesyonel kelimelerinin yan yana getirilmesi tam bir oxymoredir. Bu yüzden de yan yana getirilmeleri saçmadır. Mesleği devrim yapmak olan birinin var olabileceğini düşünmek abes değil mi? Marx, 'işçi sınıfının emansipasyonu [kurtuluşu] onun kendi eseri olacaktır' dememiş miydi? Bir sınıfın emansipasyonu başkalarının işi olabilir miydi? Devrim işini öncü partiye havale etmek, ezilen-sömürülen sınıfların kaderini başka ellere tevdi etmek, başkalarına emanet etmek değil midir? Bunun koloniyalist Avrupalıların 'uygarlaştırma, uygarlık götürme, geri halkları ilerletme, Türkiye'de Kemalistlerin halkı adam etme teşebbüsünden bir farkı var mı? Oysa tanımı gereği emansipasyon bir özne olarak insanın kendini gerçekleştirmesine engel olan durumdan kurtulması, özgürleşmesi demektir ve bu ancak insanın [bireyin] öz çabasıyla mümkündür...

Bu tespitle işçi sınıfına bir kimlik yakıştırılıyor: İşçiler kendiliklerinden olup-biteni anlayamaz... Buna gerekçe olarak da işçilerin zorlu ve uzun çalışma süreleri, eğitim olanaklarının dışına atılmış olmaları gösteriliyor. Eğer bu tespit kabul edilirse, bu, toplumun bilenler ve bilmeyenler diye ikiye bölünmüş olduğunu, birinden diğerine geçişin de imkânsız olduğunu, arada bir Çin duvarı olduğunu kabul etmektir. İkincisi, bilenlerin ne bildiğini tartışma konusu yapmamak, sorun etmemektir. O halde şu soru akla geliyor: bir metal işçisinin, terzinin, tekstil işçisi genç bir bayanın, nüfus idaresinde çalışan memurun, vb. kitap okumasına, resim yapmasına, şiir okumasına, hikaye yazmasına, insanlığın durumuna dair kafa yormasına, düşüncelerini çevresindekilerle paylaşmasına gerçekten bir engel var mı? Öğretmenlerden daha çok okuyan işçiler yok mu? Entelektüel, egemen düzenin verdiği eğitimi aldığı için mi entelektüeldir, yoksa okullarda aldığı köleleştirici eğitimden kurtulmaya cesaret ettiği için mi entelektüeldir? Aslında mevcut olan durumu aşma bakımından eğitilmiş olanla eğitilmemiş olan arasındaki mesafe sanıldığından daha kısadır. Her ikisi de ilave bir zihinsel-entelektüel çabayla şeyleri bilince çıkarabileceklerine göre... Aslında işçiler 'bilimsel bilgiye ulaşamaz, içselleştirip özümleyemez' tespiti, dışarının, başkalarının, 'onun hakkında konuşanların' tespitidir ve bu dünyada reel bir karşılığı yoktur. İster küçük bir işyerinde isterse büyük bir kapitalist işletmede çalışıyor olsun, işçi sömürüldüğünü bilir ve biliyor. Dolayısıyla bu konuda bir sorun yok. Sorun bu durumdan nasıl çıkılır sorusunu sormamakla, soramamakla ilgili. Fakat tarih boyunca yaşanan devrimler, belirli bir eşik aşıldığında ezilen-sömürülen-aşağılanan sınıfların korku duvarını aştığını da gösteriyor. O halde süreçte entelektüelin işlevi ne olabilir? Entelektüel olup-bitenleri eleştirip, netleştirip, bilince çıkararak, işçileri, ezilen-sömürülen sınıfları, yeryüzünün lânetlilerini cesaretlendirebilir. Mevcut olanın alternatif bir sistemle ikame edilebilirliği bilincini güçlendirebilir. Entelektüelin misyonu işçi hareketini yönetmek değildir. Aksi halde böyle bir şey işçilerin kendi kendilerini yönetemeyeceği anlamına gelecektir...’

Başkaya’nın kendi duruşunu haklı çıkarmak için, kendisini soyut kavramlar dünyasında anlatmaya çalışmaktadır. Unuttuğu bir şey var ki teorilerin kendisini kanıtlamak zorunda olduğu bir de objektif bir dünya vardır karşımızda.

Örneğin dışarıdan bilinç taşıma, Başkaya’nın iddia ettiği gibi işçi sınıfını küçümseme midir? TEKEL işçisinin mücadelesinin başından beri dile en çok getirdiği iki slogan var: ‘Ölmek var, dönmek yok’ ve ‘Genel Grev, Genel Direniş’ sloganlarıdır. TEKEL işçisi, özeleştirmelerin başladığı süreçten itibaren günümüze kadar bekleyen bir tavır içersinde olmuştur. Mücadelenin daha önce, çok daha uygun şartlarda başlayabileceği durumlardan günümüze kadar beklenilmesi, aslında işçi olmakla sınıf bilinci taşımak arasındaki farkı göstermektedir. Bu süreç içersinde, çeşitli umutları da besleyen TEKEL işçileri mücadele etmenin tek şart olduğunu görmüşlerdir. Bu mücadeledeki kararlıklarını ‘Ölmek var, dönmek yok’ sloganıyla dile getirmişlerdir. Sendika bürokrasisine olan tepkileri, kürsüyü, Türk-İş ve Ankara’daki AKP binalarını işgal etmeleri kendi inisiyatiflerini kullanmaları sonucunda olmuştur. TEKEL işçilerinin geliştirmiş olduğu inisiyatif bu mücadelenin bu seviyeye gelmesine neden olmuştur. Bundan sonra belirleyici olanda TEKEL işçilerinin ve diğer işçilerin bu mücadelede gösterecekleri yol ve dirençtir.

‘Genel Grev, Genel Direniş’ sloganı ise, işçilerin kendi sloganları değildir. Sol gruplarının yıllardır, işçi eyleminde propagandasını yaptığı bir slogandır. Solun daha önceki mücadelesinde kazanmış olduğu deneyimlerin rafine hale getirip sunduğu bir slogandır. TEKEL mücadelesinde, işçi sınıfının diğer kesimlerini harekete geçirme, işçilerin önünü açacak inisiyatifler de bulunma ve TEKEL mücadelesini işçi sınıfının genel taleplerine dönüştürme ve işçi sınıfının kendi organlarını kurması için propaganda yapmak, işçi sınıfı içersinde onları küçümsemek değildir. Bolşevik Parti’nin bir fabrikadaki işçiye göre daha çok deneyim ve öngörü olması şaşılacak bir durum değildir. Kemalistlerle, Bolşevik partiyi bir tutma ancak tutarlı bir şekilde objektif durumun reddedilmesi halinde mümkündür. Kemalist için, işçi ve köylüler iktidardan uzak tutulması gerekilen unsurlardır, yönetmesi mümkün olmadığı için, ancak aydınlatabilir. Bolşevikler için ise işçi sınıfı iktidara Sovyetler aracılığıyla direkt sahip çıkacak sınıftır. Kendi kendisini yönetebilecek bir sınıftır işçi sınıfı, bunun propagandasını sloganlar, yazılar, pratiklerle aracığıyla anlatabilmektir Bolşevik parti.

Kemalistlerle Bolşevik partinin farkını ortaya daha rahat dökebilecek, daha önce TEKEL mücadelesi ile ilgili yazdığım http://taksim2010.blogspot.com’daki yazılardan alıntıları buraya ekliyorum:

· ‘2. TEKEL işçilerinin kendi içlerinde, mücadelenin ne olması gerektiği noktasında karar mekanizması haline gelen komitelerin oluşması gerekir. TEKEL mücadelesinin şu geldiği konumda bile karar mekanizmalarına çok daha geniş söz sahibi olmalarına imkan verecek bir olgunluk söz konusudur.’ (20 Şubat, SOLUN TEKEL İLE İMTİHANI!)

· ‘Genel Grevin iyi geçmesinin bir diğer noktası da grevlerin olduğu işletmelerdeki grev komitelerinin grevin yürütülmesi konusunda söz hakkına sahip olması, grev komiteleri ayrıca bir il grev komitesinde toplanarak, grevin eksik yanların giderilmesi, savunulması ve süresi konusunda söz hakkına sahip olması. Yani devrimcilerin görevi, Genel Grevin yönetilmesinin işçilere, grev komitelerine devir edilmesi için mücadele etmektir. (9 Şubat, TEKEL MÜCADELESİNDE TEK EL OLAMAMAK!)’

· ‘İşçilerin hangi unsur olarak görülmesi noktasında, devrimciler arasında kafa karışıklığı ne yazık ki mevcuttur. İşçiler isyan eden ve direnen bir sınıf olarak algılanırken, işçilerin kendilerini, fabrikalarını yönetebileceklerine dair bir güvensizlik vardır. Mücadelenin belkemiğini oluşturan TEKEL işçilerinin görüşmelere dâhil edilmesinden başlayarak işçilerin çeşitli yerlerde ana belirleyici unsura dönüşmesi gereklidir. Buna uygun taleplerin yükseltilmesi gerekmektedir.’ (2 Şubat, Tekel İşçisi ve Genel Grev)

* ‘İşçi sınıfının devrim mücadelesi yerine küçük burjuva ahlakçı, kahraman devrimci modelini savunanlar, işçi sınıfın ihtiyaçlarına cevap bulmakta zorluk çekerler. TEKEL işçisi kendi haklarını kendi pratiklerinde savundukları için, bugün bu seviyedeki bir mücadele ortaya çıkmıştır. İşçi sınıfı yerine kendi partisinin varlığını idame ettiren grupların hiç biri mücadele içerisinde başarılı olamaz. Çünkü onlara geri bilince sahip işçi sınıfının harekete geçmesi imkânsız olduğu için, kendiler onların yerine harekete geçer, devrimi gerçekleştirmeye çalışılırlar. Sınıf mücadelesi içersinde işçi sınıfın kendisini yönetebilmeyi öğrenme hakkını gasp eden hareketler, işçi sınıfının dinamiklerini anlayamadıkları için kendilerini işçi sınıf yerine koyarlar. Kapitalizmde suni krizler yaratmanın gereği yoktur, üretimden gelen ve doğasında bulunan krizler zaten mevcuttur, işçi sınıfının bu krizlerde devrimci bir bilinç ile hareket etmesi için mücadele etmek yerine, bireysel terör ile hareket ederler.’ (30 Şubat, TEKEL mücadelesi neler öğretiyor)

Marks, Engels, Lenin, Troçki gibi komünist devrimcilerin savunduğu, işçi sınıfının kendi kendini yönetebilecek bir sınıf olduğudur, bunun için devrimci partiye biçilen rol, işçi sınıfı içersinde politik çizgi mücadelesi içersinde hâkim olan sosyal demokrat, ulusalcı, dinci, gibi gerici düşüncelerle uzun soluklu mücadele etmek. İşçi sınıfı mücadele başlamadan önce, işçi sınıfının çıkarını savunacak talepleri ve siyasal rotayı belirlemek için çalışmalarda bulunmak.

Devrimci görev partinin mi, entelektüellerin mi?

Fikret Başkaya Bolşevik partinin görevini, entelektüelin görevi olarak algılamakta ve daraltmakta, entelektüellerin görevini işçi sınıfını yönetmeyen onla beraber işçileri cesaretlendirmek ve bilinçlerini güçlendirmek olarak algılamaktadır. Oysaki parti aynı zaman da bunu aşan görevleri de üstlenir. İşçi sınıfı içersinde örgütlenme, eylemler ve etkinlikler düzenlenmesi, somut olarak TEKEL komiteleri kurmak için emeğini ortaya koymak gibi. Aslında birçok işçinin güvenini sağlayan budur. Söylenen sözlere uygun pratikler yaratılmasıdır.

İşçi sınıfı içerisinde bilinç olarak çeşitli kesimler vardır. İşçi sınıfı AKP, MHP, CHP; BDP gibi partilerin etkisinde olan kesimlere ayrılmaktadır. TEKEL mücadelesinde şu da ortaya çıkmıştır ki, işçilerin hepsi aynı anda aynı bilince sahip olmamaktadır. 4/C’yi kabul etmeye ilk baştan hazır kesimler var iken, asla kabul etmeyecek kesimler de vardır. Sendika bürokrasisine ve devlete karşı mücadele etmeyi öğrenen kesimler var iken, bunlarla karşılaşmadan yılmış olan kesimler de vardır. İşçilerin mücadelesine önderlik eden kesim, işçi sınıfının bilinç olarak daha önce sol ile tanışmış kesimleri olması şans eseri değildir. Kürt işçiler ile sol işçiler, işçilerin geri kalan kısmını mücadele içerisinde beraberinde hareket ettirmesini sağlamıştır. Devrimci parti, işte işçi sınıfın bilinç seviyesi olarak ileri işçileri devrimci programı için kazanıp, işçilerin geri kalan kısmını devrime yürümek için ikna edecek politikalar üretmesi ve gerçekleştirmesi gereklidir. İşçi sınıfı içersindeki bu bilinç farkı, devrimden sonraki dönem içersinde kapanabilir. İşçi sınıfının yöneten ve sönen bir sınıf haline gelmesi ile beraber, gerici ideolojilerden kurtulma imkânı ortaya çıkmaktadır. Bolşevik parti, ileri bilinçteki işçilerin örgütlüğüdür. İleri bilinçteki işçilerin örgütlenip, devrimci bir program altında birleştirilmesidir Bolşevik parti. Devrimci program ve politika etrafında örgütlenen ileri işçi kesimi, bulundukları pozisyonları daha uzun süreli koruyabilir, kolektif müdahale şansını bulur.

İşçi sınıfı kendi fabrikalarını yönetebilmek için eğitimli burjuva sınıfına ihtiyaç duymamaktadır, işçilerin zekâ ve yönetilme açısında burjuvadan bir farkı yoktur. Bu farkı oluşturan sınıflı toplumun kendisidir. Bunun aksini ispatlamak için efsaneler yaratmaya gerek ise yoktur, Fikret Başkaya bu efsaneleri yaratmaktadır: ‘XIX’ uncu yüzyılda işçi sınıfının durumuna dair bilgiler, bilinenin ve genel kabul gören yaygın anlayışın aksine, işçilerin o kadar saat çalıştıktan sonra geceleri kitap okuduklarını, şiir ve hikaye yazdıklarını, sorunlarını tartıştıklarını gösteriyor. Marx'ın ünlü eseri Kapital, fasiküller halinde yayınlanırken, işçiler yeni fasikülün çıkmasını sabırsızlıkla beklerlermiş. O zaman işçiler Kapitali büyük bir hevesle okuyup- anlıyorlardı. Şimdilerde burnundan kıl aldırmayan iktisat profesörleri anlamıyor...’

Fikret Başkaya’nın bu anlattıkları bana ütopik sosyalistlerin bir resmini hatırlattı. Doku makinesinde çalışan işçiler aynı zamanda önlerinde açık olan Das Kapital kitabını okumaktadırlar. Böyle bir beklentileri vardı anlaşılan. Bu beklenti asla gerçek olmamıştır. Das Kapital’in işçiler tarafından anlaşılması mümkündür ama bu ya ortak bir eğitim çalışması vasıtasıyla ya da daha önce felsefi ve ekonomik alanlarda çalışmalar yürütmüş örgütlü işçiler için mümkündür. Burjuva profesörlerin anlamaması, onların eğitim seviyelerinden dolayı değil, sınıfsal duruşlarından kaynaklıdır. TEKEL mücadelesinde mevcut şartlarda olmayan bir Bolşevik parti eksikliğinde, gelmiş olduğu çıkmazı görebilmekteyiz. Siyasal olarak yeni atılımları zorlayacak öneriler yerine, suskunluk ve bilmezlik hâkim, her ne kadar mücadele etme ruhu hazır olsa da…

Fikret Başkaya şunları demektedir: ‘XIX ve XX. yüzyıl sosyalizmleri dünyayı değiştirmek için burjuva devletine göz dikti ve onu ele geçirmeyi devrim için yeterli koşul saydı’ Marks, Engels, Lenin ve Troçki’de bu durum asla söz konusu olmamıştır. Evet, sol içerisinde bu durum olmuştur. Ama burada, bunu savunanlar ile savunmayanları aynı yargılamaya tutmak, felsefi anlamanda ya da adaletsizlik ve gaddarlıktır, ya da bilinçli çarpıtmadır. Devrimin olması, işçi diktatörlüğünün gerçekleşmesi ve işçi sınıfının sönmesi ile birlikte sınıfsız topluma geçişin savunucuları ile, işçi sınıfının yerine yöneten devlet ve parti bürokrasisini yerleştiren iki anlayış arasındaki farkı görmemek, kendi kafa karışıklığının karanlığında her ineği siyah zannetmektir.

İşçi sınıfı içerisinde, bürokrasisinin hakim olması, yanlış düşüncelerden veya yanlış parti anlayışlarıyla açıklanamaz. Ülke içersindeki gelişen bürokrasi ile alakalıdır. Alman SPD si salt Bernstein in dönekliğinden ya da parlamento içersinde çalışmasından dolayı 1.dünya savaşına destek vermedi, ülke içersinde gelişen işçi aristokrasinin maddi çıkarlarının objektif isteklerine politik önderliğine dönüşmesinden dolayıdır. Bu sürece karşı gelen devrimciler, ilk başta Spartaküs birliğini kurarak, Alman Komünist Partisine giden yolu açmıştır. Aynı anlayış ile parlamentoda çalışan SPD’lilerin bölünmesi arkasında yatan gerçek budur. Yoksa Fikret Başkaya’nın mantığıyla tüm SPD’nin dönüşmesi gerekliydi. Seçimlere katılan ve siyasette aynı yöntemi kullanan partiden iki ayrı partinin çıkması arkasındaki dinamik, Alman işçi sınıfındaki gelişmeler ve bu gelişmelerin sağladığı olanaklar ile reformist düşüncenin parti içersinde hâkim olmaya başlamasıyladır. İşçi sınıfı içersindeki reformist harekete karşı Lenin’in Bolşevik parti anlayışı tek çözüm olarak kendini ispatlamıştır. İktidar’da iken, devlet bürokrasisinin ve eski çar yöneticilerinin partiye girilmesi engellenmiş, işçilerin partiye alınması için tüzük değişikliklerini gidilmiş, Parti’de bürokrasiye karşı harekete geçilmiş, yüksek sayıda parti üyesinin üyeliğine son verilmiştir.

SPD’nin burjuva sistemi içersinde milletvekillerine ve yöneticilerine sağlamış olduğu haklar, bu süreçin gelişmesinde muhakkak negatif bir rol oynamıştır. Ama Marks’dan itibaren gerçek komünistlerin talebi, parti ve devlet yöneticilerin asla bir kalifiye işçiden daha fazla maaş ve hakka sahip olmaması ve her an görevden indirilebilmesinin mümkün olması gerektiğidir.

Kendi düşüncesini haklı çıkarmak için Fikret Başkaya, sol içersinde hâkim olan düşünceler hakkında şunları savunmaktadır: ‘Kalkınmacılığa ve emperyalist ülkeleri yakalama perspektifine kilitlendi...’ Bu bir sonuçtur. Bu ayrıca maddi bir değişimin sonucudur. Sınıflı toplumun objektif şartları altında, bunlardan alakasız bir örgütlenme beklemek ne kadar gerçekçidir; bunu düşünmek gereklidir ilk önce. Gerçeklerden arıtılmış kavramların avukatlığı üzerinden işçi sınıfının devrimci partisini eleştirmenin ciddiye alınacak bir tarafı yok. Olmayan bir demokrasi anlayışı ve olmayan toplumsal şartlar üzerinden, sınıflı toplum içinde mücadele veren işçi sınıfının devrimci partisine eleştiri getirmek, sadece Fikret Başkaya’nın politik zafiyetinin dışa vurumudur.

Fikret Başkaya yaptığı röpotajda, bu konuda Stalinzmin bu konudaki rolüne değinmiş ve bazı noktalara açıklama getirmiştir.’ Bence süreç, Stalinizmin yerleşmesinden önce başladı. Marx’ın ölümünden sonra Marksist düşünce, örgüt bürokrasilerinin iktidarını meşrulaştıran bir ögretiye dönüşmeye başladı. Tabii kesin kopuş, Stalinizmin yerleşmesiyledir. Stalinizmin Marx’la ve marksist teoriyle ilgisi sadece söylemdeydi. Stalinizm her şeyiyle marksizmin tam bir inkârıdır. Aslında eleştirel-devrimci bir teori olan Marksizm değil de marksizmin deforme olmuş, içi boşaltılmış versiyonuydu söz konusu olan. Bilinen anlamda bir resmi ideoloji söz konusuydu. Ve söz konusu bağnaz resmi ideoloji Stalinist otokrasiyi meşrulaştırmanın ve dayatmanın hizmetindeydi. Başka türlü ifade edersek, Stalinizm Marksizmin anti-teziydi..!‘

Başkaya’nın bürokrasiye karşı almış olduğu tavrın açıklamasında, gelmiş olduğu sonuç, onun yanlış duruşunu nedenlendirmektedir.’Eğer siz demokratik merkeziyetçiliğin sonucundan şikayet ediyorsanız, o zaman farklı bir örgütlenme modelini de pekâlâ tartışabilir, tasarlayabilirsiniz...’

İnsanlar bürokrat yaşamayı düşündükleri gibi, bürokrat olarak yaşamazlar, bürokrat olarak yaşadıkalrı için bürokrat gibi düşünürler. Rusya’daki bürokrasinin arkasında salt Stalinin düşüncüleri yoktu, geri bir kapitalist bir ülkede, iç savaşın açtığı ağır tahribatlar sonucunda, gelişimi için uygun ortamı bulan bürokrasinin çıkarlarını savunabilecek en düşüncelere yanaşması vardır.

Demokratik merkeziyetcilere karşı olan tavrını, bu kavramın oxymore (karşıt anlamlı) olduğunu söylerek geçerli bir kavram olmadığını iddia etmektedir. Yaşam ve ölüm iki karşıt kavramdır. Ama yaşayan her canlı aynı anda ölen bir yaşayandır. Bu basit örnek bile toplumda, doğada bu tür karşıtlığın sürekli var olabildiğini gösteriyor. Fikret Başkaya çelişkisiz bir kavram aramaktadır. Ama yaşamın içinde çelişkisiz bir şey yoktur. Fikret Başkaya da bu çelişkileri soyut kavramlar içersinde yok saymakla, Marksizmle çelişkiye düşmektedir.

Suphi Toprak

3 Mart 2010

SOLUN TEKEL İLE İMTİHANI!

2010-02-20T14:13:00.000-08:00

Kabul etmek gerekirki, işçi sınıfının mücadelesinin düşük geçtiği dönemlerde, sol partilerin kadrolarının yetiştirmesi zorlaşmaktadır. Deneyimsiz kadroların olması, kendisini ulusal sınırlara pratikte sınırlandırmışi enternasyonal bir örgütlemezi fiili red eden durumda olan örgütler için kaçınılmaz halde idir. Teorik ve Pratik olarak TEKEL mücadelesinde işçi sınıfının mücadelesinine önderlik yapamamaktadır.

TEKEL mücadelesinde soyut 'Genel Grev, Genel Direniş' sloganını uzun süre aşamayan solun, atladığı bir nokta daha var. Taleplerin nasıl gerçekleştirileceğidi konusudur. Bu noktada olayı sadece, mücadele eden işçi sınıfı ve onlara engel olmak isteyen sendika bürokratları arasındaki kendiliğinden olacak bir mücadelenin kaderine terk eden bir noktaya düşmüştür.

TKP mücadeleyi AKP karşılığına indirir iken, ÖDP ve Halkevleri Halk diye tanımladıkları muğlak bir anlayış içersinde, işçi sınıfının farklığını bu muğlaklıkta yok sayarken, solun diğer kesimlerin büyük bir kısmı, TEKEL işçisinin mücadeleye kararlı bir şekilde devam etmesini söylüyorlardı. Halbuki sınıf mücadelesine önderlik etmek isteyenlerin rolü ve sorumlukları çok daha farklı idi. TEKEL mücadelesinin acil görevleri solun aktif müdahalesini beklemektedir.

1. TEKEL mücadelesinin başarıya ulaşabilmesi için, TEKEL işçilerinin taleplerinden sıyrılıp, sınıfın genel taleplerine dönüşmesi gerekir. TEKEL işçileri arasında fiili olarak bölünme tehlikesi ancal bu şekil bertaraf edilebilir.

2. TEKEL işçilerinin kendi içlerinde, mücadelenin ne olması gerektiği noktasında karar mekanizması haline gelen komitelerin oluşması gerekir. TEKEL mücadelesinin şu geldiği konumda bile karar mekanizlarına çok daha geniş söz sahibi olmalarına imkan verecek bir olgunluk söz konusudur.

3. Toplumun önemli bir kesimin harekete geçirilmesi için, TEKEL mücadelesinde işçilerin yanında yer alan tüm parti ve örgütlerin bir araya getirilmesi için aktif mücadele verilmesi gerekli. Avrupa'daki faşistlerin en büyük yürüyüşü Dresden'de ancak 600 tane örgüt, dernek ve partilerin bir araya gelmesi ile engellenebilmiştir. Tüm Almanya'da bu konuda duyarlılık saglanmış, faşistlerin ve polislerin saldırılmasının önüne geçilmiştir. Sosyal demokratlardan, liberallere, kiliselerden, devrimci gruplara kadar çok geniş bir eylem birliği sağlanmıştır. TEKEL mücadelesinde pratikde en az bu kadar genişlikte bir ortak çalışmayı hak edecek önemdeydi. Sekter tutumları, işçi sınıfının birliğini sağlamaktan uzak durmaya çalışmak, bu mücadeleyi olabildiğince geniş bir alana yaymak ve bu geniş platform içerinde mücadele etmek yerine, kendi tabanı vekendi etkinliğinde bir eylemlilik saglayarak, bu şekil bir gelişme çizgisini izlemeyi sol tercih ediyor. Bu şekilde kendi tabanına da biz aslında TEKEL için mücadele ediyoruz mesajı verebiliyor. Ama TEKEL mücadelesinin işçi sınıfı içersinde gelişimi için TEKEL mücadelesine destek veren her örgütün olması gerektiği noktasında geri durulmaktadır. Burada ortak çalışmanın koşulu, tekel işçilerin mücadelesine destek verilmesidir.

4. Reformist partileri ve TEKEL işçilerinin mücadelesininde ortak tavır almak istemeyen örgütleri bu noktada ikna edebilecek tek güç var, o da işçilerin baskısı, o yüzden TEKEL işçileri ile dayanışma komiteleri için ve işçi sınıfının içinde açıktan çağrı yapılmalıdır. Kim ne kadar TEKEL işçilerinin taleplerinin ciddiye alıyor, işçi sınıfının görme imkanı daha çok vardır.

5. İşçi sınıfının geniş kesimlerini harekete geçirmek için onlarla, TEKEL işçilerinin ortak toplantıları sağlanmalıdır. Örneğin Tersane işçileri ile TEKEL işçileri ve bu mücadele destek veren tüm yapıların katılacağı toplantılar düzenmelidir.

6. TEKEL işçilerinin mücadelesini işçi sınıfının en geniş kesimlerine ulaştırır iken, aynı süreç içersinde devrimciler siyasal netlik sağlanmalı. Ortak çalışma içersinde, işçi sınıfının devrimci parti ve reformist partiler arasındaki farkı görebilmesine imkan sağlar.

Suphi Toprak

20.02.2010

TEKEL MÜCADELESİNDE TEK EL OLAMAMAK!

2010-02-20T14:12:00.000-08:00

Devrim asla gökten zembil ile inmez, kapitalist sorunlardan bıkan işçi sınıfının sorunları için mücadele etmesiyle başlıyan süreçdir. Bu süreç belirli bir döneme denk gelir, 2008 ve 2009 dünya çapındaki kapitalin ekonomi krizi, başbakanın teğet geçtiğini söylediği ülkede, işçi mücadelesiyle kendisini açıktan ortaya koydu. TEKEL mücadelesi aslında bir düğüm, bu düğümün kapitalistlerin boyununa mı yoksa solun ayağına mı takılacağı solun subjektif müdahalelerine bağlı.

Bu dönemde işçi sınıfının sol politikaya ilgisi artmıştır. Kitleler partilerin ne dediğini dinlemeye başlamıştır. Bir çok genç devrimci mevcut partileri yakından takip ediyor ve bunların dediklerini de sorguluyorlar. TEKEL işçilerinin tek bir fabrikadan değil, ülkenin değişik yerlerinden gelen işçilerin ortak mücadelesi olduğu için soldaki güçlerin bu işçilerle kontağa geçmesi daha rahat olmuştur. İşçi sınıfının mücadelesi ve sol ciddi bir döneme girdi.

İşçilerle beraber çadılarda kalan, onların yanıbaşından ayrılmayan, onların malzeme eksikliğini gidermek için malzeme toplayan, pratik iyi bir dayanışma gösteren bir sol var karşımızda. Bu solun olumlu tarafı. Gündemin sıcaklığı ile, solun yaptığı olumlu işler ciddi bir şekilde dikkat toplar iken, bu bazı yapılanmlara hareketlilk getirdi. Bu hareketlilik sonucunda bir çok hareket kendi partilerini veya örgütlerini ön plana geçirmek için tek başına eylem yapmayı doğru bulurken, kendi pratiklerine zıt bir şekilde işçi sınıfını birliğini savunmaya çalışıyorlar. Kendisinin işçi sınıfın bütünü olmadığını fark etmeden, işçi sınıfın şu durum içersinde geniş kesimlerini harekete geçirmek gerektğini görmeden, kendi kitlesini harekete geçirmeyi ve bunlarla kendini ön planda tutmayı yeterli görmektedir solun bir kısmı.

Sol ve Talepleri

Bu durumu biraz daha irdelemek için, 3 partinin TEKEL için yazılarını irdeleyerek devam edebiliriz. Somut taleplerden daha çok soyut olarak atılan sloganlara ve cözümlere bir göz atabiliriz:
TKP diyor ki:
'4 Şubat günü Genel Grev yapacağız. Tüm ülke “Genel Grev, Genel Direniş” sesleriyle yankılanacak.
Bu ülkede iki çeşit insan yaşıyor: Alnının teriyle yaşayan, kendi emeği ile ekmeğini kazananlar ve başkalarının sırtından yaşayanlar.
4 Şubat günü bu ülkeyi alnının teriyle var edenler grev yapacak. “Biz olmazsak, yatacak yeriniz yok” diyecek. “Tekel işçisinin davası benim davam” diyecek. Yalancıları, asalakları susturacak.
Sen de katıl. Sözümüzü herkese ulaştır.
Sözümüz işçi sözüdür. Sözümüz emekçi sözüdür. Sözümüz alınterinin sözüdür. ' (Genel Grev, Genel Direniş Bildirisi, http://www.tkp.org.tr/bildiriler/genel-grev-genel-direnis) 3 şubat günü yazılan bu bildiride işçinin Genel Grevin başarılı geçmesi için yapması gereken hiçbir adımdan bahsedilmiyor. İşçiyi hareketlendirmek için çoşkulu bire dile sarılış var ortada.

İki Şubat günü yazdığım makaleden bir alıntı:
''Genel Grev için TEKEL işçisi uzun süredir hazır bulunmaktadır. Bu Genel Grev ülke çapında yayılması durumudur. Üretimin ve hayatın durdurulması anlamına gelmektedir. Genel Grev eğer iyi hazırlanmasa, direnen TEKEL işçilerinin moral bozukluğuna uğramasına neden olabilir.O yüzden Genel Grev iyi hazırlanmalıdır. Nedir bu iyi hazırlama? Greve katılacak tüm işkollarının Genel Grev için harekete gecirilmesi gerekmektedir. Toplantılar ve iş kolunda grevlere gidilmelidir. Şu an ilan edilecek Genel Grev TEKEL işçisinin mücadelesinin sonucu olacagından büyük bir kazanımdır. Ama bu durum bile, Genel Grevin iyi hazırlanması anlamına otomatik olarak gelmiyebilir. TEKEL işçileri şu an Genel Grevin ana motoru halindeler, ama Genel Grevin İtfayicilerin, Sağlık emekcilerinin, Kent A.ş İşçilerinin vs. taleplerininde kapsayacak bir şekilde olması gereklidir. İşçi sınıfın birlikteliği ancak bu şekilde sağlanılabilir. Tek başlarına Genel Greve gidemeyecek olan işçilerde bu şekil mücadelelerinde önemli bir noktaya ulaşmış olacaklardır. Böylelikle İşçi sınıfının genel bir mücadelesine dönüşülmesi, hem de Genel Grevin daha etkili sağlanmış olunacaktır. Genel Greve gidecek işçi sınıfı topluca açlık grevine gidemez, ya da işçiler açlık grevinde kalacaklar, ya da Genel Grevin örgütlenmesine girişecekler, o yüzden toplu açlık grevi bir engeldir şu an.

Genel Grevin iyi geçmesinin bir diğer noktasıda, grevlerin olduğu işletmelerdeki grev komitelerinin grevin yürütülmesi konusunda söz hakkına sahip olması, grev komiteleri ayrıca bir il grev komitesinde toplanarak, grevin eksik yanların giderilmesi, savunulması ve süresi konusunda söz hakkına sahip olması. Yani devrimcilerin görevi, Genel Grevin yönetilmesinin işçilere, grev komitelerine devir edilmesi için mücadele etmektir. '' (TEKEL İşçisi ve Genel Grev
http://www.facebook.com/group.php?v=wall&ref=search&gid=230021128448#!/topic.php?uid=230021128448&topic=13206)

ÖDP diyor ki:
' TEKEL işçilerinini çağrısı, yıllardır baskı altında tutulan, susturulmaya çalışılan emekçi sınıfların kendi gelecekleri için mücadele etme çağrısıdır.

Günlerdir her tür zorluğa karşı koyarak direnen TEKEL işçileri yalnızca kendi haklarını değil tüm emekçilerin ve işçilerin, haklarını savunarak mücadele ediyorlar. O yüzden TEKEL işçileri kazanırsa, tüm emekçiler, işçiler, işsizler, yoksullar kazacaktır.

Gün, suskunluğa son vermenin, güvencesizliğe, geleceksizliğe, işsizliğe ve yoksulluğa karşı mücadele etmenin, TEKEL işçilerinin onurlu direnişine sahip çıkmanın günüdür.

AKP, elindeki tüm imkanları kullanarak işçilere saldırıyor. Direnişin içine fitne fesat sokarak parçalamaya, yok etmeye çalışıyor. Aslında onlar hep yaptıklarını yapıyor; yoksulları birbirine düşman edip kendi zenginliklerinin sefasını sürmek istiyorlar. Şimdi bu saldırılara karşı sesimizi birleştirmenin, TEKEL işçilerinin mücadelesini büyütmenin zamanıdır. Çünkü emekçinin emekçiden başka dostu yoktur. Birbirimize sahip çıkmazsak hepimiz birer birer bu sömürü çarklarının içinde karanlık bir geleceğe doğru sürükleneceğiz.

Gördük ki işçiler kendi söz ve eylemleriyle geleceklerine ve haklarına sahip çıktıklarında yer yerinden oynuyor. Yeri yerinden oynatmanın bu sömürü düzenini yerin yedi kat dibine göndermenin zamanıdır.

Şimdi konuşma sırası bizimdir, AKP susacak, zenginler susacak, patronlar susacak, işçiler, emekçiler halk konuşacak. '' (Genel Başkanımız Alper Taş‘ın katılımıyla
BASIN AÇIKLAMASI ve YÜRÜYÜŞE ÇAĞRI http://www.odp.org.tr/genel/bizden_detay.php?kod=1760)

Nasıl büyütülecek mücadele? Mücadeleyi yükseltelim, mücadele edelim gibi sloganlarla hiçbir işçi mücadele etmez. İşçi mücadelesi somuttur ve somut yürütülmek zorunuluğundadır. İşçi mücadelesini yükseltelim sloganı, diğer hedefleri içinde kattığı zaman bir anlam kazanır. Bunu tek başına söylemek aslında hiçbir şey söyleyememinin belgesidir. Mücadele etmek için hiçbir işçi mücadele etmez, somut taleplerine ulaşmak için mücadele eder.

İşçilerin Sosyalist Partisi Diyor ki:
''Direnişçi işçilerin Genel grev şiarı, çarenin ne olduğunu en yalın biçimde ortaya koyuyor. Artık saldırı yalnızca tekel işçilerine değildir, işçi sınıfının bütününe ve tüm ezilenlere yöneliktir. Bu topyekun saldırıya karşı, topyekun bir mücadeleyle karşılık verilmeli, işçi sınıfının üretimden gelen gücü olan genel grev silahı derhal devreye sokulmalıdır. '' (Mustafa Kahya,Tekel İşçilerinin Direnişi, Ezilenlerin Mücadele Birliği için Yol Göstericidir,
http://www.sosyalistparti.org/index.php?option=com_content&view=article&id=666%3Atekel-cilerinin-direnii-ezilenlerin-muecadele-birlii-icin-yol-goestericidir&catid=50%3Ayorum-koeesi&Itemid=1)

İşçilerin Sosyalist Parti'si de Genel Grevin derhal devreye sokulmasını istiyor. Hangi hazırlıklar gerekli, hangi adımlar bu grevin daha iyi geçmesi için gereklidir noktasında hiçbir şey yok.

Aslında bu örgütlerin solun genel bakış açısını yansıtıyorlar. Yükseltilen taleplere dair somut adımların ne olması gerektiği hem göz ardı ediliyor, mücadelenin başından bu yana atılan 'Genel Grev, Genel Direniş' sloganı doğrudur. Şu da bir gerçekki 4 Şubat günü olan grev, ismi konulmasada Genel Grevdir. Genel Grev ismi konulsaydı, nitelik olarak o katılımın üstünde bir katılım olmayacaktı. Bu aynı zamanda işçiler arasında şu soruyu sordurmaktadır, Genel Grev dedik ve aslında oldu, bunun ötesi yok mu? Öyle ise hükümetin sunduğu fırsatları kaçırmayalım. Bu anlayışı doğuran solun eksik taktikleridir.

Sorun somut olarak Genel Greve gitme sorunu değildir, Fransa'da neredeyse gelenek haline gelmiş bir Genel Grev var. Genel Grev devrimci mücadele içersinde bir aşamadır. Bir sonraki aşama ve bir önceki aşamadan ayrıda değildir. Birbirine geçmiş haldelerdir. Ekonomik taleplerden, siyasal taleplere geçiş birbirinden ayrı bir süreç değildir. İşçi sınıfı ekonomik taleplerine ulaşabilmek için AKP karşıtı siyasal bir güçe dönüşmüş duruma gelmiştir. Biri bitice diğeri başlamıyor, biri varken, diğeri de içinde yeşermeye başlıyor. Devrimci görev, Genel Grevin hazırlanması sürecinde, işçilerin grevi yönetilmesi için tek güç haline gelmesi ve işçi sınıfın geniş katılımın sağlanması süreci ile birlikte düşünüldüğünde etkili olabilir. Yani Genel Grev başlı başına hiçbir zaman kurtarıcı olmadı. Nasıl hazırlandığı ve neler bıraktığı önemlidir. Devrimin örgütlenmesi budur, yoksa bu mücadelede kim daha çok ön plana çıkabilmiş konusu değil. Genel Grev sloganı atan örgütlerin, diğer konularda sessiz kalması ve harekete geçmememsi ise şans eseri değildir. Bunun ideolojik kökenleri vardır.

Bir çok sol siyasi hareket, pratik çalışmalarının içersinde işçi sınıfının uzağında durararak mücadele etti. Dağdaki ya da şehirdeki gerila birlikleri, ögrenci ya da kadın hareketi işçi sınıfının yerini alırken, birçoğu işçi sınıfını halk kavramına kurban vererek yoluna devam ettiler. İşçi sınıfının durağan olduğu dönemlerde sadece programdaki ufak ayrılık noktaları, mücadele içersinde devası uçurumlardır.İşçi sınıfının bu tür hareketlerini beklemeyen, hala onun dinamiklerini anlayamamış hareketlerin işçi sınıfın pratik mücadelerinde noksan kalması buradandır.

Türkiye'de bu tür işçi mücadelesinin şimdiye kadar seyrek yaşandığı bir gerçektir. Bir çok yapılanma enternasyonal fikriyatını taşımadığı ve pratiklerinde olmadığı gibi, işçi sınıfının TEKEL gibi mücadelerinden bihaber kalmışlardır. Enternasyonal olmama durumu, türkiye solunun somut bir tutumudur. Dünya Partisi olan Enternasyonal fikriyatına olan bu mesefe, aslında şimdi işçi sınıfına fatura olarak çıkmaktadır. Çünkü kendisine önderlik yapmak isteyen partilerin ezici çoğunluğu enternasyonal işçi hareketinin bir birleşeni değil ve bu tecrübelerden eksik. Bu tecrübe eksikliği karşımıza solun şaşkınlığı ve yetersizliği olarak çıkıyor. Arjantin de 2001 yılında işyerlerini işgal eden işçiler, o dönemki sloganlar, partilerin tutumları, işçi sınıfın tepkileri, Fransa'daki Genel Grevlerin hazırlanması, bu süreç içersinde yerelden tüm ülkeye yayılan bir örgütlenmenin tecrübesi, Yunanistan'daki ekonomik krize karşı ayaklanma aşamasında olan işçi sınıfın içinden çıkan tecrübelere sahip olup olmama, TEKEL mücadelesinde can alıcı bir noktadır.Burada anlatılan tecrübe, diğer ülkeler üzerine bir şeyleri bilme değil, bunu da aşan, o ülkedeki gelişmelerin bir parcası olarak yapılan tartışmalardan bir şeyler ögrenebilme şansına sahip olma. İdeolojik olarak işçi sınıfını kücümseyen yapılar, pratik olarakta enternasyonal sorumluğundan fellah fellah kaçmaktadırlar. İkisinin arasında diyalektik bir bağ bulunmaktadır.

Ortak komiteler yerine, sırf kendilerini gösterebilecekleri eylemleri seçmek

Tekel mücadelesinin başarıya giden yolunun mücadelenin geniş işçi kesimlerine yayılmasıdır. TEKEL işçisinin diğer işçilerle mücadele noktasında engel olmak isteyen hükümet, bu yalnızlığı TEKEL işçilerini bölerek pekinleştirmek istiyor. Bu çemberden kurtuluş, işçi sınıfının diğer kesimleri ile mücadele başlatabilmek. İşçi sınıfının önemli kesimlerini hiçbir parti tek başına harekete geçiremez. Bu ancak işçi sınıfının politik ve sendikal önderliklerinin yan yana gelmesi ile mümkündür. Bu yanyana gelme, tüm ülkeye yayılmış TEKEL dayanışma platformları ile mümkündür. Bunun çağrısı işçi sınıfı önünde yapılmalı ve platformlara katılmayanlar teşhir edilmeldir. İşçi sınıfı içinde olmak isteyen hiçbir kesim böyle bir gerekli çağrıya red cevabı verecek durumda değildir. Çünkü işçi sınıfı bu komite toplantıların içinde olacaktır ve beklentilerini dile getirecektir.

Buradaki hatalı sol sekter tutum üzerine biraz durmak gerekli. Böyle bir işçi sınıfını birleştirecek platform yerine, kendi kısıtlı imkanları çercevesinde kalarak ve kendi profilini de ortaya koyma imkanını sağlıyacağını düşündüğü tek başına çalışma yürütmeye çalışılmaktadır. Kendilerini işçi sınıfın tek partisi görme eğilimi ve sekterlik ile iç içedir burada. Bu sekterlik kırıldığı zaman, bir sonraki sekterlik noktasına ulaşıyoruz, o da kendisine yakın hissettiği gruplarla ortak çalışmalara gitmektir. TKP, EMEP, ÖDP, Halkevleri, genel olarak tek başlarına hareket ederken, ortak çalışma diye bize bu 4 yapılanmanın ortak eylemlerini sunmaktadır. Diğer yandan ise secime blok halinde giren güçleri kapsayan Demokrasi İçin Birlik Hareketi ortak çalışmak için ilk adımlarını atmıştır. Bunlar tek başlarına asla işçi sınıfını temsil etme haklarına sahip değillerdir. Sorun burada solun mevcut güç yapısıyla kendisini işçi sınıfın yegane temsilcisi zannetmesi durumudur. Sorun devrimci partinin kendisini isci sinifi yerine idame etmesi ve onun yerine kimin ona önderlik etmesi konusunda ona söz hakkını bırakmaması. İşçi sınıfı çeşitli katmanlardan ve politik görüşlü kesimlerden oluşur. İşçi sınıfının birlikteliği şu somut koşullarda, bu çeşitli katmanların biraraya gelmesiyle olur.

Burada yapılması gerekilen bu komitelerin en geniş tabana yayılması ve işi sınıfının talepleri için burada mücadele edilmesi. Bu mücadele işçi sınıfının içinde yapılabilceği için, mücadelenin gelişimine göre güç dengeleri çok cabuk değişebilir. İşçilerden genel naif neden bir olmuyorsunuz sorusu, aslında işçilerin kendisine destek veren grupları bir arada görme isteğidir. İşçi sınıfının geniş kesmi şu an devrimci partiler arasındaki farkı görebilmiş durumda degildir. İşçilerle haftalarca aynı çadırda kaldıkları bir devrimciye bir işçi, başka bir sol partinin üyelik formunu doldurduktan ona sonra gelip, ben size üye oldum diyebilmektedir.

Solun bir kesmi ortak çalışmanın koşulu olarak kendi programını aslında dayatmaktadırlar. Kendisine yakın gördüğü güçlerle en fazla pratikte çalışmaktadır. Örneğin CHP yi böyle bir mücadelede düşünmez bile, çünkü CHP işçi düşmanı bir bujuva partisidir. Kendisinin işçi sınıfı içersinde CHP yi teşhir propagandasıyla ters düşündüğüne inanır. İşçilerin olabildilğince CHP'den uzaklaşmasını ister, mümkünse kapısına bile uğramasınlar. İzmir'de en son çıkartılan belediye işçileri ve CHP nin özeleştirmeye verdiği desteklerden yola çıkarak, CHP ile aynı platform da olmayı kabul etmez. Kendisinin CHP yi aşmış olmasını, işçi sınıfı için de geçerli sayar ve onun yerine kendisi karar vermeye çalışır. İşçi sınıfı içersinde milyonlarca oyu olan bir partinin bu mücadele içersinde işçilerin talepleri ile direk karşı karşıya bırakılması konusunda geri durur. Zanneder ki, kendisi CHP yi görmezse, CHP işçilerin gözünde düşer. Geçen 50 gün içersinde CHP içersinde CHP nin bir güç kaybına uğradığını iddia etmek güç olur. Leninist anlayış olan programların ayrı tutulması ilkesini, politik ortak çalışma alanlarının ayrı tutulmasına dönüştürülmesi söz konusudur burada. CHP nin ideolojk olarak eleştirisinden yola çıkıp, onu red ederken, tabanndaki işçilerin CHP ye bir baskı aracı olduğunu unutuyorlar. Anarşistler ve ultra solcular devrimci olmayan kurumlarla çalışmayı bir ihanet, devrimi sekteye uğratmak olarak gördüklerini Lenin defalarca belirtmişti. Yeri geldiğinde burjuva güçleri ile ortak çalışılma zorunluğu vardır, bu devrimcilerin tercihi değil, kapitalist toplumun objektif gerçekliğidir. Anarşist ve ultra sol tutumları bolşevizmin kararlığı olarak kitlelere sunmanın hiçbir teorik ortak noktası yoktur.

Nasıl oluyorda işçilerin önemli bir kısmı devrimci olmayan güçlere oy vermekte ve onlardan beklentiler içersindedir? Bunun objektif olarak koşulları vardır. İşçinin geniş kesimlerinin bilinç olarak bu kesimlerden beklentileri olmasıdır. Örgütlü işçi sınıfı ve sendikalar içersinde de CHP önemli bir yer kaplamaktadır. CHP ile ortak çalışmak, onun suçlarına ortak olmak demek değildir. İşçi sınıfın pratik anlamda birlikteliğinin ilk adımı onu temsil eden ve TEKEL mücadelesine destek veren herkesin komitelerde buluşması gerektiğidir.

CHP ve BDP gibi TEKEL işçilerinin beklentileri olduğu partilere, TEKEL işçilerinin taleplerini somut olarak iletmek gerekli, ülke çapında malzeme kampanyaları başlatılması, meclisin gündeminin TEKEL ile işgal edilmesi, dayanışma komitelerinin yerel de ve ülke çapında bir birleşeni olması, imkanlarını işçilere sunması gerekmektedir. Bazı kesimler tarafından mücadele içersinde olması bile istenilmeyen CHP nin belediyelerinin Ankara'da sunmuş olduğu somut imkanları nasıl açıklayacaklar? CHP nin bu konuda tavır almasını, CHP içersinde işçi sınıfının baskı etkisini görmemektedirler. Onlar için CHP sadece bir işçi sınıfına ihanet içindeki partidir, bize göre ise, CHP işçi sınıfına ihanet içindeki, tabanında işçilerin onu desteklediği bir partidir.

Somut olarak TEKEL mücadelesinin CHP işçilerin hangi talebine cevap vermiş ki yıpransın? CHP yi mücadele eden işçi sınıfıyla yürümesine zorlamanın ik manası vardır. Birincisi işçi sınıfının talepleri konusunda yaptığı olumlu işlerin faydası işçi sınıfınadır. Ankara'daki belediyelerin imkanlarını sunması gibi. İşçi sınıfının talepleri ilerledikce, CHP bu talepleri gerçekleştirmekten uzaklaşır. Bu onun teşhir edilmesinin yoludur. İşçi sınıfına politik olarak reformist, milliyetci kesimler hakim olduğu sürece, devrimcilerin işçi sınıfının bunlarla hesaplaşmasını sağlamak için mücadele etmesi gerekmektedir. Bu partilerin işçi sınıfına ihanetleri göz önüne serilmeli ve bu konuda örgütsel bir titizlik izlenmelidir. Ama unutulmamadır ki, bu partileri defterden silmesi gereken işçi sınıfıdır.

Grev ya da İşçi komiteleri

Mücadeleyi yükseltelim, Genel Greve gidelim şiarlarının altını dolduramayan solun , grevin işçi komiteleri ya da grev komitelerine teslim edilmesi için herhangibi bir politik mücadele yoktur. Troçkist gelenekten gelen çeşitli yapıların dökümanlarında ratlayabilceğimiz bu düşünce, genede tam oturturalamış durumda. Örnegin fabrikalarda işçi komitelerinin kurulması için, işçi sınıfının geniş kesminin harekete geçirilmesi gerekli, onun için TEKEL işçileri ile dayanışma platformlarının en geniş şekilde kurulması gerekli. İşçiler içersinde bu düşüncenin yayılması için, bu konu üzerine tartışılabilir, toplantılar, tartışma paneleri düzenlenebilir. Fabrika komitelerinin kurulması spontane olarak bir noktada oluşan öfke patlamasıda olabilir, ama bunu anlamak ve genişletmek için işçi sınıfı içersinde ajitasyon ve propagandaya şimdiden başlamak gerekli.
İşçi komitelerin kurulması kendi içersinde şartlarının olgunlaşmasını gerektiren bir durumdur. TEKEL mücadelesinin dinamiği, Türkiye genelinde bir günlük greve dönüşebilmiştir, ama işçi komitelerine dönüşebilmesi için daha farklı adımlar da gereklidir. Ülkenin her tarafında ( ya da önemli işçi merkezlerinde ) TEKEL dayanışma komitelerinin kurulması gereklidir. Burada işçilerin mücadelelerini ortaklaştıran talepler yükseltebilmeli, diğer işçi kesimlerini harekete geçirmenin yollarını bulmalıyız.
Fabrika komitelerinin kurulması spontane olarak bir noktada oluşan öfke patlamasıda olabilir, ama bunu anlamak ve genişletmek için işçi sınıfı içersinde ajitasyon ve propagandaya şimdiden başlamak gerekli.

Harekete geçen işçi kesimlerinin, kendi grevlerini ve hareketlerini belirlemesi için onların grev komiteleri kurabilmesini de sağlamalıyız. Bu işe başlarken, sırf işçi komitelerinden bahsetmek olsun diye bahsetmek yerine, direk bunun altyapısı olabilecek adımları işçiler içersinde anlatmak gerekli. Bu adımda, geniş işçi kesimlerinin toplanması ve işçilerle grev komitelerini ( işçi komitelerini) tartışabilmektir. Devrimin hazırlanması durumu budur. İşçi sınıfının mücadelesinin dinamilerinin her gün yeni imkanlar çıkardığı bu günlerde, bu mücadelenin genişlemesi ve sağlamlaşması için bir bolşevik partiye ihtiyaçı daha net ortaya konulmuştur. Bütün bu olanaklar ancak doğru adımlar atılırsa mümkünleşir, sol olan gücünü kend, sekterliğinde ve politik öngörüsüzlüğünde boğarsa, mutlak bütün bu ihtimaller gerçekleşme ihtimalinden uzaklaşacaktır. Bolşevik partinin ve ideolojinin özeliği, kriz dönemlerinde işçi sınıfının mücadelesinde geçerli olmasıdır. Anarşist ya da reformist ulusalcılar gibi teslim bayrağını taşımazlar. Durağan zamanlar da değil, bu zamanlarda bir teorinin geçerliği daha rahat anlaşılır ve görülür.

TEKEL mücadelesi bolşevik partinin yokluğunu her adımda bize belli etmektedir. Sol TEKEL mücadelesinde daha bir çok şeyi ögrenebilir ama bu ögrenme bu mücadelenin gösterdiği gibi, iflas etmiş politik programların terki ve bolşevik partinin açmış olduğu yolda yürümeye hazır, enternasyonalin bir somut bir parcası olmayı kabul eden, işçi sınıfının mücadelesini, reformist, milliyetci partilere, sendika bürokratlarına karşı koruyabilecek, bolşevik partinin devrim teorisi olan sürekli devrim modelini savunarak bir politik gelişime dönüşmelidir. Genç ve zinde güçlerin önünde bu görev durmaktadır.

9 Şubat

Suphi Toprak

TEKEL MÜCADELESİNDE SOLUN MÜDAHALESİ NE OLMALI?

2010-02-20T14:11:00.001-08:00

İşçi sınıfının bazı gelişimleri spontanedir. Bunların nasıl sonuçlanacağı kendi içersinde bir çok etkene sahiptir, işçi sınıfın bilinci ve objektif şartlar burada belirleyicidir. Bursa maden ocaklarında ölen 19 işçinin öfkesi kısa sürede tüm ülkeyi sararken, patronu kazayı allaha havale ederek 600 kişiye yemek dağıtarak kendini bu ölümlerden sıyırmaya çalışıyor. İşçilerin örgütsüz olmalarından dolayı, can güvenliği olmadan çalışmaya mecbur kalmış ve kaza sonrasında işçilerin genel pasif acizliği kalmıştır. Örgütlü bir hesap sormaya gecemeyen işciler, toplumda hakim olan ideolojiye boyun eğmek zorunda kalmıştır.

İşçi sınıfın mücadelesinin başarıyla ulaşabilmesi için işçilerin örgütlenmesi gereklidir. Her örgütlü işçi mücadele icersinde aktif katılımının bir temel taşı konumundadır. Ekonomik taleplerle örgütlenme olan sendikaların gücü bile belirleyicidir. Sendikalarn harekete gecirilmesi, sendikalı işçilerde greve katılma oranı göreceli yüksek iken, sendikasız işçiler arasında bu oran düşüktür ( tekstil, inşaat, deri sektörleri gibi) Bundaki ana etken sendikalı bir işçi, tüm sendikaların bu şekil davrandığını bilerek kollektif davranması daha rahat iken, herhangibi bir tekstil atölyesinde, sendikal bir hak mücadelesi için bireysel mücadele etmesi daha zordur. İşçi sınıfın mücadele etme oranı, sadece işçinin o davayı haklı görmesiyle alakalı degildir, o işçinin örgütlü olup olmamasıyla da alakalıdır. TEKEL mücadelesi bu yönüyle bir bu noktanın ortağa çıkmasıdır. Ne kadar iyi bir örgütlenme sağlanılırsa, o kadar iyi bir grev hazırlanabilir.

İşçi sınıfının bilinci kollektifdir. 1 mayıs Taksim tartışmalarında polise karşı direnen işçi sınıfının, kazanmış olduğu güven diğer mücadelere de yansımaktadır. TEKEl mücadelesinin başarısı, diğer bir çok işci kollardındaki işçileri çesaretlendirmektedir. Nasıl yenilgiler işçi sınıfının belleğine kazınıyorsa ( 12 Eylül gibi), zaferler ve mücadeler de işçi sınıfının belleğine kazınmaktadır.

İşçi sınıfı, kendi içersinde çeşitli katmanları barındırır. Örgütlü, örgütsüz, iyi maaş alan, asgari cret veya daha altında çalışan kesimleri kendi içersinde barındırır. Politik olarak da burjuva partilerine yönelik yansımalar yüksektir. TEKEL mücadelesi şu anki güç dengeleri ve mücadelenin geldiği konum bakımından tek TEKEL işçilerinin kararlı tutumuyla çözülecek durumda değil. TEKEL mücadelesini sadece 4-C yi red etme hareketinin ötesine taşımak gereklidir. Böylesi bir hareketi geniş tabana taşıma sonucunda işçi sınıfının birliği sağlanılmış olur.

AKP hükümeti TEKEL işçilerin mücadelesini ve destek eylemlerini engellemek için çeşitli taktikleri denedi. İlk önce TEKEL işçilerine destek verenleri marjinal diyerek, TEKEL işçilerini ve onların mücadele arkadaşlarını ayırmak istedi, işçilerin bu konudaki duyarlı tutumu ve destek veren grupların imkanları çercevesinde yaptıkları olumlu işler bu bölme taktiğini engelledi.
İkinci olarak TEKEL işçilerin sözde çok maaş alarak, onlara karşı işçi sınıfı içersinde egoist bir tavırı yeşertmeye ve güçlendirmeye çalıştılar. TEKEL işçilerinin ve ona destek veren kesmin içinde bu tavır red edildiği için istediği etkiyi gösteremedi. Ama burada izlenilmesi yol, TEKEL mücadelesinin diğer iş kollarındaki hak kazanımına dönüştürecek bir noktaya getirmek. Grev çağrısının ve katılımcılarını ortaklaştırmak. Bu mücadele üzerinden yürüyen bir dayanışma, işçi sınıfının bölme girilşimine engel olabilir. İşçilerin en alt seviyede çalışması değil, işçilerin yaşam standartlarının yükseltilmesi gerekmektedir.
En son olarak hükümet, TEKEL işçilerinin mücadelesini içten bölmek üzere tekrardan harekete geçti. 'Hükümetin TEKEL işçilerinin eylemini sona erdirmek için 4-C statüsünde yaptığı değişiklikler Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdi. 15 gün içersinde işçilerin işe başlamasını ön gören bu değişiklik, hemen uygulanmalı yoksa atamalar iptal edilecek ve ve yeni bir atama yapılmayacak. Süre konusunda işçilere iş baskısı yapan hükümet, bu ay sonuna kadar beklenildiğini sonra saldırıya geçeceğini belirtiyor. Mücadeleye katılmamış, hükümete yakın duruş sergileyen azınlık bir işçi kesmi 4-C teklifini kabul etmiş.
İşçilerin red ettiği 4-C yi işçilere nimetsiz gibi sunması, mücadelenin şu aşamasında etkili olmayacağı kesin. Ama hükümet baskısının işçi sınıfı içersinde bertaraf edilmesinin yolları nelerdir?
Hükümetin tavrı, ya bizim teklifimiz ya da Hiçbir şeydir anlayışını dayatıyor. Bu tür müdahalelere geliştirilmesi gerekilen tavır, bu hükümetin teklifinin tek alternatif olmadığını ve işçilerin kendi alternatiflerinin olduğunu gösterebilmek. O yüzden tartışmayı işçilerin alternatiflerine yönlendirmek. Hükümetin saldırısına karşı savunma halinde bulunan işçilerin talepleri aynı zamanda bir ilerki adımının talebini de içinde barındırmalıdır. En iyi savunma bazen saldırıdır.
Bir diğer noktada, bu alternatiflerinin gerçekciliğinin işçiler tarafından benimsenmesi, hem sunulan alternatiflerin hükümetin alternatifinden daha iyi olması gerekirken, hem de bunun gerçekleşmesinin imkanlarının altyapısı da hazırlanmalıdır. Bu da taleplerin yapılabilmesi için işçilerin güçlenmesi gerektiğidir. Nedir bu güçlenme?
TEKEL işçilerin mücadelesinde, görüşmelere daha hakim olunabilinmesi için, yapılan görüşmelerin işçilere açık hale getirilmesi ve işçilerden temsilcilerin görüşmelere katılmasıdır. Karar mekanizmasının, mücadele eden işçilere tamamiyle devir edilmesi için mücadele edilmesi gerekmektedir.
Genel Grevin ülkede Genel Grev olarak geçmesi için, diğer iş kollarının harekete geçirilmesi gerekmektedir. Sendikaların bu kollardaki işçileri toplantıya çağırması için baskı yapılması gerekmektedir. Bu çağrı TEKEL işçilerine ve işçi sınıfının tüm kesimlerine duyulmalı. Grevlerin iyi geçmesini isteyen sendikaların, ancak bu toplantılarla grevi iyi bir şekilde harekete geçirebilecekleri anlatılmalı işçilere. Bu tür toplantılar, aynı zamanda işçi sınıfının tüm kesimlerininde katılımıyla olmalı. Mücadele güçlendiği oranda, hükümet geri adım atmak zorunda kalır, eger mücadele sendika bürokratlarının eline bırakılrsa, mücadele zayıflatılırsa, ay sonunu beklemeden bile hükümet saldırabilir. Sadece TEKEL işçileriyle ülke çapında sıkıştırılmış mücadele, TEKEL işçilerinin bir kısmına verelebilecek bir yüksek tazminatla bitirilme tehlikesini de içinde taşımaktadır. Bu tehlikeyi ancak, mücadeleyi TEKEL işçilerine verelebilecek bir yüksek tazminatla bölünme tehlikesinden kurtarır isek, bertaraf edebiliriz. Bu yüzden işçi sınıfının genel bir mücadelesine bu mücadelenin dönüşmesi gerekmektedir. Böylelikle mücadele eden TEKEL işçilerini de bu şekilde bölünmelere karşı koruyabilmiş oluruz.
Hiçbir şekilde sekterliğe prim vermeden, sendikaları, TEKEL mücadelesine destek veren tüm partileri, demokratik sivil toplum kuruluşlarını, ögrenci hareketini, taraftar gruplarını vs kapsayacak şekilde TEKEL işçileri ile dayanışma komiteleri (platformları) kurulmaldıır. İstanbul, Ankara, İzmir gibi metropollerde ilçe bazında da bu tür komiteler kurulması aşamasına gidilmelidir.
Genel Grev hazırlığının bir adımıda grev komiteleri kurulmasıdır, grev kırıcılarının önlenmesi, grevin savunulması ve nasıl yürütüleceğine bu grev komiteleri karar vermeli. Genel Grevin oluşabilmesi için en önemli adım şu an bu gözüküyor. İşçiler mücadele en iyi şekilde mücadeleye katacak olanlar işçilerdir. Grev sadece iş bırakma ve yürüyüş ikileminden sıyrılmalı, ona göre ajitasyon ve propaganda yapılmalı. TEKEL işçileri her nekadar bu mücadelenin motor gücü ise, Hiçbir araba, tekerleksiz, direkiyonsuz kaportasız tam olarak işlevsel değildir.
Bolşevist partinin eksikliği kendini bir çok noktada, her adımda göstermektedir. Tersane, maden, deri, tekstil işçileri gibi ölümlerin, kötü şartlarda çalışmanın yoğun olduğu sektörler bu mücadeleye şimdiye kadar katılmamıştır. Ki tersane içersinde solun yapılanması göreceli olarak iyi bir seviyededir.
Mücadelenin başından buyana 'Genel Grev Genel Direniş' sloganından öteye gidemeyn, somut olarak adım önermekte ve bunların politik çalışmasını gerçekleştirmekte fiili olarak uzak kalmışlardır. 4 Şubat günü yaşanılan aslında, ismi farklıda olsa 'Genel Grev'di. Mücadelenin hangi noktasında ne değişti? Sorun sadece Genel Grev degil, Genel Grev sadece bir basamaktı, ne bu basamagın taşları yerli yerine oturturuldu, ne de daha sonrası için bir program var ortalıkta.
Sorun burada, bir çok sol örgütlenmenin işçilerin mücadelesinde şaşkın kalması ya da sadece pratik anlamda işçilerle yardım eden kurumlara dönüşmesinde, politik önderlik etmekten, şu anki mevcut yapılar epey bir şekilde uzaklar. Ama TEKEL mücadelesi sola da bir çok şeyi yeniden, sil baştan ögrenme şansı vermektedir.

Suphi Toprak

5 Şubat

TEKEL İŞÇİSİ VE GENEL GREV

2010-02-20T14:10:00.001-08:00

Devrimci durumlar, kapitalizmin ortaya çıkarmış olduğu sorunların siyasi bir iktidar sorununa çevrilmesi durumudur. Yani objektif olarak şu an devrime kitleleri yaklaştırabilecek bir durum söz konusu mu? Belki, ama bu böyle olmak zorunda mı? Kesinlikle hayır. Burada belirleyici olan tavır, mücadeleye önderlik eden gücün izlediği yoldur. Devrimci önderlik işçi sınıfının güvenini kazanmadığı sürece, bu mücadelenin hakkıyla bitirilmesi durumu yoktur. TEKEL işçilerini Türk İş başkanı Mustafa Kumlu hala hükümetin elinde teslim etmediyse, bunda kürsüyü ve Türk işi işgal eden TEKEL işçilerinin kararlılığı vardır. Ama bu kararlık kendi siyasi önderliğini daha bulamadı. Bu durum bu şekil sürmeye devam ederse, işçi sınıfın şu an kazandığı bir çok mücadele kazanımı terk edilebilir. TEKEL işçisinin devrimcileşmesi mücadelenin nerede ve nasıl bitirildiğiyle alakalıdır.

Hükümetin ek olarak sadece 22 gün 4c yi ücretlik kölelik düzenini görmesi ile beraber, bugün öglede konfredasyonlar tekrar bir araya gelip, mücadelenin gelecegini konuşacaklar. Şubatın ücünde bir genel direniş ya da ufak bir ihtimal olsa da bir Genel Grev kararıyla sonuçlanması bekleniliyor. Toplu bir açlık grevine gidilmesi de kararlaştırılacak gibi gözüküyor. Solun önemli bir kısmı Genel Grev sloganını uzun bir süredir söylüyor. İşçi sınıfının hangi hedefe gidecegi bakımından bu slogan önemli bir özelik taşımaktadır. Söylenmesi ve işçilerle tartışılması önemlidir. İşçi sınıfının kendi inisiyatifi ve yaratıcılığı da önemlidir. İşçi sınıfının benimsediği adımların yerine getirilmesinde gerekli adımları kendiside yapar. Mücadelesinde kararlı duran TEKEL işçileri kendilerinin istemleri doğrultusunda hareket etmeyen, laf geveleyen Mustafa Kumlu ya karşı kürsüyü daha sonra da TÜRK İŞ i işgal etmiştir. Burada TEKEL işçilerinin kendi inisiyatifiyle olmuştur.

İşçi sınıfının mücadelesinin örgütlenmesi, objektif şartları, işçi sınıfının bilinç durumu, işçi sınıfının kendi inisiyatifini dikkate alarak yürütülmelidir. Çoğu zaman yapılması gerekilen, işçi sınıfının kendi inisiyatifi önündeki engellerin kalkması. Pasif bürokratlar, küçük burjuva, reformist önderlikler bu engellerden bir kaçıdır. Örnegin pasif bürokratlar, işçi sınfının mücadelesini belirli bir alanda kalmasını ister, bunun önüne geçer. Bu durum aslında işçi sınıfının mücadelede zayıf kalmasına yol açar. Mücadele içersinde bunların aşılması gereklidir. Mücadeleye işçilerin bunlara başlaması bir anlamda doğaldır, ki topluma hakim olanlar bu güçlerdir.

İşçi sınıfının içindeki taktikler doğru secilmez ise, bu devrimci kadroların heba edilmesi ile sonuçlanabilir. İşçilerden bir şey olmaz, halbuki biz onlarla günlerce çadırlarda kaldık, ilerde denilebilir, bu da ilerki zamanların yarı anarşist, yarı sosyal demokrat kişilere dönüşeceklerdir. Aslında geçmişin hatalı taktikleri günümüzün harcanmış kadrolarıdır, tıpkı günümüzdeki hatalı tatkiklerin bedelinin olacağı gibi.

MHP, AKP, CHP'ye güvenmiş işçilerle beraber başlanıldı bu mücadeleye. İşçilere bunların ne olduğunu senelerce de sol anlatmaya çalıştı, ama işçilerin önemli kesimleri şu an mücadele içersinde bu partileri görüyorlar ve sınıyorlar. İşçi sınıfının şimdiye kadarki kendi önderlikleriyle hesaplaşması sağlanmalıdır.

İşçilerin hangi unsur olarak görülmesi noktasında, devrimciler arasında kafa karışıklığı ne yazık ki mevcuttur. İşçiler isyan eden ve direnen bir sınıf olarak algılanırken, işçilerin kendilerini, fabrikalarını yönetebileceklerine dair bir güvensizlik vardır. Mücadelenin belkemiğini oluşturan TEKEL işçilerinin görüşmelere dahil edilmemesinden başlayarak işçilerin çeşitli yerlerde ana belirleyici unsura dönüşmesi gereklidir. Buna uygun taleplerin yükseltilmesi gerekmektedir.

Genel Grev için TEKEL işçisi uzun süredir hazır bulunmaktadır. Bu Genel Grev ülke çapında yayılması durumudur. Üretimin ve hayatın durdurulması anlamına gelmektedir. Genel Grev eğer iyi hazırlanmasa, direnen TEKEL işçilerinin moral bozukluğuna uğramasına neden olabilir.O yüzden Genel Grev iyi hazırlanmalıdır. Nedir bu iyi hazırlama? Greve katılacak tüm işkollarının Genel Grev için harekete gecirilmesi gerekmektedir. Toplantılar ve iş kolunda grevlere gidilmelidir. Şu an ilan edilecek Genel Grev TEKEL işçisinin mücadelesinin sonucu olacagından büyük bir kazanımdır. Ama bu durum bile, Genel Grevin iyi hazırlanması anlamına otomatik olarak gelmiyebilir. TEKEL işçileri şu an Genel Grevin ana motoru halindeler, ama Genel Grevin İtfayicilerin, Sağlık emekcilerinin, Kent A.ş İşçilerinin vs. taleplerininde kapsayacak bir şekilde olması gereklidir. İşçi sınıfın birlikteliği ancak bu şekilde sağlanılabilir. Tek başlarına Genel Greve gidemeyecek olan işçilerde bu şekil mücadelelerinde önemli bir noktaya ulaşmış olacaklardır. Böylelikle İşçi sınıfının genel bir mücadelesine dönüşülmesi, hem de Genel Grevin daha etkili sağlanmış olunacaktır. Genel Greve gidecek işçi sınıfı topluca açlık grevine gidemez, ya da işçiler açlık grevinde kalacaklar, ya da Genel Grevin örgütlenmesine girişecekler, o yüzden toplu açlık grevi bir engeldir şu an.

Genel Grevin iyi geçmesinin bir diğer noktasıda, grevlerin olduğu işletmelerdeki grev komitelerinin grevin yürütülmesi konusunda söz hakkına sahip olması, grev komiteleri ayrıca bir il grev komitesinde toplanarak, grevin eksik yanların giderilmesi, savunulması ve süresi konusunda söz hakkına sahip olması. Yani devrimcilerin görevi, Genel Grevin yönetilmesinin işçilere, grev komitelerine devir edilmesi için mücadele etmektir.

2 Şubat

Suphi Toprak

TEKEL MÜCADELESİ NELER ÖĞRETİYOR?

2010-02-20T14:09:00.000-08:00

İşçi sınıfın okulundan biri de grevdir. Grev içersinde mücadele işçi sınıfının şimdiye kadar taşıdığı bir çok düşüncenin yeniden gözden geçirilme dönemidir. Mücadelenin her yeni aşamasında yeni görevler ortaya çıkar ve işçilerin bunları aşması için eskiden bir parça daha sıyrılması gerekmektedir. İşçinin şimdiye kadar güvendiği partiler, kişiler ve sendika yöneticileri tarafından yarı yolda bırakılması ve aslında çok iyi bir özveriyle katıldığı mücadelenin bir şekilde kesilmeye çalışılması işçinin bunlardan kurtulma egilimini artırır. Mücadelenin yeni aşamalarında daha önce olanaksız görülen imkanlar ortaya çıkar ve fabrikaların, üretimin işçilerin kontrolüne girmesine ya da ülkede ikili iktidarın yol açılmasına kadar giden bir süreci açar.

Ama bu sadece bir egilimdir ilk başta. Bu egilimin politik bir kopuşa dönüşebilmesi için devrimci bir partinin genel greve dair işçinin mücadelesinin önünü açması gerekmektedir. İşçi sınıfı içersinde bilinç olarak hazır kesimler devrimcilerin politik programını kabul ederler. İşçilerin geri kalan kısmı içinse, devrimcilerin programlarının sınanması gerekmektedir. Bu yüzden devrimcilerin aynı zamanda kendi politik programlarını da işçilere anlatabilmesi gerekmektedir. İşçilere kendimizi saklayarak anlatabilmenin yolu yoktur.

Bolşevik parti ile diğer partiler arasındaki önemsiz görülen bir çok nokta, mücadele işçi sınıfın yükselen mücadelesinde dev ayrılık noktalarına dönüşebilir. Programlarında net bir duruş olmayan bir çok örgütlenme mücadelenin getirdiği somut görevler karşısında yetersiz kalır ve gerici bir konuma düşebilir. Bu yüzden devrimci bir partinin asıl gücünü programı oluşturur, bu program çercevesinde kitleler örgütlenir ve bir ileri adıma götürülür. Bu programın işçi sınıfının mücadelesin yok kılavuzudur. Bunun ortaya çıkartılması, gelişmesi ve uygulanması noktasında devrimci partinin örgütlenme noktası ortaya çıkar. Bir çok hareket yaptıkları işlerden dolayı, işçi sınıfı içersinde örgütlenebilir,( Kampanyalar düzenlenmesi, yardım gereçlerinin toplanması, polis saldıraların karşı işçilerle beraber mücade etmek gibi somut işler de olabilir, işçi sınıfı içersindeki gerici milliyetci ve dinci düşüncelere hitap eden programatik işler de olabilir. ) devrimcileri digerlerinden ayrıyan nokta, hangi talepler noktasında işçileri örgütledikleridir. Pratik ve somut işlerden dolayı işçi sınıfının güvenini kazanmanın eleştirildiği burada zannedilmesin, tam tersine gerekli noktalardan biri de mutlak budur, ama burada işçi sınıfın örgütlenmesi noktasında belirleyici olan hangi program etrafında örgütlendigidir. Tekel işçilerinin geri duruşa sahip kesmi içersinde 'Vatan' kavramı üzerinden örgütlenen veya siyasi faaliyet yürüten bir çok hareket bu geri noktadan işçileri kendilerine çekerler.

Aslında işçi sınıfı mücadelesi içersinde somut görevleri yerine getirmediği için iflas eden bir çok hareket, pasif kalarak olanları geçiştirerek mücadele bittiginde ortaya çıkar ve işçilerim örgütsüz kesmi içersinde örgütlenmeye çalışır. İşçi sınıfın devrim mücadelesi yerine küçük burjuva ahlakcı, kahraman devrimci modelini savunanlar, işçi sınıfın ihtiyaçlarına cevap bulmakta zorluk çekerler. TEKEL işçisi kendi haklarını kendi pratiklerinde savundukları içinö bugün bu seviyedeki bir mücadele ortaya çıkmıştır. İşçi sınıfı yerine kendi partisinin varlığını idame ettiren grupların hiç biri mücadele içersinde başarılı olamaz. Çünkü onlara geri bilince sahip işçi sınıfının harekete geçmesi imkansız olduğu için, kendiler onların yerine harekete geçer, devrimi gerçekleştirmeye çalışılırlar. Sınıf mücadelesi içersinde işçi sınıfın kendisini yönetebilmeyi ögrenme hakkını gasp eden hareketler, işçi sınıfının dinamiklerini anlayamadıkları için kendilerini işçi sınıf yerine koyarlar. Kapitalizmde sunni krizler yaratmanın gereği yoktur, üretimden gelen ve doğasında bulunan krizler zaten mevcuttur, işçi sınıfının bu krizlerde devrimci bir bilinç ile hareket etmesi için mücadele etmek yerine, bireysel terör ile hareket ederler.

İşçi sınıfının mücadelesi somut yürütülür o yüzden işçilere sundugumuz talepler somut ve atılması gerekilen bir sonraki adımı anlatmalıdır. Bu siyasal talepler çevresinde örgütler işçi sınıfı içersinde örgütlenebilmelidir. Tekel mücadelesindeki ana sorunlardan biri de burada yatmaktadır.

Kadrolarının önemli bir kesmini böylesi bir mücadele öncesinde yetiştiren bir parti, böylesi bir mücadelede sağlam durabilir. Dünya işçi tarihi noktasında yetiştirilmiş ve programatik olarak bolşevik duruşta olan kadrolar, mücadelenin getirmiş oldugu somut sorunlar karşısında dogru somut tavır alabilir ancak. Kadının ezilen kimliği ya da ücüncü cins veyahut ezilen ulusların durumu gibi üzerındeki tartışmalardaki geliştirilen dogru tavırlar, devrimci bir partinin bugünkü mücadelede de doğru tavır almasını sağlar. Örneğin işçiler arasındaki bu tür sorunlarda nasıl bir tavır alınmalıdır, noktasın bu tür sorular önem kazanır.

TEKEL işçisi mücadelesinde Genel Grev, Tekel işçisinin hedefi bakımından doğru bir hedeftir. Ama mücadelenin başından sonuna kadar politik duruşunu yaşasın bu kahrolsun şu ikilemine sıkıştırmış hareketler, günlük siyaset noktasında zaafiyet yaşamaktalar. Genel Grev olmadığı için her seferinde daha çok öfkelenmekedeler bu siyasi hareketler. Sendika bürokrasisi ise, Genel Grevin şartlarının olgunlaşmadığını savunarak bunu hep şimdiye kadar erteledi. Sorun burada nerde yatmaktadır.

Tekel işçisi en radikal noktalarında kürsünün ve daha sonra Türk iş merkezinin işgali noktasında doğru tavrı göstermişlerdir. Sorun sadece Tekel işçilerinin radikaleşmesi sorunu degildir. Başından beri olması gereken bu mücadelenin işçi sınıfı içeriden yayılması ve sağlamlaştırılması gerektigidir. Sendika bürokrasisi bu noktada geri durar iken, ( daha sonra Genel Grevin olmamasını buna gene baglayan sendika bürokrasisidir. ) devrimci örgütler geri kalan kesimleri nasıl harekete geçirebilcekleri noktasında eksik kalmışlardır.

Tekel eyleminin gündeme taşınması için gerekli destekleyici eylemler yapılmıştır.SDP nin Burgerking'i destek amaçlı işgal etmesi ya da İzmir'de kendilerini zincire baglaması gibi eylemler dogru eylemlerdir. Buradaki asıl yapılması gereken asıl nokta ise, işçi sınıfının harekete geçirilmesidir. Bu konuda örgütler sadece kendi tabanlarını harekete geçirmekle sınırlı kalmıştır. Sendika bürokrasisinin işçi sınıfının diğer kesimlerini harekete geçirmesi için onu buna zorlamak yerine, pasif bir izleyici noktasına düşmüştür. İşçi sınıfının birliğinin kurulması için bulundukları şehirlerde TEKEL dayanışma komitelerini kurup, işçi sınıfının tüm kesimlerini harekete geçirmek yerine, tüm gruplar kendi içindeki kısıtlı imkanlarıyla başbaşa kalmıştır. İçersinde işçi sınıfını temsil eden veya TEKEL mücadelesini destekleyen tüm partilerin, derneklerin ve sivil toplum kurumların ortak bir şekilde harekete geçirilmesi söz konusu olmadı. Futbol taraftarları arasında ülke geneline yayılan bir dayanışma hareketi, kendi özgül şartlarında rağmen TEKEL işçilerinin arasında ciddi bir dayanışma duygusu yaratmış. Ülkenin her yerinde TEKEL pankartlarını maçlara taşıyan ya da Ankaragüçü GS macında olduğu gibi işçilerle beraber 4c ye karşı tavır alan Sokak grubu, işçilerle moral verebilmesı açısından önemlidir. Ama bu sadece olabilceklerin ufak bir göstergesiydi. Toplumun politize olmasının bir parçasıdır bu. Grev ve TEKEL üzerine bir çok tartışmalar bu gruplarında gündemine girmiştir. Statları dolduran aslı olarak işçilerdir ve statlar ülke tarihinde ilk defa emek dünyasına bu kadar yakınlaşdılar.

Yani burada sadece ufak bir prova vardı, ülke geneline yayılmış bir harekete geçirilmiş işçi sınıfı, Genel Grevin ana şartını oluşturur ve bu konudaki gerici argümanları çok rahatlıkla alaşağı edebilirdi. Bunun olmasının objektif koşulları vardı. Subjektif bir müdahale gerekliydi, bu eksiklik, Troçkinin 'İnsanlığın sorunu önderlik sorunudur' sözünü dogrulamakatadır. Somut olarak genel grevin olması için görev üstlenmeden, ülke çapında TEKEL dayanışma komiteleri kurmadan, liman ve trenyolu gibi önemli sektörler arasında grev için çalışma yürütmeden, bu sloganın ayakları havada kalmaktadır.

TEKEL işçisinin mücadelesinin genele yayılması ve işçi sınıfının diğer iş kollarınında bu mücadele de edilmemesinin ne gibi politik zaafiyete açtığını hükümetin argümlarının geçerlilik bulmasında da görebiliriz. Tekel işçisinin haketmeden yüksek maaş aldığını iddia ederek, çalışma yürüten hükümetin argümanları cözebilecek en iyi yol hangisidir? İşçilerin borda kağıtlarının gösterilmesinden, üretimde harıl harıl çalışan TEKEL kadınların videolarından, TEKEL in özeleştirmenin ve şimdiye kadar ki kapitalist hükümetlerin ortak çabasıyla bu hale getildiği haklı argümanlara rağmen hükümetin argümanları kendine işçi sınıfı içersinde de yer bulabilmiştir. Cünkğ sorun sadece bazı şeylerin anlatılması değil, işçi sınıfının bir tecrübe kazanması gerektiği sorunudur. Kürt hareketinin kendi dinamiklerini saymaz isek, Türkiye de hak kazanımları için ortak mücadele etme kültürü epey zayıf bırakılmıştır. Ancak mücadelenin yükselmesi ile beraber bu kültür de değişiklik olur. Topluma hakim olan egoizm, işçi sınıfının ortak mücadelesinin zayıflamasıyla daha çok yayılır. TEKEL işçilerine karşı duyulan egoizm buradan kaynaklanmaktadır. Bunun önüne nasıl geçilebilir? Ancak işçi sınıfının degişik iş kollarındaki mücadelet ortaklaştırabilinirse ve geri kalan kısmı mücadele için harekete geçirilip, grev mücadelesinde karar veren unsurlardan birine dönüştürülse, bu egoizm, işçi sınıfının dayanışmasına dönüşür. Yani sendikaların izlemediği bu yol, hükümetin en çok saldırdığı konu olmuştur.

Kitlelerin mücadele için harekete geçirilmesi ile beraber onların sadece pasif eylemci olarak kalmaması için onların karar mekanizmalarında belirleyici noktalara geçirilmesi gerekli. Burada işçi sınıfın içindeki tüm hareket ve partilerin katılımı sağlanmalıdır. Sadece 'solcuların' olduğu bir ortak çalışma platformu şu şartlarda işçi sınıfının birliğini saglıyamaz. İşçi sınıfının güven duyduğu tüm partiler ve dernekler bu çalışmada yer almalıdır, ona bu güveni veren işci sınıfı ise, onlara hesabı kesmesi gereken gene işçi sınıfıdır, o yüzden işçi sınıfı içerideki hesaplaşmayı işçi sınıfı yapar. İşçi sınıfın bu kesimleri kendi temsilcisi gördüğü sürece, bizim onlar olmadan siyaset yapma ya da işçi sınıfının birliğini saglama şansımız yok.

İşci sınıfı bu önderliklerden kurtulamadığı sürecede, bunlar işçinin kendi sosyal ve emek haklarını almasında engeldir. Bu birlik içersinde, bizler sırf birliği koruyalım diye, diger hareketleri eleştirmekten vazgeçmememiz gereklidir. Hakim olan düşünce, şu kritik dönemde hepimizin beraber olması, eleştirmekten uzak durulması ya da sadece Hükümetin eleştirilmesinin doğru görüldüğüdür. Aslında tam da kritik dönemde, kitlelere yapılanların yorumunu yapan, eleştrisel tavır alırken, ortak çalışma kültürünü yaşatmak gereklidir.

Bu konuda TEKEL işçilerin haklı talebi Genel Grevdir. O zaman biz Genel Grev için bu birliğin tüm parçalarından Genel Grevin gerçekleştirilmesini talep ederiz. Burada bu talep edilen partiye duyulan bir güven ya da onun politikasının böyle bir politikası olduğuna inanılması durumu yoktur. Burada sadece kitlelerin beklentileri olan partinin, kitlerle beraber bu partinin sınanması gerektigidir. Bu partilerin işçi sınıfının baskısıyla izlediği doğru adımlar, işçileri Genel Greve bir adım daha yanaştır iken, kendi burjuva programını açığa vuran adımlardan ya da yapmadığı işlerden dolayı kitlere teşhiri kolaylaştır. İşçi sınıfı bu dönemde kendi önderliklerini çok kısa sürede degiştirlebilir.

Mücadelerin cizgisi asla düz değildir, bu mücadelerde objektif şartlar içersinde subjektif müdahaleri yapabilen bolşevik parti, ancak TEKEL işçisinin kazanımların en yüksek seviyede olmasını sağlar. Diğer türlü ekonomik tabanda sıkışmış bir sonuç çıkar. Spontane harekete geçebilen işçiler, politik mücadele içersinde bir devrimci partinin önderliği altında ancak doğru adımları atabilir. O yüzden bolşevik partinin bu mücadele içersinde de örgütlendirilmesi ve burada çıkan durumlardan ve deneyimlerden doğru sonuçları çıkartmak gerekmektedir

Türkiye genelinde Hükümet ile yapılacak görüşme öncesi işçi sınıfın diğer kesimlerin, partilerin kitlerin toplanılması zorlanmalıdır. Burada hükümetin önersi, şimdiye kadarki gelişmeler ve neler yapılmalı konusu tartışılmalıdır. Hükümet ile olan görüşmelere, TEKEL işçilerinde izleyebilceği bir şekilde canlı yayınla herkesin seyredilmesi gereklidir. Ayrıca TEKEL işçilerinin yapacakları toplantıda, belirlenecek TEKEL işçilerinde katılması gereklidir. Aralığın ortasında bu yanı mücadele eden insanlar, bu mücadelenin nasıl bitireceğine de direk katılımla karar vermeyi çoktan hak ettiler.

Suphi Toprak

30 Ocak 2010

TEKEL´e dair bir soru

2010-02-20T14:00:00.000-08:00

Soru : Gerek oradaki arkadaşlarımızın görüşü gerekse yerelllerde yapılan toplantılarda konuşulan tükiş ve tekgıda-iş in bundan sonraki süreçte pek etkili olamayacağı ve kaçmak için bahane aradığı düşünülüyor

Olası böyle bir ihtimale karşı düşünülen nedir ?

Cevap :

Merhaba,

bana yazdığın e postada, genelde ve yerelde Türk iş ve tekgıda iş bundan sonra pek etkili olamayacağını ve kaçmak için bahane aradıklarını arkadaşlarınızın düşündüğünü, olası böyle bir ihtimale karşı düşünülen nedir diye bana sormuşsun.

Sorun burada ilk önce neyi kimden bekliyoruz. Konuya burdan başlamak sanırım. Sendikalist bir hareketin gelebilcegi noktalar kısıtlı ekonomik taleplerdir. Ve bu hareketin içersinde işçilerin önderliğni bu sendikalardaki yönetici sıfatını kazanan bürokratlar yürütmektedir. Bunların bir kısmı işçilerle beraber yürümeye hazır iken, önemli bir kısmı bu mücadelenin en alt kazanım seviyesinden itibaren bitirmeye çalışmaktadır?

Peki nasıl oluyorda, dışardaki TEKEL işçileri genel grev için dürenirken, Genel grev bu şekil hala uzak bir ihtimal diye durmaktadır. Neden mücadelenin bu seviyede bitme tehlikesi var?
Sendika hareketinin önderliği genel olarak kendi tabanlarını harekete geçirmekten uzak ve bunun içinde gerekli adımları atmaktan da uzak.

İşçilerin belirli bir kesmi bu bürokratları seçmişler. Bunların genelikle mücadelenin düşük olduğu dönemde başa gelmişlerdir, Mustafa Kumlu şu an TEKEL işçilerinden herhangibi bir destek bulamaz. Mücadelede TEKEL işçileri için sınıfta kaldı. Yalnız işçilerin bu dönemde, önderliklerini değiştirmesi gerekli. Bunu ama sadece yönetimleri kötüleyerek ya da neden Genel Grev hala olmadı beklentisiyle olmaacağını bilmek gerekli.

Bir çok devrimci grup, soyut sloganlarla mücadele içersinde yer alıyor, kahrolsun şu yaşasın bu ikilemi işçi sınıfının bilincini şu somut durumda ileri götürmek için yeterli degildir. Somut adımlar üzerine solun söylediği şeyler çok azdır. Mücadeleyi ileri taşımak için genel grev şart idi. Ama bu genel greve gidilmesi için gerekli adımlar pratik ne? Şartlar nasıl olgunlaştırılır? Birincisi işçi sınıfının çeşitli katmanlarını ve işçi sınıfı ile dayanışan parti ve toplumsal kurumların toplantıya cagırılmasıdır. Taraftar grupları aslında bunun bir ön hazırlığı idi. Mücadelenin yürütülebilmesi için sendika önderliğinin çizdiği sınırlar aşmak gerekli, çünkü aslında onlar aşıldığında, işçi sınıfının birliği saglanılmış olmalıdır.

İşçilerin bilinçlerinde hala ciddi bir şekilde belirli partilere güvenleri var ise, bunların somut da test edilmesi gerekli, işçilerin genel grev istegi için CHP, BDP gibi partilerden somut olarak görevler beklemek gerekirdi, cünkü işçilerin önemli bir kesmi bu iki partinin işçiler için bir şeyler yapabilcegine inanıyor, biz ise bunun böyle olmadıgını söylüyoruz, ama burada işçilerin kendi deneyimlerini toplaması gerekli. Bizler onlar adına kimlere güvenecegini veya güvenmeyecegine karar veremeyiz, sadece bu partilerin onların beklentilerini boş çıkartacıgını bildiğimiz için, onlara görevler yükleriz, bu o partilere güvendiğimiz anlamına gelmez, sadece işçi sınıfının bu partileri pratikde denemelerine fırsat vermektir.

Aynı işçilerin, güvendikleri partiler ve sendika yöneticilerini aşması gereklidir. Bu ise coğu zaman pratik adımlarla olur. Hiçbir işçi sosyalizm için ayaklanmaz, bu ancak bilinç olarak öncü kesimde olur. Sorunun bir kısmı, Mustafa kumlu ve Türk İş in yöneticileri ise, diger kısmıda bunun aşılması için pratik sorumluktan kacınan devrimci güçlerdir.

Devrimci bir partinin fiili eksikliği, işçi sınıfının bir çok kesmini harekete geçirmekte, ve mücadeleyi ortaklaştırmakta ve bir sonraki adımın secilmesi konusunda belirleyici olmuştur. İşte bu noktada mevcut şartlar devrimciler gerekli sınavı verememişlerdir. Sorun işçi sınfın bütünlüğünü saglar iken, devrimci bir partinin siyasi olarak önderliği almasıdır.

Sendikalar hükümetin bazı noktalarda geri adım atmasıyla antlaşmaya hazır olduklarında hem fikirim. Ama sorun bu mücadeleyi kim nasıl bir adım noktasına götürecek. Sanırım bu TEKEL mücadelesi yıllarca Türkiye de bir çok tartışmanın merkezinde olacak.

Ama asıl yapılması gerekilen noktalarda biri de, yapılan tüm görüşmelerin işçilere açık bir şekilde yaptırılması. Kapalı kapılar arkasından çıkartılarak işçilere bildirilmesi. Önümüzdeki Birkaç günde diger kollardaki işçilerle toplantılar yapılmalı ve TEKEl gündemi ile konuşulmalıdır. Devrimci örgütler bir kordinasyon calışmasına girererek, böyle bir çalışmayı başlatmaldırlar. Bunlar somut adımlar olarak karşımızda duruyor ve işçi sınıfının kaderini belirleyen sorulardır. Cözümü kitle mücadelesinde kendini kanıtlamış bir devrimci partidedir.

Suphi Toprak

NASYONAL-DEMOKRATLAR, “DAYANIŞMA’YA HAYIR” DER

2010-02-20T12:49:00.000-08:00

DR. MEHMET ŞEKEROĞLU'NA AÇIK MEKTUP: NASYONAL-DEMOKRATLAR, “DAYANIŞMA’YA HAYIR” DER
08:48 20 Şubat 2010

Tekel direnişinin 6. haftasında, uluslararası dayanışma çağrıları çerçevesinde 14-17 Ocak tarihlerinde Ankara'ya gittim. Ankara'dan Junge Welt (JW) gazetesine bir haber yaptım.

Almanya'da yaşayan‚ eğitimci-yazar’ M. Şekeroğlu çeşitli internet sitesi ve gazetelerde TEKEL direnişiyle ilgili çıkan bir yazımı konu ederek hakkımda saldırgan ve ölçüsüz bir yazı yayınladı.
Şekeroğlu benim Alman emperyalizminin ajanı olduğumu ve bu ziyaretim için para aldığımı ileri sürdü. Bu meynetsiz bir iddia ve tam bir küstahlıktır! Ben EFFAT, Ver.di, NGG ve IG-Metal'den sendikacıların oluşturduğu delegasyona devetle katıldım. Tek Gıda İş sendikasının misafiri oldum, masraflarımı Almanya Gıda Sendikası NGG Dortmund Şubesi karşıladı.

Dahası Şekeroğlu, ben gazetecilik anlayışımla sadece sizin düşmanlığınızı kazanmadım. Emek, demokrasi, barış ve sosyal adalete en az sizin kadar düşmanca yaklaşan ve benim Ortadoğu haberlerimden en az sizin kadar rahatsız olan, Almanya emperyalist politikalarının uygulayıcısı olan Savunma Bakanı tarafından federal parlemento kürsüsünden taciz edilmiş ve susuturulması istenmiş bir gazeteciyim.
TEKEL'de 12.000 işçi ve onbinlerce tütün üreticisi köylüyü etkileyen girişimin, AB giriş süreci yaptırımları olduğunu ve onbinlerce emekçinin özelleştirme ve neo-liberal politikalara kurban edildiğini, özelleştirmelerde ne üretici ne de işçilerin sosyal güvencelerinin ve istihdam sorunlarının konu edilmediğini ve Ankara hükümetinin siyasi teşeronluk yaptığını, Ankara'da söyledim. Tekellerin Avrupası'nın faturalarının emekçilere ödetildiğini belirttim. Ayrıca tekellerin, bankaların ve piyasanın Avrupası'na karşı çıkılması ve ortak mücadele edilmesi gerektiğine vurgu yaptım.

Beni Bertolt Brecht’i tahrif etmekle itham ediyorsunuz. Hayır ben hiçbir şeye dokunmadım. Siz kör milliyetçilik ve lobicilik yapmak yerine, yüzünüzü Ankara'ya çevirseydiniz; Brecht’in dizelerinin ünlü şairiniz A. Kadir’in tercümesiyle, hak arayan demokratların, sendikacıların, işçilerin ve Kürtlerin dillerinde, en az şiirin kendisi kadar müthiş ve coşkulu bir melodiye dönüştüğünü ve Ankara sokaklarını çınlattığını duyabilirdiniz:
‘Kurtuluş yok tek başına yumruktan ve zincirden!
Ya hep beraber! Ya hiç birimiz!’

Elbette bu, Alman işçi edebiyatının ve sosyalistlerinin gurur tablosu. Ve yaşasaydı Brecht'i sevindirecek bir durumdur. Tıpkı Nazım’ın, Alman işçi kültürüne girmesinin Türkiye sosyalistlerini mutlu ettiği gibi.
Derdimin TEKEL olmadığını iddia etmekte ve dayanışmayı küçümsemekte ve karşı çıkmaktasınız. Tesadüfen ‘N. Brauns ismine rastlamışsınız’(!) Torpilli dokrora çalışmanız gibi amatör ve gülünç. İyi bir araştırmacı olsaydınız görürdünüz. Ben AB'nin pek çok politikasına karşı sürekli yazıyorum. Aralık ayından beri de Ankara'da verilen bu mücadele hakkında defalarca haber yaptık. Hatta son dönemlerde günlük haberler yapmaktayız. Bu yayın politikamız, TEKEL işçilerinin sesinin Almanya'ya taşınmasına katkı sağladı. Almanya'da TEKEL ile ilgili JW, sendikalar ve sosyalist basın dışında haber veren maalesef hala yok. Yani AB’nin tekelci basını bir sosyal harekete dönüşmüş, bu görkemli işçi savaşımına sansür uyguluyor, sessizliğe boğmak istiyor. Bu durumdan siz de çok mutlu olmalısınız. Yoksa onları eleştirir ya da TEKEL işçilerini destekleyen dayanışma haberleri yazardınız. Kaldı ki, Almanya'daki Türk gazeteleri, yani kendi basınınız da dayanışma eylemlerinden, sendika ve işyerlerindeki toplantılardan satır bahsetmiyor. Alın AB ajanlığı ve sefil uşaklığın siyasi zemini ve ‘Murtazaların’ çıkarbirliği. Anti emperyalist söyleminizin arkasında anti-kapitalist ve anti-sömürgeci bir tutum yatmıyor. Modern zamanların nasyonal-demokratlarının sınıf dayanışmasına karşı olmasının sebebi de budur.

Kürt meselesi ve sınıf hareketi konusunda övgüyle bahsettiğim gelişmeleri ‘iç işlere emperyal müdahale’ olarak değerlendiriyor ve Alman tarihi ve Hitler faşizmine sosyolojiden uzak ve populist göndermeler yaparak, beni Nazi potitikası izlemekle itham ediyorsunuz.
Siz ‘eğitimci’siniz. Almanya'da Türkçe'nin ders olması ve anadilde eğitim için mücadele ediyorsunuz. Peki Diyarbakır'da açılan anadil kurslarına ne diyorsunuz? Şiddet kullanarak bu kursları yasaklayan, kursun açıcısı olan sendikacıları cezalandırmaya çalışan anlayışa niçin destek veriyorsunuz? Demokrasinin temel değerleri ülkelere ve uluslara göre farklı mı şekilleniyor?
Ve Makyavilistlik her pahasına, hatta şovenizme tutunarak, hem Diyarbakır'da hem de Hannover'deki okullarda da ‘hepimizin Türk olduğu’ ve hepimizin ‘ne mutlu Türküm diyene’ demesi gerektiğini savunmak değil midir.
Türkiye'de Kürtler ve Kürt sorunu yok mu? Yıllardır ana gündem değil mi? Türk devletinin yıllardır sürdürdüğü savaşın, köy boşaltmaların ve yaşanan göçün etkilerinin, metropollerde önce güvencesiz işletmelere, giderek de sanayi işkollarında işçi sınıfı ve sendikalara yansıdığını ve ‘Türk işçi hareketini’ Kürtleştirdiğini kabul etmiyor ve bunun bir zenginlik ve ilerleme olduğundan yola çıkan yaklaşımı aşağılamaya çalışıyorsunuz?
Hitler faşizmi ve onun davasının bugünkü sürdürücüleri işçi sınıfı hareketinin ulusal olduğunu savunur. Oysa işçilerin mücadelesi ulusal farklılıkları reddeden tahakkümcü ve şovenist bir hareket değildir. Farkları ve çokkültürlülüğü kabul eden, onu tanıyan, zenginlik sayan ve eşitliği savunan, dayanışma prensibi üzerinde yükselen enternasyonalist bir harekettir.
Ve siz sayın Şekeroğlu, bu aptalca ve ırkçı karşı çıkışınızla, ülke çapında ve tüm dünyada itibar ve güvenilirliğini giderek kaybeden AKP hükümeti ve Başbakan Erdoğan’a ve AB'nin neo-liberal politikalarına karşı gelişen birleşik mücadeleyi bölme işlevi görüyorsunuz. Erdoğan sizi tanıyor mu bilmiyorum, ama sizi tanımaktan çok memnun kalacaktır.

Gazete haberimi, NSDAP ve emperyalist savaş suçuyla birleştirerek ithamda bulunuyorsunuz. Tarihimiz sadece faşizmin, militarizmin ve savaşın kirlettiği, başka halkları ve düşünceleri yok sayan, onları baskı altına alan, toplu mezarlara götüren kanlı dönemden ibaret değil. Keza, faşizme karşı hayatlarını ortaya koyan onbinlerce komünistin, sosyal demokratın, sendikacı ve din adamının açık ve gizli, barışçıl ve silahlı mücadelelerine de tanıktır. Son noktada ise, İspanya İç Savaşı'na, Paris Direnişi'ne ve Kızıl Ordu'ya katılarak Hitler faşizmine karşı savaşan yoldaşlarımız, demokratlarımız ve sendikacılarımız var. Biz onların mirasçısıyız.
Bu konuda şahsıma yönelik kirli iddianızı, anti-faşist yazılar ve araştırmalarımdan dolayı Naziler tarafından tehdit ve takip edilen, Solingen katliamını protesto için Münih'te onbinlerce kişilik protesto eyleminin düzenleyicilerinden biri olarak size ithaf ediyorum.
Ve yazımı gene B. Brechtin ‘Dayanışma’ şiiri ile noktalıyorum.

Siyah, beyaz,
kahverengi, sarışın!
bırakın boğazlamayı birbirinizi
Halkları konuşun
göreceksiniz!
Nasıl birleştiğinizi.
İleri bakın ve unutmayın
Gücünüzün nerden geldiğini
Tokken ve açken
Varlıkta ve yoklukta
İleri bakın ve
'dayanışma’yı unutmayın

DR NICK BRAUN

İkitelli Tekel işçileriyle dayanışma platformundan TEKEL etkinliği

2010-02-16T04:42:00.000-08:00

Türkçe

TEKEL mücadelesinin yerellere taşınmasının pratik olarak uyguluyan ve çeşitli kurum ve kuruluşların ortak iradesi olan TEKEL işçileriyle dayanışma platformu 14 Şubat günü İkitelli de Dostlar parkında bir araya gelerek, TEKEL işçilerin mücadelesinin bir parcası olarak TEKEL işçilerinin sesi oldular. TEKEL işçileriyle dayanışma platformu, TEKEL işçileriyle dayanışmalarını yayarak devam ettirecektir.

Deutsch

Die Kundgebung vom Bündnis der Solidarität mit TEKEL - Arbeiterinnen und -Arbeitern in IKITELLI

Die Solidarität mit TEKEL Kampf wird vom vom Bündnis der Solidarität mit TEKEL - Arbeiterinnen und -Arbeitern in Ikitelli auf die lokalen Ebenen getragen. Dieses Bündniss besteht aus mehrerern Organisation und Gruppen. Im Dostlar Park in Ikitelli ( Arbeiterviertel von Istanbul) fand eine Kundgebung statt. Die anderen Aktivitäten vom Bündnis werden ausgeweitet folgen.

Tekel işçilerinin direnişi

2010-02-14T06:05:00.000-08:00

Neoliberal politikalar karşısında işçi sınıfı çeşitli dönemlerde ve ülkelerde bir direniş içerisindedir. Bu direniş işçi sınıfın bilinçine ve örgütlüğüne, ülkedeki somut şartların durumuna göre cılız kalabillirken, bazı yerlerde neoliberal politikalar kısmen de olsa durdurulabildi. Almanya'da Hartz 4 yasaları yürülüğe geçerken, Fransa'daki genç işçilere yönelik hak saldırısı geri püskütülürken, Yunanistan'da bir siyasal bir genel grev hazırlığına girilmiştir. Türkiye'de ise Tekel işçileri onları köleleştiren sisteme ve onun uyguladığı politikalara inat, işçi sınıfının dayanışması takdire şayandır. Bu dayanışma aslında onların tek kurtuluş yoludur. İşçi sınıfı bu baskı ortamında kendi safını belirler ve mücadele içerisinde, hem teorik hem de pratik deneyimler kazanır. Bu bilinç onların ve onlardan sonra gelecek olan kişilerin bu sisteme karşı olan tutumlarını muhakkak değiştirmeye yarar. Aslında bu mücadelenin ne olduğunu, kime karşı, ne için mücadele ettiklerini kavrar işçi sınıfı bu süreçte. Lenin´in de bir çok sefer dediği gibi, fabrikalardaki bir çok duruma ses çıkarmayan işçiler, greve geçtiklerinde beraber mücadele etmeyi ve birlik olmayı ögrenirler.

Önümüzde Tekel işçilerinin sergilemiş olduğu dayanışma ve kararlılık örneği bulunuyor. Onları birer etkisiz eleman haline getirecek olan uygulamalara karşı, 62. günde son derece kararlı bir şekilde direnişe devam ediyorlar. Onların her türlü (maddi ve doğal koşullar) sorunlara karşı bir dayanışma içerisinde bulunmaları, muhakkak güzel günler için bir kıvılcım anlamı taşır. Onların mücadelesi dünya genelinde bir kara bulut olan neoliberal ve kapitalist sisteme karşı insan olmanın bir başkaldırışıdır. Bu başkaldırı Kapitalizmde sadece işçi sınıfının önderlik edebileceği bir isyandır.

İnsanca yaşamak işin mücadele edenlerin böylesine çiğnendiği bu sistemde tek bir kural vardır : Biat etmek ! İşte Tekel işçileri başkaldırdı, sömürüye dur demek için. Onların bu direnişi ayrıca enternasyonal bir dayanışmanın da yolunu açıyor. Avrupa’nın belirli ülkelerinde Tekel işçilerine verilen destek onları daha dirençli kılıyor süphesiz. Ayrıca Türk futbol tribünlerinde açılan pankartlar onların da dayanışma ve mücadele içerisinde işçi sınıfına destek olacağının kanıtıdır. Yani işçi sınıfı mücadele etmeye başladığında ülke ve enternasyonal alanda destekler gelmektedir. Ulusal sınırları bu şekil yıkabilen bir dayanışmanın yolunu açmaktadır işçi sınıfı.

Peki neden Tekel işçilerine destek olmak ve onları bu mücadele içerisinde yalnız bırakmamalı ?

Öncelikle bu çok tartışılan maaş konusuna değinmek isterim. ‘’Bu maaşlar Türkiye koşullarında fazla ‘’ argümanları kesinlikle bu sömürü sistemine ne kadar bağlı olduğumuzun, ne kadar zor durumda olduğumuzun bir göstergesidir. Ülkede asgari ücret açlık sınırının bile altında olduğu halde buna karşı çıkamayan, her yıl yapılan 10 liralık zamların ardından sevinen ama onun ardından gelen zamların farkında olmayan, biat kültürü içerisinde etkisiz eleman haline getirilmiş bireylerin ve toplumun bu duruma sessiz kalmasından kaynaklanıyor bu durum. 4C uygulamasıyla beraber bu işçilerin aslında birer köle haline getiriyor bu sistem. Amaçları maaşları yaşam sınırına kadar düşürmek ve emekten çalarak kendi kârını yükseltmek. Bu bir kapitalist düşünce sistemidir ve insanca yaşamak isteyenlerin emeklerine ve haklarına tamamen aykırıdır. İnsanları yavaş yavaş, gizli gizli mahkum eden bir sistemdir bu. Açıkça ne yapmak istediklerini halka anlatmazlar. Ama medya aracılığı, kuralları, yasalları, değer yargıları, ideolojileri, dinleri ile onları türlü yalanlarla manipüle edip, kartlarını oynarlar. Yaşam standartlarının düşürülmesini sağlaman için, işçi sınıfının diğer kesimlerini TEKEL işçilerine düşman etmeye çalışırlar. Yıllarca savundukları, Ülkenin birlik ve beraberliğini bilerek aslında bölenler olanlardır. Kürtü, Türkü, Lazı, Çerkezi bölen onlardır, işçiyi bölmeye çalışanda onlardır.

İşte burada bize düşen görev işçi sınıfını bilinçlendirmektir. Onların oyunlarını bozmak ve bu mücadeleye atılmaktır. Bu süreç uzun ve sancılı geçebilir, gün gelir umutsuzluğa sürüklenenler olabilir ama sabırlı ve kararlı olduğumuz takdirde bu direniş zaferimiz olacaktır. Devrimci kadroların işçi sınıfının mücadelesinin dinamiklerinden uzak duran bir çok yapılanma yıllarca işçi sınıfını red ederek politika yapmaya çalışırken, kadroları da buna uygun olarak işçi sınıfına tepeden bakan bir hale gelmiştir. İşçi kuyrukçuluğu yapan örgütler ise, işçi sınıfının mücadelesinde, bu mücadelenin siyasallaşması için taleplerin siyasallaşması ve işçi sınıfın konsey, grev komitesi, işçi komiteleri gibi kendi örgütlenmeleri kurması gerektiği noktasında en ufak bir çaba bir harcamamışlardır. İşte tam da bu eksiklik şu durumda TEKEL mücadelesinin kaderi belirleyecek noktadır.

Rojhat Baran

Deutschland und der TEKEL Kampf

2010-02-13T17:52:00.000-08:00

Nick Brauns, Journalist und Aktivisit des Berliner TEKEL Komitees

1)Was macht das TEKEL Komitee in Berlin?

Das Berliner Solidaritätskomitee mit dem Tekel-Streik wurde von über einem Dutzend sozialistischer und antifaschistischer Organisationen und Parteien, migrantischer Vereine und Kulturorganisationen gebildet. Ihm gehören auch eine Reihe gewerkschaftlicher Aktivisten und Vertrauensleute an und mehrere Abgeordnete der Partei DIE LINKE aus dem Bundestag und dem Berliner Landtag unterstützten unsere Arbeit. Wir haben bislang zwei Kundgebungen mit jeweils 120 bis 150 Teilnehmern in Berlin-Kreuzberg, einem Stadtteil mit einer großen türkisch-kurdischen Migration, durchgeführt. Eine dritte Kundgebung ist für den nächsten Mittwoch geplant. Auf den Kundgebungen haben unter anderem Teilnehmer von Solidaritätsdelegationen zu den Tekel-Arbeitern in Ankara von ihren Erfahrungen berichtet und es wurden Filme vom Tekel-Kampf gezeigt. Wir haben zehntausende Flugblätter verteilt u.a. vor Berliner Großbetrieben und auf einer Kundgebung der Gewerkschaft ver.di zur laufenden Tarifrunde im öffentlichen Dienst. So wollen wir die Kolleginnen und Kollegen über den Tekel-Kampf informieren, sie zur Teilnahme an unseren Solidaritätsaktionen aufrufen und Geld für den Streikfonds der Tekel-Arbeiter sammeln. Als nächstes planen wir, auf einem großen Platz in Berlin ein Zelt ähnlich wie die Zelte der Tekel-Arbeiter vor der Türk-Is-Zentrale aufzubauen. Bei so einer Dauermahnwache wollen wir auch Filme über den Tekel-Kampf zeigen.

2)Warum ist der TEKEL Kampf in Deutschland wichtig?

Der Tekel-Kampf ist Teil des europa- und weltweiten Kampfes gegen den Neoliberalismus. Die Tekel-Privatisierung ist auch eine Folge der EU-Politik, die dies von der Türkei als Beitrittskriterium verlangt. Mit dem Vertrag von Lissabon ist der Neoliberalismus quasi zum europäischen Verfassungsgrundsatz erklärt worden. Hier in Deutschland wurde vor fünf Jahren Hartz IV für Arbeitslose eingeführt. Das ist ein Status, in dem Arbeiter zu sogenannten 1-Euro-Jobs gezwungen werden können. Der 4/c-Status, den die Regierung den Tekel-Arbeitern geben will, ist das türkische Gegenstück zu Hartz IV. In beiden Fällen geht es darum, einen Niedriglohsektor aus fast rechtlosen Arbeitssklaven zu bilden, um damit die Löhne insgesamt bis ans Existenzminimum zu drücken. Die Tekel-Arbeiter zeigen uns, wie sich dagegen Widerstand organisieren lässt. In Deutschland sind politische Streiks, Solidaritätsstreiks und Generalstreiks ebenso wie in der Türkei verboten. Aber während hier die Linkspartei im Parlament um das Recht auf Generalstreik bettelt, nimmt sich die türkische Arbeiterbewegung trotz der Drohungen durch die Regierung einfach dieses Recht. Davon können wir in Deutschland lernen. Wir müssen lernen, mit unserer Regierung auch türkisch und kurdisch zu sprechen!

3)Wie wird die Haltung von AKP Regierung gegen TEKEL Arbeiter in Deutschland bewertet?

Die allermeisten Menschen wissen überhaupt nichts vom Tekel-Kampf, weil bis heute außer der sozialistischen Presse keine der großen Tageszeitungen darüber berichtet hat. Hier halten die Menschen Erdogan für einen demokratischen Reformer, weil er in der Presse so präsentiert wird. Aber diejenigen, die wir mit unseren Flugblättern und den Artikeln in der sozialistischen Presse erreichen, sind alle empört über die Arbeiterfeindliche und undemokratische Politik der AKP-Regierung. Jeder, dem wir davon erzählen, ist spontan solidarisch mit den Tekel-Kollegen.

Helga Scmid, Gewerkschafterin und Aktvistin des Münchener TEKEL Komitees

1)Was macht das TEKEL Komitee in München

Zunächst muss man sagen, dass das Münchner Komitee zur Unterstützung des Kampfes der Arbeiter/innen bei TEKEL, in der verschiedene linke Organisationen und aktive Gewerkschafter/innen zusammenarbeiten, ein kleines Bündnis ist und von daher in seinen Einfluss- und Aktionsmöglichkeiten eingeschränkt ist. Es hat sich zum einen zum Ziel gesetzt, den Kampf der TEKEL-Arbeiter und den Kampf der türkischen Arbeiterklasse gegen die AKP-Regierung in München bekannt zu machen. Bisher berichtet ja nur die Junge Welt, eine linke Tageszeitung, über deren Kampf. Dafür soll es Ende Februar eine Informations- und Solidaritätsveranstaltung geben.
Auf der anderen Seite versucht das Komitee konkrete Solidaritätsaktionen durchzuführen - so hat das Komitee eine kleinere Kundgebung vor dem türkischen Konsulat veranstaltet - und diverse Gewerkschaftsgliederungen aus IG-Metall und ver.di zu Stellungnahmen zu bewegen – wie Solidaritätserklärungen, Spenden zur Unterstützung des Kampfes und Teilnahme an einer internationalen Gewerkschaftsdelegation.

2)Welche Erfahrung der Arbeiterklasse in Europa ist für TEKEL Kampf relevant?

Ich denke wir haben hier – gerade in Deutschland – schon zu oft die Erfahrung gemacht, dass die Gewerkschaftsverantwortlichen allzuoft bereit sind, statt die volle Kampfkraft der Arbeiterklasse zu entfalten, um die Forderungen durchzusetzen – es sei nur mal wieder auf den Tarifverhandlungen im öffentlichen Dienst verwiesen, der derzeit in Deutschland läuft – lieber faule Kompromisse mit den Unternehmern eingeht, um den Standort Deutschland nicht zu gefährden!
Was die Entschlossenheit der türkischen Kollegen/innen von TEKEL erreicht hat, dass nämlich alle Gewerkschaftsorganisationen – auch eher konservativ ausgerichtete Gewerkschaftsströmungen – gemeinsam zu einem Aktionstag, d.h. zu einem politischen Massenstreik gegen die Regierung aufgerufen haben, davon sind wir hier in Deutschland weit entfernt. Trotzdem möchte ich Euch sagen, seit auf der Hut, vertraut nicht zu sehr auf die Gewerkschaftsverantwortlichen, die Euch einreden wollen, dass der Kampf nun zu Ende sei! Um den Kampf erfolgreich weiterführen zu können, ist es notwendig, dass Ihr eigene Strukturen aufbaut, mit dem ihr den Kampf unter Eurer eigenen Kontrolle weiterfortführen könnt, wie Streikkomitees lokal, regional und national koordiniert.

3)Was ist für Sie die Perspektive der internationalen Solidarität zwischen Arbeiterklasse in der Türkei und Deutschland?

Ich denke das betrifft verschiedene Ebenen:
Zum ersten: Wie oben schon angedeutet hat der Kampf der türkischen Arbeiter/innen die Führungen aller Gewerkschaften – ob eher staatstragend oder kämpferisch – dazu gezwungen gemeinsam einen politischen Massenstreik zu organisieren, von dem wir in Deutschland nur träumen können! Aber das zeigt uns gerade hier in Deutschland, dass es möglich ist, gegen Privatisierung und Verschlechterungen der Arbeits- und Lebensbedingungen, allgemein gesprochen gegen die Abwälzung der Krisenlasten auf dem Rücken der Arbeiterklasse und der gesamten lohnabhängig Beschäftigten, zu handeln und die Gewerkschaften in die Einheitsfront gegen die Regierung und Kapitalisten zu zwingen. Von daher ist es sehr wichtig als ersten Schritt, dass über diesen Kampf in Deutschland informiert wird.
Zum anderen: Gleichzeitig wissen wir ja alle, dass in Zeiten der sog. Globalisierung, die Unternehmen ihre Produktion in sogenannte Billiglohnländer verlagern, um in der Jagd um neue Profite, günstiger produzieren zu können und sich damit einen Konkurrenzvorteil zu sichern. Was wiederum dazu führt, dass auf die Arbeitsbedingungen in ihren jeweiligen Standorten, sei es in Deutschland oder sonstwo in Europa, Druck ausgeübt wird. Insofern sehe ich das als einen Kampf gegen den gemeinsamen Gegner, das Kapital. Wir werden nur weiterkommen, wenn wir – die lohnabhängig Beschäftigten - uns über die nationalen Grenzen hinweg, solidarisieren und gemeinsam handeln. Begrüßenswert wäre es von daher, wenn dies dazu führen würde, dass wir über die Grenzen hinweg, gemeinsame Strukturen aufbauen könnten, in denen wir unsere Erfahrungen austauschen, uns gegenseitig beraten und gemeinsame Aktionen besprechen könnten – durchaus auch mit der Perspektive, ob es nicht notwendig ist über ein anderes Gesellschaftssystem nachzudenken, das ohne Profit und Ausbeutung des Menschen durch den Menschen auskommt.

Wir sammeln auch Spenden für die Streikkasse der Tekel-Arbeiter und wir fordern die Kollegen auf, Solidaritätsbotschaften an die Gewerkschaft Tekgida-Is und Protestfaxe an den türkischen Ministerpräsidenten zu schicken.

Interview: Suphi Toprak

Tekel işçileriyle dayanışma

2010-02-13T17:48:00.000-08:00

Tekel işçilerinin direnişi dünya çapında yankılanıyor. Almanya’daki dayanışma faaliyetleri içinde yer alan Suphi Toprak, Berlin Tekel İşçileriyle Dayanışma Komitesi üyesi, gazeteci Nick Brauns ve Münih Tekel İşçileri ile Dayanışma Komitesi üyesi, sendikacı Helge Schmid ile Sendika.Org için bir söyleşi yaptı.

4C BURADAKİ HARTZ 4’ÜN TÜRKÇESİDİR
(Nick Brauns, gazeteci, Berlin Tekel İşçileriyle Dayanışma Komitesi üyesi)

Berlin Tekel İşçileriyle Dayanışma Komitesi nasıl oluşturuldu, bugüne kadar neler yaptı?

Nick Brauns: Berlin Tekel Grevi ile Dayanışma komitesi bir düzineden fazla sosyalist, antifaşist örgütler ve partiler, göçmen dernekleri ve kültür örgütleri tarafından kuruldu. Buna dahil olan sendika aktivistleri, işçi temsilcileri ve Almanya Meclisi ile Berlin Eyalet Meclisi üyesi birçok sol parti milletvekili bizim çalışmalarımızı destekliyor.

Şimdiye kadar iki defa, Türk ve Kürt göçmenlerin yoğunlukla yaşadığı Berlin-Kreuzberg’de 120 ile 150 kişinin katılımıyla gösteriler yaptık. Üçüncü gösterimizi gelecek Çarşamba için planladık. Ankara’ya giden dayanışma delegasyonunun üyeleri bu gösterilerde konuştu, Tekel mücadelesiyle ilgili filmler gösterdik. Berlindeki büyük fabrikaların önünde ve kamu çalışanlarının toplu iş sözleşmelerinin yürüten Ver.di sendikasının bir mitinginde on binlerce bildiri dağıttık. Bu şekilde iş arkadaşlarını Tekel mücadelesi hakkında bilgilendirmek, dayanışma etkinliklerimize katmak ve Tekel işçilerinin grev kasası için bağış toplamak istiyoruz.

Ayrıca iş arkadaşlarımıza Tek Gıda-İş’e dayanışma metinleri, Türk başbakanına da protesto metinleri yazmalarını söylüyoruz. Bir sonraki planımız, tıpkı Ankara’daki Türk-İş merkezi önündeki gibi Berlin’deki merkezi büyük bir meydanda çadır kurmak. Çadırda Tekel mücadelesi üzerine filmleri göstereceğiz ve sürekli bir şekilde çeşitli etkinliklerle orada bulunacagız.

Tekel mücadelesinin Almanya için önemi nedir? Neden bu kadar önemsiyorsunuz?

Tekel mücadelesi dünya ve Avrupa çapında neoliberalizme karşı yürütülen mücadelenin bir parçasıdır. Tekel’in özelleştirilmesi Türkiye'nin üye olmak için kabul ettiği AB politikalarının bir sonucudur. Lizbon antlaşmasıyla neoliberalizm Avrupa Anayasası’nın temeli oldu. Bundan 5 yıl önce işşizler için Hartz 4 yürülüğe konuldu. Bu işçilerlere 1 avroya çalışma zorunluluğu getirdi. Hükümetin Tekel işçilerine dayatmaya çalıştığı 4C buradaki Hartz 4’ün Türkçesidir. Her iki durumda da düşük ücretli sektörlerden hiçbir hakkı olmadan çalışan iş köleleri yaratmaya, böylelikle maaşları yaşam sınırına kadar düşürmeye çalışıyorlar.

Tekel işçileri bize direniş nasıl örgütlenir gösteriyorlar. Almanya'da da siyasal grevler, dayanışma grevleri ve genel grev Türkiye'deki gibi yasak. Ama Parlamento'da sol parti genel grev hakkı için yalvarırken, Türk hükümetinin tehditlerine rağmen Türk işçi sınıfı bu hakkını kendi gücüyle elde ediyor. Biz Almanya'da bu durumdan öğrenebiliriz. Kendi hükümetimizle Türkçe ve Kürtçe konuşmayı ögrenmemiz gerekli!

AKP hükümetin tavrı Almanya'da nasıl değerlendiriliyor?

Çoğunluk Tekel mücadelesinden bihaber, çünkü sosyalist basın dışında medyanın büyük gazeteleri bundan bahsetmiyor. Buradaki insanlar Erdoğan’ı bir demokratik reformist olarak değerlendiriyor, çünkü basında böyle gösteriliyor. Ama bildirilerimizle ya da sosyalist basındaki makalelerimizle kendimizi anlatabildiğimiz insanlar, AKP hükümetinin işçi düşmanı ve antidemokratik siyasetinden epeyce rahatsız. Olanları anlattığımız herkes, anında Tekel işçileriyle dayanıştığını söylüyor.

Bize Münih Tekel İşçileriyle Dayanışma Komitesi’ni kısaca tanıtır mısınız?

Helge Schmid: İlk önce belirtmek gerekir ki, Tekel işçilerinin mücadelesine destek veren Münih Komitesi, çeşitli sol örgütlerin ve aktif sendikacıların bir araya gelmesiyle oluşan küçük bir komite ve eylem ve etki alanı kısıtlı. Hedef olarak kendine Münih'te, TEKEL işçilerinin AKP hükümetine karşı mücadelesini tanıtmayı belirledi. Şimdiye kadar sadece sol bir gazete olan Junge Welt gazetesi bu mücadele hakkında yazıyor.

Biz şubat ayının sonunda, bir bilgilendirme ve dayanışma etkinliği düzenlemek istiyoruz. Diğer taraftan komite somut dayanışma etkinliği düzenlemeli. Türk konsolosluğu önünde bir küçük gösteri düzenledi ve IG Metal ve Ver.di gibi sendikaların bu konuyla ilgili açıklama yapması, Tekel mücadelesini desteklenmesi ve bağış yapmaları için mücadele verdi.

Avrupa’da işçi sınıfının Tekel mücadelesi için önem taşıyan bir deneyimi var mı?

Biz burada yani Almanya'da birçok sefer şu deneyimi yaşadık; taleplerin gerçekleştirilmesi için işçi sınıfının tüm mücadele gücünün kullanılması yerine sendika sorumlularının antlaşmaya hazır olmaları. Şu an Almanya'da yürütülen kamu çalışanlarının toplu iş görüşmelerine dikkat çekmek gerekli diye düşünüyorum. ‘Almanya'nın milli çıkarlarına zarar vermemek’ gerekçesiyle anlaşılıyor.

Tekel'deki Türk işçilerinin kararlıkları ile ulaştıkları durum, tüm sendikalarla, muhafazakar sendikalar da dahil, bunlarla birlikte ortak bir eylem günü yapılması, yani aslında siyasal bir grev durumuna biz Almanya'da epey uzağız. Buna rağmen şunu diyebilirim. Dikkatli olun, sendika yöneticilerine güvenmeyin, onlar size bu mücadelenin bittiğini söyleyecekler! Mücadeleyi başarıyla devam ettirmek için, kendi yapılanmanızı kurmanız gerekli. Bu yapılanma ile mücadeleyi kontrol altına alabilirsiniz. Tıpkı yerel, bölgesel ve ülke çapında grev komiteleri aracığıyla koordine edilmesi için mücadele verilmesi gibi.

Türk ve Alman işçi sınıfı arasında enternasyonal dayanışmasının perspektifi nedir sizce?

Bu birkaç değişik noktadan bakmak gerekli. Birincisi, yukarıda değinildiği gibi, Türk işçi sınıfının ister hükümet yanlısı ister mücadeleci sendikaların hepsini birlikte siyasal bir grev için hareket geçirilmesi durumunu Almanya'da ancak hayal edebiliriz! Aslında bu da bize Almanya'dakilere özeleştirmelere, çalışma ve yaşam şartlarının kötüleştirilmesine, genel olarak söylersek, krizin yüklerini işçi sınıfının ve çalışan tüm kesimlerin boynuna yüklenmesine karşı mücadele etmenin mümkün olduğunu göstermektedir. İşçilerin sendikaları hükümete karşı birleşik işçi cephesine zorlamasıyla oluşan bir durumu görüyoruz. Bu yüzden ilk olarak bu mücadelenin Almanya'da gündeme taşınması önemlidir.

Diğer bir taraftansa biliyoruz ki küreselleşme denilen bu zamanlarda, şirketler kendi üretimini ucuz iş gücünün olduğu ülkelere götürmektedir. Çünkü yeni kârları yakalayabilmek, daha ucuza üretebilmek ve rakiplerine karşı bir avantaj etmek istiyorlar. Bunun sonucu olarak da Almanya'da ve Avrupa'daki çalışma şartları kötüleştiriliyor.

Ben burada ortak bir düşmana, yani sermaye sınıfına karşı bir mücadele görüyorum. Biz işçiler, maaşlı çalışanlar ulusal sınırları aşararak dayanışmalı ve ortak hareket etmeliyiz. Bu mücadele sonucunda sınırları aşarak, tecrübelerimizi paylaşabilceğimiz, karşılıklı olarak birbirimize danışacağımız, ortak eylemleri konuşabilceğimiz ortak yapıların ortaya çıkması durumu epey faydalı bir sonuç olur. Bunların içinde kâr mekanizmaların olmadığı, insanın insan tarafından sömürülmediği bir toplumsal düzen üzerine tartışmaları da yürütmek, böylesi perspektif geliştirmek gerekli.

[Bu söyleşi Suphi Toprak tarafından Almanca olarak gerçekleştirilmiş, yine Toprak tarafından Türkçe’ye çevrilmiştir]